ПЕТРОВСКИ СТАНА ПЕТРИДИС, ГУШЕВСКИ - Part 04

Сократ Пановски и Илија Лафазановски во тоа време биле деца бегалци во детските домови во Романија и биле сведоци на настаните што се случиле. Тие рекоа: „Посетителите носеа тетратка со себе и одеа наоколу и ги напишаа имињата на децата што сакаа да ги регрутираат. Политичката пропаганда за мотивирање на децата да се борат во војната беше пропагирана секојдневно од грчките директори кои ги водеа домовите за деца. Првата мобилизација во Романија беше завршена во август 1948 година, при што беа регрутирани 125 деца. Втората мобилизација беше завршена во февруари 1948 година, во детскиот дом во Тулгеш, при што беа регрутирани 375 деца.

Тие деца беа постари од 14 години и вклучуваа 5 девојчиња“.

Според Киријазоски, „...ниту едно дете од грчко етничко потекло не било регрутирано. Тоа значи дека македонските деца биле користени како „топовско месо“...“ Ова делумно му пишува на Политбирото на КПГ, Паскал Митревски, водач на НОФ (Народноослободителен фронт) за неодговорниот однос кон македонските деца на еден конкретен грчки штаб во Тулгеш, „...неговото име е Тимиос. Неговиот став може да се окарактеризира како ни приближно добар. Тој врши неподнослив психолошки притисок врз децата и во исто време создава тешка атмосфера. Еве што му рекоа децата на Малио, членот на НОФ, кога го испратија да ги посети:

„Тимиос ги собира децата во домот за деца и на насилен и неприфатлив начин им вика и бара да одат таму. и борба. Им вели дека оние што одбиваат да одат ќе носат печат на крст на челото, за да ги разликуваат од другите, да знаат сите дека се лоши луѓе и дека треба да бидат етикетирани“…

Откако дознале дека се регрутираат деца, некои „мајки“, жените одговорни за нив, се пожалиле на директорите за регрутирањето, но биле целосно игнорирани. Потоа, кога дојде време децата да си заминат, овие жени отидоа кај нив. Една од тие жени беше и Софија Тамбовска-Ковачевска. Еве што рече таа: „Во март 1949 година, во детскиот дом пристигна грчко лице по име Папатанасиу. Тој рече дека имал наредба од ДАГ да регрутира деца на возраст од 14 до 16 години. Ние бевме строго против тоа. Објаснивме дека децата се премали и тоа е направено без дозвола од нивните родители. Со оглед на фактот дека нашите деца беа добро негувани и имаа добри учители, Кика, жена од моето село и јас решивме да се пријавиме како волонтери да се бориме за ДАГ. Волонтиравме затоа што сакавме да ја придружуваме мобилизираната група деца и да се придружиме на ДАГ со нив. Чувствувавме дека на децата што се борат во ДАГ ќе им требаме повеќе отколку на децата во овие домови. Сакавме да ги информираме и нивните родители за новонастанатата ситуација…“ Според Пановски и Лафазановски, вкупниот број на регрутирани лица од домовите за деца изнесува повеќе од 1.500.

Според Петре Наковски таа бројка била околу 2.000. Во исто време Наковски истакна дека полската влада е единствената влада која не дозволила да се регрутираат децата од нејзините детски домови.

Според Пановски и Лафазановски, „носталгија за нивната татковина, желбата да бидат со своите семејства во овие тешки времиња, како и ентузијазмот за борба што ги натера едвај извалканите деца да се жртвуваат за интересите на КПГ и за грчките интереси воопшто. . На тој начин Грција би можела да ја хомогенизира својата нација без да користи елементи на физичка тортура за да ги истера Македонците од нивните родни места...“ Пановски и Лафазановски посочија и дека од 6-те деца од Загоричани кои биле регрутирани од домот за деца во „Тулгеш“ да се борат за ДАГ, 5 беа убиени во текот на нивниот прв ден од битката. Повеќето од 11-те деца мобилизирани од Желево беа убиени првите денови, а од 9-те деца мобилизирани од Бапчор 2 беа убиени.

