AGENDA - Part 02

Во нашиот спучаj, Корпоративните закони на Онтарио служат за одредена цел, во одредено време, а црковните закони постојат исклучиво долго време. Нашата стратегија во судскиот процес против црковната општина 1981 година беше токму тоа. Ако се откажевме од повелбата тоа би резултирало со смртна казна за судската постапка наменета против новоизбраната црковна управа и црковната општина Св.

Кпимент Охридски во Торонто. Што беше вознемирувачки за мене, беше фактот дека Васил Пандовски поранешен Претседател и некои други бивши претседатели и нивните истомисленици ја подржаа судската постапка која беше лошо осмислена постапка. Оваа епизода не беше затоа што Џон Гивенс одби да ги спроведе желбите на некои членови кои сакаа очајно да станат директори нa црквата. Судија на Врховниот Суд на Онтарио уште во прелиминарните сослушувања ја отфрли претпоставката дека гласачкото ливче со две имиња е неважечко. Судијата даде јасна порака дека јас Џон Гивенс и мојот одбор на директори бевме законски избрани и немаше причина да се одржат нови избори како што се бараше во судската постапка. На крајот се покажа дека цела судска постапка беше наменета против јурисдикцијата на Македонската Православна Црква и неjзиниот Свети Синод во Скопје.

Побарувањата и целта на оваа судска акција не се разликуваат од барањата во 1965 година. Васил Пандовски во својата писмена изјава под заклетва на 11та страна вели: Јас не успеав да направам ништо, бидејки јас се плашев да направам нешто кое би се сметало за непочитување на Синодот во Скопје Македонија, Југославија. Забележав дека членот 61 од црковните правила го предвидува следното: “Овие црквени правила ќе бидат полноважни само со одобрение од Светиот Архиерејски Синод на Македонската православна црква во Скопје”.

Пандовски продолжува: “Знам дека правилата на една Онтарио Корпорација не можат да бидат потчинети и дека член 61 е спротивен на Корпорациските правила на Онтарио". Што сакаше да ни каже Пандовски кога вели: “Не можат да бидат потчинети?” Што значи тоа: “Потчинет е некој или нешто кое е под власт на друг.” “Да се биде во позиција или во околности кои ги поставува еден под власта на другиот”, или “да бидеш под доминација, контрола, или влијание”, или “да бидеш под владеење како суверена држава,” или “некоја сила” или “некоја владеачка сила што се должи на приврзаност и послушност или нешто кое е под власт на друг”.

Што сакаше Пандовски и неговите ментори и подржувачи да ни кажат? Ако Црквата Св. Климент Охридски не е во надлежност, влијание, послушност, приврзаност, авторитет, доминација, одредба и надзор на Македонската Православна Црква и Светиот Синод во Скопје, тогаш Ве молам, кој друг? Токму таа ситуација преовладуваше кога овие црковни правила беа напишани во 1966 година. Токму затоа овие правила ги напишале со една цел, никој да не може да дојде во можност да го менува правилникот според својата волја и без одобрение на Светиот Архиерејски Синод на Македонската Православна Црква во Македонија. Се прашуваме, што имаше заедничко Светиот Синод со изборите во Ноември 1979 година? Дали Светиот Синод имаше некој удел во работата на ова изборно собрание, а немаше во претходните 14 години на одржување на избори?

Дали членството донесе некои промени во правилникот, а Светиот Синод одби да ги одобри? Зошто, било која управа би се плашела да бара измени во црковниот правилник ако измените се изгласани од црковната општина во согласност со нашиот правилник? Освен ако промените што се предложени се против јурисдикцијата и интересот на Светиот Архиерејски Синод на Македонската Православна Црква во Скопје. Во таква една ситуација секој треба да се плаши. Да, тоа би било многу тешко.

