AGENDA - Part 10

Пророк Илија во Mисисага беше дело на бившиот југословенски конзулат во Торонто и на Матицата на Иселениците од македонија, со цел да се разбие единството на македонското иселениство во Канада." Абре човече, дека Ви беше главата кога ја написавте оваа ваша не логична инсинуација? Првото прашање што треба да се постави: Која би била ползата на Македонската Држава во тоа време или пак во денешно време, Република Македонија да го држи иселениството разбиено? Нема логика!

За Вражиновски иселениството во Канада значи ООМ. Вистината е дека организацијата Обединети Македонци е само еден мал дел од нашето иселениство во Канада. Црковните Општини се иселениството во Канада, без нив е тешко да се говори за македонското иселениство.

Организацијата се основа како комитет и затоа се нарекуваше Обединети Македонци Канадски Комитет и ден денес организирана е и работи како комитет.

Организацијата ги стекна своите симпатии и своето влијание меѓу нашите иселеници со неговите јасни заложби и цели и тоа на прво место беше Обединението на нашето иселениство. Во кратко време организацијата стана најпопуларната Македонска организација во Канада, со грандиозните Илинденски пикници, игранки, културни манифестации и т.н. По расцепот на организацијата во расцепничката група се приклучија нови членови кои истите станаа раководители на истата во осомдесеттите год.на пример: Гроздановски, Теговски, Стојчевски и други, кои мислеа дека тие беа главните раководители на имиграцијата, заборавајки дека во Торотно , има црковна општина со 100 пати поголемо членство. Имаше потреба да научат новите "лидери" дека организацијата не може да му диктира на црковните управи.

Во 1981 год. имаше потреба да никне уште една Македонска црква. Жителите од македонско потекло во Мисисага ја основаа црковната општина Св. Илија. По именувањето стана голема преокупација на"големите" патриоти, кои викаа: ќе ни го земат пикникот, мора Св. Илија да го мени името , нема друг излез.

Црковното жемјиште беше голем парк, доволно место да се одржуваат Илинденските пикници со мало уредување на паркот. Луѓето во организацијата Обединети Македонци не сакаа да слушнат за тоа и почна пропагандата против црковната општина во Мисисага. Црковната општина му го нудеше паркот за Илинденскиот пикник , но "големите" патриоти на Обединети Македонци за Канада одбиваа да дојдат на црковниот парк. Становиштето на црковната управа беше: Ако организацијата не сака да го одржува Илинденскиот пикник во црковниот парк тогаа имаме и ние право да одржиме пикник на денот на Илинденското Востание.

Во тоа време 1981-1982 на чело на црковната општина меѓу другите беа: Стефо Тодоровски, Гиорги Вампарџиев,, Слободан Рабаџиевски и други, така што Обединети Македонци од самото основање на црковната општина беа најголемите противници на црковната општина Св. Илија во Мисисага. Од друга страна Св.

Илиа ја имаше полна поткрепа на управата при Св. Климент Охридски во Торонто, со други зборови организацијата беше насочена против црковните општини.

Што се однесува на тврдењето дека консулатот и Матицата на Иселениците биле иницијаторите на црковната Општина Св. Илија во Мисисага со цел да го разбијат единството на македонското иселениство, е голема лага. Јас го гледам како не логично, како што вели поговорката: За блвата ќе го изгореле ложникот, Зашто би го направиле тоа? но ,треба да се одговори. Одговорот на ова прашање ќе го најдеме во писмото испратено на моја адреса од уважениот претседател на Матицата на Иселениците од Македонија Томе Буглески испратено во врска со нашето разединение во организацијата. Вражиновски објави само еден мал дел од неговото писмо. Сметам дека самото писмо на претседателот Буглески дава точен одговор на тврдението на Др. Вражиновски и неговите информатори кои јас би ги нарекол како анти Македононски елементи. Следува писмото.

Матица на Иселениците од Македонија.

До Претседателот на Јунајтед Мацедонианс за Северна Америка ТОРОНТО

.