Дури и грчки извори потврдија дека станува збор за нерамноправна борба каде едвај обучени деца се бореле со десет пати поголема и подобро опремена грчка војска. Ова го пишува Јоанис С. од селото Долно Котори (Като Идроса), кое се наоѓа во близина на Леринско, било едно од тие деца кои биле евакуирани. Заедно со другите деца од неговото село и од околината, во мај 1948 година се нашол во Југославија. Во јули истата година ДАГ ја мобилизираше неговата мајка со ветување дека ќе ѝ дозволат да го посети нејзиниот син во Синаја, Романија. Но, тогаш го сретнав како носи долг германски пиштол преку рамо на планината Малимади. Во истата област ја запознав и неговата мајка. Таа беше испратена таму за да ги зајакне борбените линии. Подоцна, од информациите што ги собрала, дознала дека нејзиниот син Борис бил убиен во многу тешка битка во близина на местото каде што таа се борела…“ Според Киријазовкси, „Одлуката на КПГ и ДАГ да ги испратат децата во битка предизвика големо разочарување и остро неодобрување од родителите...“ На 18 мај 1949 година, 33 мајки од селото Кономлади, Костурско, чии деца беа евакуирани, испратија остар протест до Генералштабот на ДАГ барајќи сите регрутирани деца да се вратат или во домовите за деца или кај нивните родители. Вака напиша Киријазовски „На 22 мај 1949 година, под голем притисок на родителите и воопшто на јавноста, КПГ ја прекина мобилизацијата на децата помлади од 15 години, а веќе мобилизираните деца под таа возраст беа вратени во детската домови. Сепак, наредбата не беше целосно исполнета. Повеќето од веќе мобилизираните деца беа фрлени во битка необучени и беа убиени. Во еден трагичен случај, 130 деца на пат кон Тесалија беа нападнати од заседа во Хаси и сите беа убиени од грчката владина војска…“ ИСПЛАШЕНИ МАЈКИ ГИ БАРАА СВОИТЕ ДЕЦА

„Ги мобилизиравте сите?“ извика една мајка на собирот во Оровник, кога мајките дознаа дека нивните деца кои требало да бидат спасени биле регрутирани и мобилизирани Вака рече Трпе Карчински, едно од регрутираните момчиња-бегалци: „Една вечер, додека се стемнуваше, нашата целосно вооружена и едвај обучена единица маршираше кон Оровник.

На нашиот пат до таму станавме во центарот на вниманието додека поминавме покрај голем број цивили кои си одеа дома откако работеа на полињата. Народот се восхитуваше на нашите нови и чисти униформи, а особено на нас кои бевме најмладите партизани што ги виделе. Потоа забележав дека една од жените, мајка, го препозна својот син меѓу нас. Таа веднаш почна да вика многу гласно. Таа рече: „Луѓе, луѓе наши деца... тие се наши деца…!“ Имаше голема конфузија меѓу луѓето. Многумина од нас го свртеа вниманието кон цивилите.

Некои излетаа од линијата додека ги видоа своите мајки. Потоа останатите ја напуштиле формацијата и почнале да ги бараат своите родители. Тие постојано ги викаа нивните имиња. Се чинеше дека сите сме го изгубиле умот. Се стемнуваше.

Мајките ги викаа имињата на своите деца, а децата ги викаа имињата на нивните родители. Беше хаос и никој не размислуваше за формацијата или маршот. Бев сам и ја гледав застрашувачката слика како се расплетува пред моите очи. Се чувствував како да сум сирак. Не најдов никој од моето семејство. Кога почнав да плачам прашувајќи се каде е мајка ми, слушнав познат глас што доаѓаше од зад мене. „Гледам дека и вие сте тука“, рече. Тоа беше мојот дедо Дирнко Демирев -Агата од нашето село. Тој се приближи и рече: „Еј ти малечко, изгледа пушката ти е поголема од тебе... Тоа е голем ранец... Се обложувам дека е потежок од тебе... Се врати ли да ја ослободиш Македонија?“ После тоа, рече дедо ми. мене дека моите двајца чичковци биле убиени во битка. Тој не знаеше каде се татко ми и мајка ми. Знаеше само дека се борат за ДАГ.

Оваа средба ги преплаши мајките на сите деца. Овие мајки мислеа дека нивните деца се спасени од војната. Ги испратија во социјалистичките земји за да ги спасат, а не да ги претворат во војници...“ Планираната средба во Оровник, која требаше да биде собир за изработка на телеграма со која се бара поддршка од Светскиот конгрес за мир, одржан во Прага, се претвори во протест.