Дали некој искрено мисли дека Св. Синод би се откажал од негoвите одговорности и неговата јурисдикција над Свети Климент Охридски во Торонто со цел да ги задоволи личните барања на некого? Одговорот ќе биде, се разбира дека НЕ! Ако не беше Св. Синод во текот на тоа време госп. Андрјус и неговите подржувачи ќе го изменеа правилникот и гласањето преку застапници би било воведено во Св. Климент. Но, тоа повторно беше невожможно, Скопје не би отишло во тој правец па ниту членството. Ако од друга страна, поборниците на корпоративниот закон немаа избор и немаше друг начин да се реши проблемот со корпоративниот закон, наместо да се жртвува Македонската Православна Црква имаше многу полесен начин за излез, а тоа е да се откажеме од повелбата на корпорацијата. Како што вели поговорката: Волкот сит и овците на број. Но, што би изменило тоа? Повторно само гласот на членското собрание на Св. Климент би важело. Да напоменеме дека првиот повик за повторување на изборите беше побаран уште во Декември, 1979 год. значи дека поновите избори би биле спроведени со стариот или постоечкиот правилник без промена на правилникот, но за Бил Андрјус и неговите соработници се ќе беше во ред. Ако изборите од 30 Ноември не биле валидни според нивната тужба, што ќе беше со новите избори спроведени по постоечкиот устав? Дали новите избори би биле валидни? Дали изборот на Пандовски беше валиден пред две години? Уставот од нивна страна беше прогласен за невалиден многу покасно во судската постапка. Господинот Бил Андрјус пред судската постапка никогаш не спомна дека уставот се косел со корпоративните правила на Онтарио, а беше кандидат за Претседател на црковната управа на Свети Климент Охридски во Торонто согласно тој устав? Единствено нешто за што беше загрижен во тоа време е да има нови избори за одборот на директори и според неговите зборови “Let John Givens be the President” – “Нека Џан Гивенс биде Претседател”. Нашето мислење е дека во тоа време луѓето кои толку разочарани од изборните резултати беа употребени како пиони против Светиот Архиерејски Синод на Македонската Црква во Скопје. Уште еднаш пропадна обидот за “спас” од Светиот Синод. Прелиминарните судски рочишта не ја поддржаа нивната претпоставка дека нашиот устав не е во согласност со корпоративните закони, декларирајќи го како внатрешно прашање на црковната општина. Ова беше една од причините што судскиот процес против црковната општина Свети Климент Охридски не виде бел ден во судницата на Врховниот суд.

Несогласувањата на членското собрание со нивните намери ги натера да покренат судска постапка за да го натераат членското собрание да ги прифати нивните ултиматуми преку судскиот процес. Но, и тоа пропадна.

The injunction Upon receipt of the court order by Mr. Andrews, the church administration had no choice but to hire a lawyer to defend the newly elected board of directors and the congregation of Saint Clement of Ohrid Church, in Toronto. It was the duty of the board of directors to explain to the membership why and what were the charges, demands and accusations against the church congregation and its members. The problem was even more difficult for the administration because the propaganda spread by the supporters of Mr. Bill Andrews was that Mr. Andrews was suing only Mr. John Givens and the newly elected board of directors and not the Macedonian Orthodox Church Congregation of St.

Clement of Ohrid, Toronto, Canada. Many of the members believed the propaganda and others were not concerned with the court case. The board decided to call a membership meeting. The invitation was sent to the membership on March the 13th, 1981. In the meantime, Bill Andrews decided to seek an injunction against holding the general membership meeting scheduled for April 5, 1981.

On the 27th of March in 1981, Mr. Andrews submitted a request to the Supreme Court of Ontario to stop the holding of the general membership meeting. The court decided to hear his plea on Tuesday March 31st, 1981. At the hearings, Mr. Andrews was represented by his lawyer J. Freedlander. The church was represented by our lawyer, Mr.

Golden, the president, John Givens, the first vice-president, Nikola Karanfilovski, the executive secretary, Stase Ralevski and a member of the board, John Tsarvengos. The hearing lasted approximately 3 hours. Here are some of the exchanges between Mr.