Почитуван г. Гивенс, Илинденскиот национален празник и Вашиот најавен пикник, за кој се надеваме дека телеграфски ги примивте нашите честитки, ми даваат повод да Ви го напишам ова писмо, во кое накусо ќе се осврнам на сегашните потреси во колонијата во Торонто, и за кое одговорноста паѓа на сите Вас што се наоѓате на чело на македонците било од Ј. М. за Северна Америка, било на другите што раководат со Ј. М. за град Торонто. Не можеме да се отргнеме од болното чуство дека македонската колонија во Торонто, која некогаш претставуваше гордост за сите Вас, па и за Македонците во татковината, денес е разјадена од црвот на разединеноста, неединството во самите нејзини врвови. Само единствени можевте да ги направите за кратко време оние велелепни работи - подигањето на црквата "Св. Климент Охридски" импозатните пикници како минатогодишниот, што придонесе за афирмација среде канадското општество на македонското име и македонската стварност. А неединствени што можете да постигнете? Потсмев и презир, за што нашите непријатели ќе си ги тријат рацете од задоволство.

Во името на тој голем Илинден, во интерес на просперитетот на македонската колонија во Канада, упатуваме до Вас раководството на Јунајтед Мацедонианс за Северна Америка и до сите членови наЈ. М. најтопол апел за единство, уверени дека ќе најдете сили да го отстраните сето она што Ве разединува и дека ќе си подадете меѓусебе братска рака за единство и еднодушност, што е единствена гаранција за афирмација на македонската нација и на духовните и културни вредности што ги создал нашиот народ.

Слопје

22, Јули.1971година Томе Буглески Претседател на Матицата на Иселениците од Македонија.

Печат на Матицата Има ли место за некој како Вражиновски да спекулира за становиштето на Матицата на Иселениците према нашата заедница во Торонто и по широко?

Greetings - the 1984 Church Assembly in Buffalo As Vice-President and Chair of the Macedonian Church Assembly of the American -Canadian Diocese, I (John Givens) opened the meeting as follows:

Your Eminence Kiril, Honoured guests at the head table, Dear Macedonians and Compatriots, It gives me great pleasure and honour, with the blessing of our bishop Metropolitan Kiril, on behalf of the members of our Diocese from 17 different Macedonian Churches in the United States and Canada and on my behalf as vice-president of the Diocese, to greet you and wish you a warm and sincere Macedonian welcome to the 10th annual Church - National Meeting of the American - Canadian Macedonian Orthodox Diocese here in this beautiful city of Buffalo in which we have a church dedicated to the honour and glory of the Solun brothers, Kiril and Metodi, founders of our Macedonian Culture, Education and our very old faith. I would also like to thank the church administration and members of the St. Kiril and Metodi church community, our brothers and sisters, for the great job they have done in the preparation and organization of this event and in making this a great festival.

We are gathered here today to celebrate the tenth Church - National Assembly jubilee and at the same time to rejoice on the occasion of the 40th anniversary of ASNOM, the birth of our state, the Republic of Macedonia. We are gathered here to venerate everything that has been achieved, things that sprouted twenty years ago and the fifteen or so Macedonian churches and monasteries that have been built during that twenty year period. These are historic achievements made possible through the hard work of the Macedonian people living on the North American continent. Let us show our appreciation for everything that our church communities have done to preserve, nurture and promote Macedonian education, culture, our church and our patriotic life.

We, of the younger generation, know that the Macedonian people in the past worked very hard to overcome their difficulties, which they had inherited from their past. The basic elements which can be noted are that every Macedonian person has their deep resolve to overcome their difficulties as soon as possible and through our unique and real church parishes, to bring the Macedonian people together in venues of Christian love and brotherly understanding. It is our wish to bring together all our Macedonian brothers and sisters who have strayed and are still wandering in strange homes and are influenced by alien propaganda. It is time that we find ourselves under one roof, in one common home where everyone speaks Macedonian. The doors are open to all people and we all should feel proud that we are Macedonians.

