Таа деценија
Беше многу важна.
Носевме голема надеж,
Без никакви грижи.
Грижите им припаѓаа на родителите —
Иако ние не го знаевме тоа.
Го правеа сето она што мораше
Со малкуто што им преостанало.
Немавме многу пари,
И не ни требаа.
Кој имаше малку леб
Го делеше со сите.
По улиците игравме скрумбуста,
Со камења и скршени плочи;
По нивите собиравме стапчиња —
Таа игра ја викавме кленца.
Училиштето се отвораше со дождовите,
И пак почнуваше грижата:
Долги волнени чорапи,
Чевли со синџири.
Животот беше мирен,
Деновите бескрајни.
Го сакавме од срце —
Без бомби и без куршуми.
Кога го завршивме основното училиште,
Слободни како птици,
Со славење, песна и радост
Го заборавивме болното минато.
Слушавме нови песни —
Од Стелиос и Хиотис.
Јадевме леб и малку сирење,
Но на орото бевме први.
Свадби и свршувачки во селото
Слушавме секој ден;
Еден или два пара дури и побегнаа,
Скришно од сватовите.
Пријатели овде, пријатели таму,
Вечерни серенади во ноќта,
Стоевме под стреите на дожд
За да нѐ слушнат девојките.
Сите работевме напорно,
Одејќи на уриндица, аргатлак;
Наши ниви и изнајмена земја,
А потоа вечерни прошетки.
Годините минуваа убаво,
Но како што растевме
Знаевме дека нема да траат вечно —
Почнавме да ја бараме иднината.
Некои заминаа за Канада,
Други за Австралија;
Едни најдоа работа таму,
Други во Германија.
Семејства заминуваа —
И момчиња и девојки.
Се договараа бракови
За да можат да тргнат во туѓина.
Но никој од нас не веруваше
Дека таму ќе остане;
Сонот беше само да заминеме
За една-две месечини.
И нашето мало село
Пак почна да го боли,
Но срцата за него
Ќе ни чукаат до самиот крај.