Andrews’ lawyer and the judge of the Supreme Court of Ontario: Andrews’ lawyer, in his address, said that Andrews was not suing the church. The judge interrupted the lawyer and said, “Stop, what do you mean, that Mr. Andrews is not suing the church?” The judge took in his hands the writ and read to the lawyer, “And Macedonian Orthodox Church Congregation, St. Clement of Ohrid, Toronto, Canada. What you want to say is that the congregation and the church are not the same? Are you saying that you are not looking for your expenses to be paid by the church?” The lawyer responded that they were not denying that. The judge added, “It is clear that you are suing the church!” At this time his lawyer continued by saying that the president of the meeting, Filip Angelkovski, had no right to manage the assembly and had no right to vote because he had not paid his dues for 1980. The judge interrupted him again by asking the lawyer, “Who put Mr. Angelkovski to be the president of the assembly?” The judge also reminded the lawyer that the president is always neutral. The lawyer refused to answer that Filip Angelkovski was voted by the membership. The judge continued by asking Mr.

Andrews’ lawyer whether John Givens was voted by secret ballot or not. The lawyer responded with a, ‘yes’, and continued with saying, “We propose, ‘status quo’, and that the administration was to continue with the order of the church until the court decides otherwise. The Supreme Court judge interrupted once again and said to the lawyer, “You want the newly elected board to carry on with the church work and at the same time have the bank accounts frozen? With what funds should the administration carry out their work, with only the income from the sale of candles on Sundays? No, you cannot have these two things; that should be clear to you.” The lawyer responded by saying, “That is what we are seeking.” In defence of the church congregation, the church lawyer, Mr.

Golden said, “If Bill Andrews wanted the good of the church, as he claims, then why is he against the meeting of the congregation?” Our lawyer continued with his statement, “The board is asking the membership to do what Mr. Andrews is asking. The management is accountable to the membership and is requesting directives because every single member of the church is sued. The real intentions of Mr. Andrews were not for the good of the church community. What he was looking for was a political victory to be able to say I was right and all of you were wrong, and not the good of the church. How is it possible that Mr. Andrews was a member of the board for the last two years and did nothing regarding the church by-laws and now lost the elections and took court action?

Isn't that funny?” After 3 hours of deliberations, the judge said he would issue his decision no later than Friday, April 3, 1981. On Thursday, April 2, the church lawyer, Mr. Golden, informed us that the judge's decision was in our favour and that the membership meeting could take place. Mr. Golden was of the opinion that after the hearings, Mr. Andrews would see the light at the end of the tunnel and would realize what he was doing. On Saturday the 4th of April, Ensemble Makedonka was holding its annual concert at the church. My wife and I attended the concert. Around 9:30 p.m, I received a telephone call from James Saunders who informed me that Mr. Andrews wanted to see me and that he wanted to cancel his court action. I explained to Jimmy, and he agreed with me, that I could not negotiate with Mr. Andrews without our church lawyer being present and without the authorization of the board of directors. The board of directors had decided earlier to go to court to the very end with no compromises. In spite of all this, I had to prepare for the membership meeting. On Sunday April 5, at 9:00 AM, together with my wife, we went to the church to prepare for the general membership meeting with the rest of the board members. Around 12:00 noon, members were entering the meeting hall and I was still working on my speech in the office of our pastor, Dragi Kostandinovski. Even at that point in time, I did not know what to report to the membership regarding the court case. At the same time, the executive secretary, Stase Ralevski came to the office and informed me that Mr. Andrews was in the parking lot, waiting to see me. I called the church lawyer for advice, as to whether or not I should go and talk to him and what should be my stand. Before I finished talking to Mr. Golden, Peter Vasilevski came to the office and told me that Mr. Andrews wanted to see me. Mr.

Vasilevski told me that Mr. Andrews was prepared to cancel the lawsuit and that he wanted to talk to you and that he was waiting in the parking lot and that he would not come in until he talked to you. The message from Mr. Golden was to go and see what Mr.

Andrews wanted to tell you. At this time I knew the mind set of the members of the board of directors. They wanted to go the distance with the trial without any compromises on our side. I must say, by that time, I was tired and I had had more than enough. I wanted to end this matter. With the advice from our lawyer, I decided to confront Mr. Bill Andrews.