There is pride and satisfaction for a person to call himself or herself Macedonian because many Macedonians have died in pursuit of preserving our valued native religion, our language, our history, our culture, our customs and our way of life. I would not be here today in front of you and talking about all the tiny details of what we have achieved as a Macedonian people had it not been for the many sacrifices our people made in the past. But I do want to say to you that, based on what we have done so far, we have every right to be very happy and to have faith that we will do well in the future. When I speak of our people, of the impressions we are making here together today, I must say that we, the Macedonians, without reservations, have deep trust in the brotherly cooperation among all Macedonians living on the North American continent.

I view the church communities like schools in which our new generations and our new people are built. By building our churches we in effect are building ourselves and giving strength to the great prosperity in our new homelands here in Canada and the United States. We are also raising high the name “Macedonia” and the respect for all the Macedonian people. Our generation will mean a lot to the diocese which is now in the process of development. We believe that our people here will achieve everything they want to achieve and will thrive in every way possible because we believe that the Macedonian people are full of enthusiasm and confidence in their abilities and ideals. But in order to have all that and to be proud of what we have achieved so far and what we will achieve in the future, we must be worthy of carrying the torch of the glorious Ilinden days; the 81st anniversary of the glorious Ilinden Uprising of 1903 and the 40 years since the holding of the first ASNOM Assembly, the glorious Second Ilinden of 1944.

On this great day in 1944, at the Sveti Prohor Pchinski Monastery, during the first ASNOM sitting, the foundation of the Macedonian state, the People’s Republic of Macedonia, was laid within the Federal People’s Republic of Yugoslavia. In this setting the Macedonian people took their place among the free nations of the world as equals.

Unfortunately only one part of Macedonia, a small part, had this choice but nonetheless, for the first time in Macedonia’s recent history the Macedonian nation made its choice and gained its right to live free as an equal to other nations and to genuinely work for the restoration of the Macedonian Church (St. Clement’s Macedonian Orthodox Church).

Greeting words from the 1984 Church Assembly in Buffalo (in English)

Ladies and gentlemen, On August 2, 1944 in the monastery of Saint Prohor Pchinski, the historic first session of the Anti-Fascist Assembly of the National Liberation of Macedonia (ASNOM) was held.

Forty years ago the sons and daughters of the Macedonian people, having braved the difficulties and trials of the National Liberation War, gathered at their First Session in the Saint Prohor Pchinski Monastery where they expressed their desires for the sovereignty of the Macedonian people.

Ladies and gentlemen, the best way to convey to you the full meaning and importance of this great historic event is to read to you part of the first ASNOM Session Proclamation:

“From our struggles and blood, in the spirit of the best sons of Macedonia, this day we open the First National Assembly. This symbol of true liberation is an expression of the true sovereignty proclaimed in front of the entire world, complete national freedom for the Macedonian people in the first liberated Macedonian State. This age-old ideal of the Macedonian people has now been attained.” The ideals of Ilinden 1903 to liberate the Macedonian people from centuries of slavery, to live in freedom and to speak their mother tongue have been achieved in one part of Macedonia; in the Socialist Republic of Macedonia. Today the Macedonian people, together with the Yugoslav people, are building a happy and bright future.

Therefore the Macedonian people now have two Ilindens to commemorate; 1903 and 1944, marking two historical events written in golden letters in the history of the Macedonian people.

We, as Canadians and Americans of Macedonian descent, are thankful to our newly chosen, free and democratic countries for the endless opportunities and freedom we all enjoy. In an organized way, we enjoy the freedoms that we could not enjoy in our own homeland. We enjoy more freedoms here today which the Macedonian people in the other two parts of Macedonia do not have. In Greece and Bulgaria Macedonians don’t have any rights, not even the most elementary human rights.

This is why we are here, this is why we live, work and make our lives here.

