ДОЖИВОТНА ЈАМКА 91

ДОЖИВОТНА ЈАМКА 91

- Која мајка му мисли лошо на нејзиниот син илиќерка? -ре- че поспокојно Вера. -- Јасуште од почетокот Ha градбата велев дека две лубеници под една мишка не се носат.

- Кревате врева за ништо. Јас од градбата немам гајле, туку од криминалците. Секоја вечер кога доаѓам на работа, или кога се враќам, по некој ме следи. Не здравјето, туку животот мие BO опас- ност.

- Еве, цел патго поминавме заедно одејќи пеш, не видов ни- кој да доаѓа no Hac! -му рече Вера и сфати декаво Toa што M TO кажа мајка Иима вистина.

- Сега, вечерва, дека видоа оти не сум сам, не се покажуваат.

Tue сетука, наоколу, но поскриени, - шепотеше Раде приближувај- ќи се до сестраму.

- Ако се сомневаш, што не побараш придружба? - Вера се обидуваше да се увери дека тоа е негова опседнатост.

- Уште тоа ми треба, да ме прогласат за страшливец! Ќе не- мам мир ни од тие на работа, а да не зборуваме за овие што ги исле- дувам. Првите ќе ме прогласат за неспособен да си ја вршам рабо- тата, а другите уште побрзо ќе ме ликвидираат. Туку ти сега како ќе си одиш сама? Тебе нешто да не тинаправат!

Раде почна уплашено да се загледува на сите страни и сосем се приближи до Вера, како да треба од некого да ја заштити.

— Ама Раде, штое оваа работа! Уште е толку рано. Јас секоја вечер си одам сама дома. Многу подоцна! - Вера се обидуваше да го поуспокои.

- Не, не смеам дате пуштам сама! Цел живот Ke ме гризе со- веста нешто ако ти се случи! Ќе те испратам до дома.

- Добро, се согласувам, - рече Вера. - Само ако влезеш, да се напиеме нешто. Од кога не си дошол. После оди на работа. Ќе те освежи за да можеш цела ноќ да издржиш.

- Добровикаш, - се согласи Раде.

- Ајде да земеме такси. Ќе запреме некој на улица, - рече Ве-

92 Драгица Најческа раивовториот момент застана до нив такси, веднаш штомтаа кре- на рака.

Кога влегоа во нејзиниот стан, штом виде дека мажот и на Вера не е дома, Раде како да се поослободи. Вера извади сок од фрижидерот. Почнаа разговор за тоа како им беше убав животот на село.

- Искрено дати кажам, кој знае колку пати сум посакала да се вратам таму, во тој мирен спокоен живот. Како можевме сите да го напуштиме?

Раде се растажи. Toa за него беше исто така болна тема. Тој тука, во големиот град, уште од почетокот беше многу несреќен.

Сега најмногу од кога било. На Вера и се стори дека му се навлажи-ја очите. Taa целосно ce беше концентрирала на тоа како да ro 3a-држи што повеќе. Да не оди на работа воопшто таа вечер.

— Сега Раде, кога не би отишол на работа, што ќе се случи? — рече Вера со насмевка.

— Што може да се случи?! Ти изгледа не знаеш кој е брат ти.

Мене никој ништо не ми може. Кој смее нешто да ми рече?!

- Ајде да направиме еден експеримент, - рече онака како на шега Вера игозеде телефонот B раце.

Раде ја гледаше зачудено.

Вера го заврте бројот на телефонот кај Раде на работа и рече спокојно:

- Овде сестрата на Раде С. Брат ми е кај мене дома. Има не- што работа. Ќе задоцни. Можеби и нема да може вечерва да дојде на работа. Се извинуваме што не ви се јавивме порано.

Некој глас од другата страна на жицата спокојно одговори:

- Воред. Нема проблем.

- Штоти рекоа? - праша Раде уплашено.

- Штомирекоа - во ред, нема проблем!