This was not the first confrontation I had had with him. I went to Flemington Park where I met up with Angelo Argiro and Peter Vasilevski. We talked with Mr. Andrews and he told me about his decision to cancel the lawsuit against the board of directors and the members of the church. However, he had one condition and that was that we would not take a counter suit against him. I informed Mr. Andrews that the church lawyer would attend the membership meeting and I invited Mr. Andrews to come to the church. I told him that together with our lawyer we would discuss the matter. Mr. Andrews agreed with my suggestion and came to the church premises. With the arrival of Mr. Golden and together with my executive, we held the meeting with Mr. Andrews and we came to an agreement that Mr. Andrews was to terminate the court case. Not everyone on the board of directors was in agreement. There was widespread dissatisfaction among the members for not imposing any conditions on Mr. Andrews for agreeing not to counter sue him. The wrath of the board members was expressed to my wife. After returning from Flemington Park, my wife Cena met me in the hallway with tears in her eyes. In a loud voice, she asked me why I went to talk to Bill Andrews. After the signing of the agreement, we all went upstairs to start with the membership meeting. After the opening of the meeting, I informed the members about the agreement. I called our lawyer, Mr. Golden, to explain the essence of the agreement to the membership. This was the way in which this matter was closed. Looking back more than 30 years, my confrontations with Bill Andrews, regarding our national question, I dare say that I was right when I defended the dignity and the honour of our mother Macedonian Church and the Holy Synod in Skopje. The achievements of our church give me great satisfaction today. I am happy to have been part of it.

Minutes of settlement between William Andrews Q.C. and the executive and members of the Macedonian Orthodox Church Saint Clement of Ohrid.

Re: action for injunction now pending in Supreme Court of Ontario, and Re:

application to section 327 and 363 of the Corporation Act of Ontario made by William Andrews Q.C. and the officers and Macedonian Orthodox Church Congregation Saint Clement of Ohrid.

The application will be dismissed on consent without costs. The banks of the church will be hereby advised that the applications are dismissed and the assets may be administered by the presently elected executive of which John Givens is president.

Dated at Toronto the 5th day of April, 1981 Signed: William Andrews Q. C.

And: Macedonian Orthodox Church Saint Clement of Ohrid Per: John Givens

“Наредбата” По приемот на тужбата од Бил Ендрјус, администрацијата на црквата немаше друг избор освен да ангажира адвокат и да ги брани не само новоизбраниот одбор на директори, но и црковната општина Свети Климент Охридски во Торонто.

Моравме да му обjасниме на членството што се бара во тужбата. Првиот проблем на управата беше наметнaта пропаганда меѓу членството дека на суд е Џон Гивенс и новоизбраната управа, а не членството. Моето прашање беше зошто мене, што направив jac? Но, исто така се поставува прашањето зашто управата?

Што тие погрешиле? Многу членови веруваа на нивната пропаганда и не беа премногу загрижени за судскиот процес.Управата беше должна да свика членско собрание. Поканата беше испратена на 13 Март 1981 rод. за одржување членско собрание на 5 Април.

Bill Аndrеws побара судска наредба против одржување на членското собрание.

На 27 Март поднесува ново барање до Врховниот Суд на Онтарио да се стопира членското собрание – “Injunction”. Неговата молба судот ќе ja разгледува на 31 Март, 1981 година, Вторник. На сослушувањето присуствуваше Bill Andrews со неговиот адвокат Ј. Фреедландер, а од црковната општина: Џон Гивенс Претседател, Никола Каранфиловски прв Потпредседател, Стасе Ралевски Секретар, Џон Царвенкофф, член на црковната управа и нашиот адвокат госп. А.

Голден. Сослушувањето во судот траеше околу 3 часа. Адвокатот на Andrews изјави дека Andrews не ja суди црквата, судиjата го прекинува и му вели:

“Застанете, што ви значи тоа дека Andrews не ja суди црквата?” Судиjата ja зеде во раце тужбата и му чита на адвокатот: “и црковната општина на Македонската православна црква Свети Климент Охридски, Торонто Канада. Што сакате да кажете дека не е исто општината и Црквата? Или пак сакате да кажете дека не барате да ви се платат трошоците од црквата?” Адвокатот на Аndrеws одговори дека тие не се откажуваат од тоа.