Conditions such as these permit us to proclaim who we are and to freely say, “We are proud to be Macedonians!” On behalf of all of us here, please allow me to say, “Thank you America, thank you Canada." Поздравен говор на црковниот собир во Бафало 1984 Како потпредседател на Епархиското Собрание на Американско - Канадска Епархија на Македонските црковни општини за Америка и Канада и председавач на собирот се обратив кон присутните со следниот поздравен говор:

Ваше Високопреосвештенство господин Кирил Високопочитувани почесни гости на главната маса Драги Македонки и Македонци, Ми прави големо задоволство и чест што можам од името и со благослов на нашиот надлежен владика Метрополит, Кирил , од името на членовите на епархиското собрание, од 17-те македонски Цркви во Соединетите Американски Држави и Канада и од моје лично име како потпреседател на нашата епархија да ве поздравам и Ви посакам топло и искрено Македонско добродојдовте на 10тиот по ред црковно - народен собир на Американско - Канадската Македонска Православна Епархија во овој убав град Бафало во кој град се наоѓа нашата црква посветена во чест и слава на солунските браќа Кирил и Методи основоположниците на Македонската култура, просвета, предедовска православна вера. И благодариме на црковната управа и членовите на црковната општина Свети Кирил и Методи за големиот труд што тие наши браќа и сестри го вложије во подготовката и организирање на оваа најголема црковна и народна Македонска манифестација. Денес се собравме да го прославиме десетиот црковно- народен јубилеен собир и таја радост да ја соединиме со радоста од 40 годишниот јубилеј на АСНОМ кога се роди новата Македонска држава - Република Македонија. Се собравме да дадиме белек на све она што е постигнато а кој зародиш датира од пред двајсетина години во кои период се изградија преку 15 Македонски цркви и еден манастир. Преку нивната активна дејност се постигнати и овие наши најголеми резултати во историското живеење на Македонците на северно-американскиот континент. Да дадеме печат на се она што нашите црковни општини се чува, негува и постигнува на полето на црковниот - културнопросветниот и патриоцкиот живот. Ние по младите генерации знаеме дека македонскиот народ од порано правел огромни напори да ги победи сите потешкотии кои ги имал а ги наследил во минатото. Основното што може да се забележи и што го има нашиот човек е длабоката решеност што побргу да ги надмине сите потешкотии и преку нашите едиствени вистински црковни општини да направиме вистински македонски собиралишта, на љубов и братско христианско разбирање. Да ги прибериме и оние наши сестри и браќа Македонци кои залутале и уште лутаат по туѓи домови, под туѓа пропаганда. Време е веќе да се најдиме сите под еден покрив во еден наш заеднички доме каде што се зборува Македонски. Вратите се отворени за сите луѓе кои се осеќат и се гордеат дека се Македонци.

А да се кажуваш Македонец тоа значи гордост и сатисфакција на сето она за што вистинските Македонци гинеле: нашата прадедовска вера, нашиот мајчин јазик, нашата историја, нашата култура, нашиот посебен бит и обичај. Јас не би сакал денес овде да се впуштам по дробно во подробностите за она што сме го постигнале но би сакал да кажам дека веќе врз основа на она што досега сме го направиле имаме полно право да гледаме со најголема радост и верба во својата голема и светла перспектива во својата голема и среќна иднина. кога говорам за својот народ, за импресиите што сите заедно денес не исполнуваат, морам да кажам, дека ние Македонците, нашиот народ без резервно има длабока доверба во братската соработка меѓу сите наши луѓе на овој северно-американски континент.

На црковните општини гледам како на школи во кои се изградуваат нашите нови генерации, нашите нови луѓе. Изградувајки ги нив ние истовремено се градиме себеси и допренесуваме силно за големиот просперитет за нашите нови татковини Канада и Соединетите Американски држави а високо го подигаме името и честа на целиот македонски народ. А овие наши генерации многу ке значат за целата епархија, која е во процес на свестран развиток и расцут. Уверени сме дека нашиот човек овде ке го постигне сето она што го сака и заедно со сите ке напредува во секој поглед, зашто сме уверени во тоа, декаМакедонците се полни со елан и верба во своите способности и идеали. Но за да можиме да го имаме ида се гордееме со она што постигнавме и што ќе постигнуваме уште повеќе во иднина мораме достојно да се пренесиме на славните илинденски денови, на 81та годишнина од првото славно Илинденско востание и 40 годишнината од одржувањето на првото заседание на АСНОМ на вториот Илинден 1944 година. На овој голем ден Илинден во манастирот Свети Прохор Пчински на првото заседание на АСНОМ беа удрени темелите на Македонската држава - Народна Република Македонија во рамките на Федеративна Народна Република Југославија, држава на равноправните народи и народности, во која дел од Македонскиот народ, за прв пат во својата историја го избори своето право да живее и твори како вистински слободен равно- правен и почитуван народ и во која ја возобнови Свети Климентовата Македонска Православна Црква.