Раде се збуни сосема.

- Нозошто гонаправитоа? - се разлути Раде. — Со работата ДОЖИВОТНА ЈАМКА 93 не се шегува.

- За да се уверам дека претставуваш нешто таму, во таа ин- ституција. Како што рече ти.

-И,штоти реков? - почна Раде.

Нервозата очигледно му попушти.

- Туку доста со шеги, дај да си одам да работам.

- Ама сега ќе испадне многу незгодно. Штом се јавивме...

Баш сега би било многу несериозно да одиш. Туку дај да пуштиме некоја музика, да се расположиме.

—Tu co сиотпамет! - не му се веруваше на Раде. Одеднаштој стана многу сериозен. Како да ја сфати играта на сестра му, обидот тој да не оди на работа. Го мисли сериозно болен. Во вториот мо-мент брзоја отвори вратата и се упати кон лифтот. Вера истрча по него. Ништо не помагаше. Дури во еден момент и се стори како да погледна во неа со непријателски поглед. Веднаш потоа веќе не гледаше во неа.

- Штое, штоти стана, што има лошо во тоа една вечер да не отидешна работа, не пропаѓа државата, -- му свика налутено.

Тогаш лифтот дојде. Вера се двоумеше дали да тргне со него.

Но, беше убедена дека тој тоа нема да и го дозволи. Раде како да ја сфати намерата на сестра му, брзо влезе во лифтот и замина. Вера си помисли да се јави кај него на работа, да ги предупреди за негова-та состојба. Ho, се плашеше да не му направи лоша услуга. Гогаш се реши да му се јави на Чичко И.

- Добровечер, - го слушна неговиот секогаш ведар глас. — Што има ново? Фала му на бога, да се сетиш на ЧИЧКО TH.

-. Сакам да се видам сотебе.

--Тогашајде, Tpraj. Чекај,чекај. Малку е доцна за тебе да доа-ѓашпо ова време. Толкуеитно?

- Неелошовечерва, сега, да се видиме.

- Тогашјас тргам кај тебе. Колата не ми е внесена в гаража.

Ставај го кафето. Сосема горко, знаеш, без ич шеќер.

94 Драгица Најческа Вера го зеде ѓезвето. Дали постапува правилно? Можеби не е ништо сериозно ова со Раде? Да не се работи само за премор?

Што и да е. Него повеќе ќе го послуша. Да замине некаде на одмор.

Неговото однесување вечерва зборува за тоа дека се наоѓа во неко- ја криза.

Да беше живтаткоим,гајлето ќе си беше на него. Како почи-на одненадеж! И до денеска не можеше да сфати дека не ежив.

- Колку се разубавила мојата внучка. Од ден на ден се поуба- ва, --почна чичкото уште од врата со комплименти.

- Одамна He сме се виделе. Се разбира, виновна сум. Што и да кажам, не ме оправдува.

- Добро што сама се искритикува. Си помина полесно. Јас од дома се готвев да те карам за тоа. A и сестра тие иста Kako тебе. He заборавивте.

- Сите други можеме да гизаборавиме, вас никако. Ама, ете, некогаш си мислиме - да не пречиме, друг пат ние се зафаќаме со разни работи, -зборуваше Вера уверливо.

- Нема оправдување, туку ајде да го оставиме тоа. Во што е работава? - Слободан рече нестрпливо.

- Сакав да те замолам нешто во врска со брат ми. Со Радета.

Ми се чини дека премногу е изморен, со куќава и со работава. Па не би било лошо да земе малку одмор.

—3apeM Toa e проблем? Сметај го за средено! - свика ЧиИчКО- TO.

— Ho, тој He сака да не слуша, ни мене, ни мама, — се пожали Вера.

- Аконесака,значидека не муе толку тешко.

- Изгледа дека самиот тој не е свесен за тоа, - рече Вера за- грижено.

— Вие претерано да He се грижите, да не увеличувате нешто?

Вера се колебаше.