Судијата додаде дека: “Тогаш е jacнo и чисто дека јa судите црквата Свети Климент". Адвокатот на Andrews продолжува: “Претседателот на изборното собрание Филип Ангелковски немал право да раководи со собранието и немал право да гласа, бидеjќи тој ја немал платено чланарината за 1980 год.” Судијата го прекинува и го прашува: “Koj го постави Анrелковски да биде претседател на собранието? Heкој требаше да го назначи? А претседателот е секогаш неутрален.” Адвокатот на Аndrеws не сакаше да одговори дека Aнгелковски беше гласан од членството, судиjата го прашува: “Џон Гивенс беше изгласан со тајно гласење или не?” Адвокатот одговара “Да”, и продолжува: “Ние предлагаме ‘status Quo’ новата управа дa продолжи со раководење со црквата додека судот не реши поинаку”, судијата го прекинува: “Вие сакате новоизбраната управа да ja врши црковната работа а црковната сметка да биде замрзната, со кои финансиски средтва управата ќе работи? Само со приходот од продажба на свеќи во недела? Не, не можете да ги имате овие две работи, тоа да ви е jacнo”. Адвокатот на Andrews одговара: “Тоа е нашето барање”.

Црковниот адвокат во неговото излагање рече. “Ако Bill Аndrеws го сака доброто на црквата како што тврди, тогаш зашто е против собранието? Управата бара од членството да го направи тоа што Andrews бара. Управата е одговорна пред членството да бара директиви бидеjќи секој член на црквата е на суд. Вистинската намера на Аndrеws не е баш доброто на црковната општина. Toj бара нешто повеќе од една политичка победа да може да каже: Гледате jac бев во право, а сите вие бевте криви, а не доброто на црквата. Како е можно Andrews биде член на управата последните две години и да не направи ништо во врска со црковните закони? А сега загубил на изборите и покренал постапка против црквата? Нели е смешно?” По завршувањето на сослушувањето судиjата изjави дека ќе донесе решение најдоцна до петок, Април 4, 1981 год. Во четвортокот 2 Април нашиот адвокат ми телефонира и ме извести дека решението на судиjата е во наша полза и собранието може да се одржи. Нашиот адвокат беше уверен дека по сослушувањето Аndrеws ќе го види светлото на кpajoт од тунелот и ќе се освести што прави. Во саботата Април 4ти играорната група Македонка имаше концерт во црквата така што со сопругата Цена бевме на концертот. Околу 9:30 навечер се јавува по телефон Џими Саундерс кој ме извести дека Andrews сака да ме види и дека сака да се откаже од тужбата. Јас му обjаснав на Џими и тој се согласи со мене дека јас не можам да водам преговори со Andrews без адвокатот и одобрение од управата. Претходно управата имаше решено да се оди до кpaј на суд, без да се попушти во нешто.

Покраj сите овие работи морав да се приготвам за членското собрание.

Неделата во 9 часот наутро отидовме со Цена во црква да се приготвиме за собранието заедно со другите членови на управата. Околу 12 часот, членовите на црквата влегуваат во салата за состанокот, а јас уште работам во канцелариjата на нашиот свештеник Драги Костандиновски приготвувајќи го мојот извештаj.

Влегува секретарот на црковната општина Стасе Ралевски и ми вели дека Andrews е на паркингот во колата и сака да се види со мене. Веднаш му телефонирав на црковниот адвокат за совет. Пред да завршам со адвокатот госп. Голден, влегува Петре Василевски кој ме информира дека Bill Andrews е готов да се откаже од неговата тужба и затоа сака да разговара со мене, дека чека надвор и не сака да влезе во црквата додека не се виде со мене. Пораката што ја добив од нашиот адвокат госп. Голден беше да одам да видам што сака Bill Andrews да ми каже. Од друга страна го знаев расположението на членовите на мојата управа т.е. да се оди до крај со судскиот процес знаејќи дека ќе победиме. Согласно советот на нашиот адвокат решив да се соочам со госп. Andrews кој ме чекаше во Флемигтон Парк во присуство на Анџело Аргиро и Петре Василевски. Разговарав со Bill Andrews кој ми кажа за неговата одлука, дека сака да се откаже од неговата тужба против црковната управа и членството на црквата, со барање да не се поднесе противтужба кон него. Го известив дека адвокатот ќе присуствува на членското собрание и го поканив да доjде во црква и заедно со нашиот адвокат да разговараме. Bill Andrews се согласи со мојот предлог и доjде во црковните простории. Со доаѓањето на госп.