Поздрави на Англиски јазик продолжва:

Дами и Господа На 2 Август 1944 година во манастирот Свети Прохор Пчински се одржа првото историско заседание на Антифашистичкото собрание на народното ослободувание на Македонија АСНОМ.

Пред четириесет год. Синови и керки на Македонскиот народ откако беа похрабри од тешкотиите и испитувањата на Народната Ослободителна Борба, се собраа на нивната прва седница во манастирот Прохор Пчински каде што тие ја изразија својата желба за суверинитетот на Македонскиот Народ.

Мислам Дами и Господа најдобар начин да се пренесе до Вас подполно значението на овој голем историски настан е да се прочита прогласувањето на првата сесија на АСНОМ во која меѓу другото е написано: "Од нашите борби и крв дух од најдобрите синови на Македонија го отвараме денес првото народно собрание. Овој симбол на вистинско ослободување го изразува вистинскиот суверенитед и прокламира пред цел свет на целосната национална слобода на Македонскиот народ во првата слободна Македонска држава. Овој вековен стремеш на Македонскиот народ се постигна.

Идеалите на Илинден од 1903 година за ослободување на Македонскиот народ од вековното робство да живее во слобода и да говори на мајчин јазик се оствари во еден дел на Македонија тоа е Социјалистичка Република Македонија.

Денес Македонскиот народ, заедно со Југословенските народи и народности си ја градат својата посветла и посреќна иднина. За тоа Македонскиот Народ го одбележува еднакво двата илиндена - 1903 и 1944, одбележувајки два историски настани записани со златни букви во историјата на Македонскиот народ. Ние како Канагијани и Американци од Македонско потекло сме благодарни на новите избрани татковини за бескрајните можности и слободи кои ние ги уживаме во овие слободни и демократски наши земји. Да ги уживаме во организиран начин,слободата која не ја имавме во нашиот стари крај. Каде што дури и денес македонскиот Народ во другите два дела на Македонија ги немаат дури елементарните човекови права. Затоа што сме тука, живееме тука, работиме тука, криерираме овде, под сите овие услови со кои ни се овожможува да ги кажиме добро познатите зборови: Ние сме горди што сме Македонци. Ве молам дозволетеми да кажам во името на сите Вас: Ви благодариме Америка, Ви благодариме Канада.

A letter from a forgotten child from the Greek Civil War of 1948 -

1949 April 25/1967 By Niko Kiprovski Ul. Wysoka Brama, Poland Mitra Kiprovska, Lazo Kiprov, United Macedonians Dear Fellow Macedonians, I am a Macedonian and I don’t have anyone from my family. I only know that my mother’s name was Mitra Kiprovska and my father’s name was Lazo Angelevski. I was sent to Poland when I was a small child and this is why I do not know anyone from my family. I have not seen any of my relatives with my own eyes since I was sent here. Now I have grown up and I have no one from my family to share my grief with, to speak Macedonian with and to let them know that I am alive. Whatever I know from the Macedonian language I have learned on my own from when I was a young child. I knew that I was Macedonian and that I had to learn to speak Macedonian. But now, on my own, I don’t know what to do. I am here in Poland all alone. I don’t know where my parents are and I don’t know if I have brothers and sisters. This is why I am writing to you and, perhaps, through you I will find my parents and relatives. I need to find someone from my family because I find it hard to be alone and I really don’t know what to do by myself. I don’t know how you can help me but please don’t forget me because being left alone has not been good for me. I need to make contact with someone with whom I can share my life. Also please know that even if I find my parents I don’t believe that they will be able to help me on their own because, from what I know, they were unable to find me this far and left me to grow up all alone.

Заборавените Деца од Граѓанската Војна во Грција од 1948 -

1949 Грифице Април 25 /1967 Нико Кипровски Грифице, Ул. Висока Брана, Поланд.

