ГУС и ГАСТИС од селото
Решија да отворат ресторан.
Двајцата веднаш се согласија
Без ниеден приговор.

Едниот ќе стои на касата
Другиот ќе работи во кујната.
Наскоро ќе ги отворат вратите
И парите ќе почнат да се слеваат.

Подготвија табла за пред влезот
Со нивните имиња.
Работници работеа внатре
А и двајцата помагаа.

Над вратата ќе пишуваше
„GUS AND GASTI RESTAURANT“.
И имаа убава млада девојка,
Келнерка со кадрава трајна фризура.

Во меѓувреме во кујната
Ништо не знаеја за готвење.
Како што велеа во тие години,
Што знаат Американците за храна.

ГАСТИС го прашува Константис:
„Еј, Динка, како се прави сос?“
„Пријателе, едноставно е,
Врела вода и брашно.“

Најпосле дојде добриот миг.
Ширум ги отворија вратите.
Двајцата се помолија
Судбината да биде дарежлива.

Се ближеше пладне.
Не се појави ниеден муштерија.
Луѓето минуваа крај вратата
Без ни да ја свртат главата.

Најпосле влегоа двајца да јадат.
Убаво им ја наместија масата.
Но кога станаа да си одат
Немаа пари да платат.

Готвачот ја слуша вревата
И трча пред да почне тепачка.
Ми велат дека денес немаат пари.
Ќе ни платат в понеделник.

„Ах, не грижи се, Константис,
Тоа е само еден ден.
Денес е недела,
А тие мислат на понеделник.“

Потоа доаѓа друг човек
И седнува да јаде.
Го чита менито и бргу
Крева три прста.

Мислеше на три јајца,
Секое приготвено поинаку,
Токму како што ќе избере,
Без ниедна грешка.

Едното средно варено,
Другото малку ровко,
Третото пржено,
А тостот мек по рабовите.

Готвачот налутено излегува
Со црна тава во раката.
Цврсто го фаќа за јаката
И го крева кон таванот.

„Ти што го сакаш сето ова,
Оди кај мајка ти
И нека ти го зготви.“
И тој си оди без да јаде.

Попладнето минува.
Готвачот сѐ уште ја држи тавата.
Ниедна паричка не им дошла в рака.
Го заборава сутлијашот на оган.

Клокоти и претекува.
Готвачот трча и се лизга
И се влече низ оризот.
Следното утро рано

Супата во кујната не успеа.
„Не грижи се, Константис,
Ќе ја наречеме супа Герландина.“
На Американците многу им се допадна.

Ја изедоа пред пладне.
Само што немаше рецепт
И никогаш не можеше пак да се направи.
А и децата помагаа

Од најмала возраст.
Правеа сѐ што можеа
Без ниедна жалба.
И така животот течеше,

Со нивната работа седум дена во неделата.
Трчаа дење и ноќе
За децата да им се школуваат.