Голден и мојот секретар одржавме состанок и доjдовме до едногласност да се прекине судскиот процес. По потпишувањето на договорот се вративме во големата црковна сала да започнеме со собранието. По отворањето на собранието го информирав членството за постигнатиот договор и го поканив нашиот адвокат да им ја обjасни суштината на догорот. Така заврши цела оваа приказна. За кратко време беше нормализирана работата во црковната Општина Свети Климент Охридски во Торонто. Се друго е историjа и не гледам потреба да пишувам повеке околу судот.

Сеќавајќи се на овие случувања по триесет и неколку години, со Bill Andrews се соочивме со многу спротивставени гледишта околу националните прашања во црковната Општина Свети Климент Охридски овде во Торонто. Но, можам да тврдам дека бев во право во моите нacтојувања и постапки, бранеjќи го достоинството на нашата црква без разлика дали се работеше за нашата црква или пак Светиот Архиереjски Синод на Македонската Православна црква во Скопjе.

Постигнувањата и напредокот на нашата општина Свети Климент Охридски, денес ми дават голема сатисфакциjа.

1981 court case, winners and losers It is hard to say whether or not there were winners in all of this turmoil because we were fighting each other, where old friends became enemies. Competition is always good but when you realize that your friend from yesterday has became your enemy today, it is not healthy, to say the least. The main loser in all this was our church congregation. The opposing side was the antagonist which instigated the court case resulting in the court action, costing the congregation over $12,500.00.

At the beginning of the court action, the belief among the members of the church was that the court action was only against the ‘illegally elected board of directors’, when in reality they were suing the whole membership of St. Clement of Ohrid Church. They were claiming that the church by-laws did not comply with the corporation act and therefore the November 30th, 1980, elections were null and void and that there were no valid elections of directors.

Here are some of the articles of the church by-laws that claimed not to comply with the Ontario Corporation;

Act: 13, 28, 34, 36, 61, 62, and 63. Well, let’s see what was contrary to the Ontario Corporation Act. Article 13 of the church by-laws states, ‘No member may vote by proxy at any meeting’. In the court action it says, ‘the prohibition in article 13 of the church by-laws against proxies renders the meeting null and void’.

Article 28 states, ‘The general meeting elects an administration council of 13 - 19 members’. The Corporation Act states, ‘The board of directors of a corporation shall consist of a fixed number of directors not fewer than three’. Article 36, in the second paragraph, states, ‘Special general meeting is also called on the request of at least one-third of the membership as well as on the request of the Holy Episcopal Synod of the Macedonian Orthodox Church’. What exactly is in dispute? What is being disputed can be found in the last half of the sentence, ‘The Holy Episcopal Synod’! Article 61 states, ‘These by-laws shall be effective only with the approval of the Holy Episcopal Synod of the Macedonian Orthodox Church in Skopje’. This is the crux of the argument, best explained by Mr. Pandovski himself in his affidavit where he says, “I know that by-laws of an Ontario Corporation cannot be so subject and that article 61 is contrary to the Corporation Act of Ontario.” I have explained in other parts of my book what Pandovski meant when he said an Ontario Corporation cannot be so subject. Article 62 states that, ‘The amendments and additions to these by-laws may be made if they are within the spirit of the constitution of the Macedonian Orthodox Church’. Again I ask, what’s the problem? According to Mr.

Pandovski, it is the Macedonian Church in Macedonia. Article 63 states, ‘The statutes of the Macedonian Orthodox Church may be consulted for explanation for anything not provided or explained in these by-laws’.

Again, the Macedonian Church is in question, but why? The only thing they missed was article four of our constitution. That would have completed their demands and would have completely eliminated the Holy Synod of the Macedonian Church in Skopje from the life of St. Clement of Ohrid Church in Toronto.

What is ironic is that the demand for changing the by-laws came almost 14 years later, after these by-laws were passed by the congregation. Even today, in 2015, St. Clement has not changed its by-laws. This fact, in itself, is a good indication, regardless of what the opponents were claiming, that the by-laws are serving the congregation of St.