Митра Кипровска, Лазо Кипров Обединети Македонци Здраво другари Македонци Јаска сум Македонец и немам на никој од мојата роднина. Мојата мајка само знам оти се велеше Кипровска Митра а таткоми се велеше Ангелевски Лазо.

Јаска оште кога бев мал дојдов во Полша што така не познавам на никој од мојата родина. Не ги видов никогаш со мојте очи. Сега пораснав и не можа на никој да се пожалам, немам со кој да проговора на Македонски јазик. Јазикот го учев уште кога бев мал сам се учев, знаев оти сум Македонец и по Македонски треба да знам. незнам шо да правам сега сам останав во това Полска. Незнам дека ми се мојте родители, незнам ако уште имам сестра или брат. И за това пиша до вас можи преку ке ги најдам моите родители. Можи ке ми се најди некои блиски од мојата фамелија зашто сам на вистина незнам што да права. Незнам како ке можите да ми помогнете, ама секој останат сам бара некоја помош, пример за да се можи да се допишува. Ако ке ги најда моите родители не верувам за да можат да ми помогнат зашто сега останав сам и порасна сам.

How I got to know Mr. John Bitove Sr.

Back in 2003, Mr. Chris Stefou wrote his first book, Oshchima, The Story of a Small Village in Western Macedonia and after two years, Chris Stefou wrote his second book in 2005, entitled, History of the Macedonian People from Ancient Times to the Present.

After reading the book, I thought it would be a waste if it wasn’t translated into the Macedonian language and be available to the Macedonians in the old country who did not speak the English language. To do this, I needed financial support. However, before I started to solicit financial means for my project, I approached my friend, Risto Stefov (Chris Stefou), to find out what would be his position on my proposed project and, most importantly, what his conditions for allowing me to proceed with my project, that being the translation of the book into the Macedonian language and distributing the same in Macedonia. After I explained my idea to Chris, he said to me, if it’s for Macedonia, he was more than glad to donate the book for free. I decided to investigate the possibility of getting sponsorships. I started talking to some of my friends about my idea and I found most liked the idea and that they would support it. To my surprise, I found my friends willing to support the project financially. At the Oshchima Association general meeting, I raised the question and explained my project to the Oshchimians and with the help of Risto, explained it in detail. The Oshchima Association pledged $2,500 towards my project. That gave me the encouragement to go forward. I had approached and received the necessary financial support from the following people; Peter Bassil, Angelo Argiro, both from my village Oshchima, Pete and Mary Kondoff, Dr. Alexander Georgievski, Peter Alousis, John Kuzev, Steve Pliakas, Dr. Dragi Denkovski, John and Lui Cacorovski, Zess Pedias, John Markov, and of course, my own contribution.

The translation and publication of the book in Macedonia was handled by Slave Nikolovski - Katin. 1000 copies were printed, of which 800 copies were distributed in Macedonia. With the distribution of the book, my project was completed.

Previously, I had read some reports that there was very little, if any information, outside of Macedonia, about the history of the Macedonian people, in the English language or in any other language. That gave me the willingness to go further and investigate the possibility of distributing the book. Having available a history book, written by a Canadian in English, it occurred to me, why not distribute it to the world?

Yes, to the world! It would have cost a lot of money to distribute the original history book because of its large size. In my discussions with Risto, he told me that he had decided to write a condensed history book which was more suitable for distribution, through mail and that he was willing to donate it for free to the Macedonian cause. That again gave me encouragement to start looking for more financial support. I decided to try my luck with Mr. John Bitove Sr. During 1981 and 1982, at which time Canadian Macedonian Place was in the works, Mr. Bitove was looking for the support from the Macedonian community, especially from St. Clement of Ohrid Church.

I was president of St. Clement Church when Mr. Bitove came to a board of directors' meeting to ask for our support. During our discussions with Mr. Bitove, there was a small difference of opinion regarding the chapel in the old age home. The question was, who would serve in the chapel? I, as president, with the support of my board of directors, asked that the chapel be placed under the jurisdiction of the Macedonian Orthodox Church in Skopje. Consequently, the board of directors of Canadian Macedonian Place decided not to include the chapel in the building. The board of directors, in the name of our congregation of St. Clement Church, pledged full support for Canadian Macedonian Place. That was the first time I met Mr. Bitove and since then, he has won my full respect as a good Macedonian and I considered him a friend. I value his efforts in helping the Macedonian cause in the world and here, in Canada. When I was looking for him, my friend John Bitove Sr. was still in Florida. I found his e-mail address and sent him an e- mail. I wrote:

Dear Mr. Bitove, It has been a long time since I have seen or spoken to you. I hope you and your family are well and in good health.

I am currently involved in a project that may be of interest to you. I read Risto Stefov's book, History of the Macedonian People from Ancient Times to the Present. I understand that you have the book and I hope you enjoyed it as much as I did. I resolved that it would be an important achievement to have this book translated into the Macedonian language. I embarked on fund raising to start this project and I’m happy to report, that to date, I have gathered enough funds to translate the book in its entirety, and have almost enough money to have 1,000 copies printed. Furthermore, the book will also be printed in the English language in Macedonia, for the purpose of distribution in Europe. We will also need funds to cover shipping and distribution costs to various libraries, educational and other institutions.

Risto was kind enough to donate the book and Slave Nikolovski - Katin (a publicist in the Republic of Macedonia) has already initiated the translation. We are also thinking of printing some books, (the English version) from Risto and donating them to various libraries and institutions, here in Canada.

Please let me know if you are able to make a financial contribution towards this effort.

I look forward to your reply.

With respect, John Givens On May 11th, 2007, Mr. Bitove responded to my e-mail. He wrote:

John, nice to hear from you. I would be happy to contribute. How much is it going to cost?

The next day I sent my second e-mail to Mr. Bitove, in which I wrote:

First of all, thank you very much for responding to my e-mail. To answer your question about how much it will cost, I will need to raise approximately $15,000.

I further wrote, not knowing the dollar value of what his contributions would be, that I would appreciate, very much, if he knew of anybody else that would be interested in helping out the project. I further asked him to please let me know and to please give me his ideas and suggestions.

Mr. Bitove told me that he read Chris’s book and that he liked the book very much.

Mr. Bitove informed me that he was coming back home soon, to Toronto, and provided me with his office telephone number in order to get in contact with him. Soon after, I called Mr. Bitove and made an appointment to meet him at Tim Horton’s coffee shop at Sheppard and Woodbine Avenues, in Toronto. After our discussion, Mr. Bitove offered to finance the whole project, without any preconditions! Chris Stefov finished writing the condensed history book. A few days after, the book was ready for printing. Risto presented it to the printing company and received an estimated cost for printing the book.

I informed Mr. Bitove about the cost, and he asked me where should he mail the cheque.

I then submitted the contract from the printing company to Mr. Bitove and kindly asked him to mail the cheque directly to the printer. Mr. Bitove, soon afterwards, paid the printer in full for 1051 copies. The book was delivered to me and my work started.

Chris wrote a letter which we included with each copy mailed. Here is the letter:

FROM THE ASSOCIATION OF CONCERNED MACEDONIANS THE WORLD OVER Dear Readers, Even since their creation in the 19th century, the Greek, Bulgarian and Serbian states and to a lesser extent the Albanian State have systematically used every means possible, including waging propaganda campaigns, to negate the existence of the Macedonian ethnicity.

Until recently, there were no organized Macedonian voices to speak for the Macedonian people and their rights as citizens of this world, so Macedonia’s adversaries, the Greeks, Bulgarians, Serbians and more recently the Albanians, spoke for them.

The time has now come when Macedonians are taking matters into their own hands and challenging old beliefs and the illegitimacy of those who have been speaking for them.

Only Macedonians are the rightful heirs of the Macedonian heritage and the composers of Macedonia's history.

The Macedonians are not Greeks, Bulgarians, Serbians or Albanians. Neither can they simultaneously be Greeks, Bulgarians, Serbians and Albanians as their adversaries claim.

The aim of this book is to present the reader with a Macedonian perspective of Macedonia’s history.