Clement Church, very well. There are always upgrades needed in order to strengthen and improve the by-laws for better management of the church but since they haven’t taken place, we can assume that the original by-laws applied are still funtioning.

The main losers with the court action, after all, were those who had pushed Mr.

Andrews in the first place to take the court action in their name. Andrews, himself, did not care much about whether or not he became president. It was at the insistence of people like Pandovski, Morihovitis, Steriovski, Stojanovski, Alex Karanfilovski and, of course Mr. Gadzovich and the rest, that Andrews took these steps. When it became clear that there was no apparent reason to sue only the newly elected board, they decided to sue the congregation. Could one of the reasons have been jealousy? Why them and not us?

The answer was petty jealousy. As the saying goes, jealousy is short-sightedness.

During our negotiations with Mr. Andrews on April 5 1981, regarding the closing of the court case, one of the unhappiest people was the clown, Vlado Steriovski. While in session, he was knocking on the door, demanding to talk to Mr. Andrews. After he continued to insist on talking to Mr. Andrews, he stood by the door and refused to let me close the door.

I then called Mr. Andrews to come to the door in order to talk to Steriovski. Steriovski told Mr. Andrews that he was making a big mistake. Mr. Andrews told Mr. Steriovski that he had made up his mind and that he was going through with it. After the agreement was signed, all of us attending the meeting were going up the stairs when Mr. Andrews was confronted by Mr. Vasil Pandovski. His question was, “What about us? What are we going to do now?” Mr. Andrews told Pandovski that they were now on their own!

These people were the biggest losers in all of this unpleasant and unnecessary turmoil that took place in our congregation. What I consider most ridiculous were the events that took place after Mr. John Kuzev was elected president. The same group of people tried to depose Mr. Kuzev from office, a duly elected president of the church. This was being done by some of his own board members and the rest of the clique, outside of the board of directors.

The adventurers decided to occupy the church premises and replace all the door locks of the church. The clown, Vlado Steriovski, locked himself, along with others, in the church offices. When the president was informed by his people as to what had happened, John rushed down to the church. When the president got to the church, he tried to get into the church premises but found all the doors locked and that the door locks had already been changed.

There was no way of getting into the church. After the president tried to have them unlock the door and let him in, they refused. Knowing Mr. Kuzev’s temperament and the stress that he was under, he made a grave mistake. Instead of calling the police and waiting for the arrival of the police, he took it upon himself to take action. Thinking that there was no alternative left for him, he broke a small glass at the rear door of the church’s main hallway. After he opened the door the police were called. On the arrival of the police, they found the door glass broken. The police asked who broke the glass. All fingers pointed at Kuzev.

The police arrested Kuzev for breaking the glass and threw him in jail. For Mr. Kuzev breaking and replacing a piece of glass meant nothing, but for the police it was a forceful break in. Instead of the people like Steriovski and those who had occupied the church premises illegally, the president of the church ended up in jail.

These people, or hoodlums, wanted to run the show and if they could not achieve it by the ballot box they used force. However, in the end, they were not successful with their silly adventures. The great majority of the membership rejected them.

In all of this, the Archbishop of Macedonia His Eminence Michael was brought in to weigh his authority on this matter. Here are some excerpts from his letter sent to Father Jovan Boseovski and Father Ilce Miovski, who also were implicated, according to the letter, with the event of trying to illegally depose the president.

“We have received your letter in which you are presenting your stance and actions in connection with the conflict and misunderstandings with some members of the church board. We even have information that you are holding secret meetings with a few members of the church board and you have been opposing the duly elected president and the majority of the church board.

We have information that the church board knows all about this and they are asking for your dismissal from the church. After receiving our letter we fully expect you to change your stance and put yourself in the service of and be available to the lawfully elected church board.

It is your responsibility to inform us, right away and objectively, of your undertakings to date and to conduct yourself accordingly with our directives.

The people have spoken and are waiting for good results. Calling an emergency membership meeting, as some of you have done, is not permitted and it is unlawful.” Signed by: the Archbishop of Macedonia His Eminence Michael, dated June 3, 1997.

Кој победи, а кој загуби во судскиот процес во 1981 год.