Народот почна да вика по организаторите. Едно лице извика:

„Дали не беше доволно што го мобилизиравте секој жив возрасен, мораше да ги вратите и да ги мобилизирате нашите деца? Единствените нешта што се живи во мојата куќа што не се мобилизирани се стаорците. Ги претворивте нашите села во пусти места. Испратете ги нашите деца назад во народните републики!“ Луѓето беа тажни и лути. Одговорните во КПГ, НОФ и АФЗ (Женски антифашистички фронт) немаа одговори.

Сите мајки бараа да се спасат нивните деца.

Карчински продолжи: „Она што го дознав од дедо ми многу ме растажи. Неконтролирано плачев. Солзите ми течеа од длабочината на очите. Никој не ме осуди поради тоа, иако бев партизан и носам пиштол. Помина една година откако станавме деца бегалци за да станеме свесни за нашата трагедија и пеколот во кој беа турнати нашите луѓе во Егејскиот дел на Македонија…“ Карчински каде и да одел со себе носел бележник и молив и документирал сè што бил сведок и доживеан до пеколот и назад. Неговата драматична животна приказна е документирана од Сократ Пановски и Илија Лафазановски во нивната книга

„Прогонот што трае“.

Според Карчински, во декември 1948 година, домот за деца во Тулгеш го посетил Петрос Кокалис, член на ЦК на КПГ. За време на неговата пропагандна кампања Кокалис бараше голем број доброволци да се приклучат на Демократската армија на Грција. Неговата пропаганда се ширела преку Тимиос, директорот на детскиот дом во Тулгеш. Тимиос често им држеше говори на децата во кои промовираше патриотски чувства кон нивната татковина, поттикнувајќи ги децата масовно и доброволно да се приклучат на ДАГ. На инсистирање на Тимиос се пријавиле 375 деца на возраст меѓу 14 и 16 години. Меѓу нив имало и 15 девојчиња. Нивната основна мотивација за волонтирање беше носталгијата за татковината, за враќањето во родните места. Пријавувањето се состоеше од запишување на парче хартија нивното полно име, датум на раѓање и место на раѓање и зборовите ,,Доброволно потпишувам да се приклучам на ДАГ“. На 6 март 1949 година, последната група деца била натоварена во камиони, а преку Југославија била испратена во воениот полигон кај селата Рудари и Штрково. Таму децата добија 23 дена основна обука која се состоеше од тоа како да се нишани и пука со пиштол и како да се фрли рачна граната. Потоа беа формирани воени борбени единици слични на оние на ДАГ.

Вака напиша Карчински: „Имавме наредба, без предупредување, да пукаме во секого или во се што ќе се движи. Подоцна дознавме дека луѓето на кои ни беше наредено да пукаме се македонски борци и цивили кои бегаат од своите домови и бегаат во Република Македонија. Многумина ги бараа своите деца на југословенската страна на границата. Taka, ни беше наредено да пукаме во сопствените родители и роднини кои бегаат преку граница во Република Македонија. Таткото на мојот пријател Алексо Чачановски од Желево беше меѓу оние што избегаа. Бил фатен и погубен. Тој беше убиен пред очите на неговиот син. Кутриот Алексо мораше да биде сведок на тоа.

После тоа никогаш не бил истиот. Нашите пријатели од претходната група исто така беа испратени да се приклучат на ДАГ на првите линии на Грамос, Алевица, Синиак, Вичо и Малимади. Од оние кои пристигнаа таму, 60 беа испратени на воениот фронт. Повеќето беа убиени за време на првите битки.

Некои беа заробени. Трагедиите што се случија, особено со нашите пријатели, беше многу тешко да се заборават. Три момчиња регрутирани да поставуваат мини загинаа за време на обуката. Една од мините експлодирала и ги убила. Едно момче почина во обид да го одблокира својот автомат“.

Карчински продолжи: „Еден ден еден Грк од политичкиот комесар дојде во нашата единица и праша: „Има ли некој овде што сака да остане во ДАГ?“ Двајца рекоа да. Тоа беа Васил Мартиновски и курир Ѓ орѓи кои работеа во тренинг центарот.

Ако ова прашање беше поставено неколку дена порано, сите ќе волонтиравме. Но, откако слушнавме што се случи на собирот во Оровник, ја загубивме желбата за борба. Настана целосна тишина. Во тишината можевме да слушнеме топови од далечина. Изгледавме невино како јагниња пред велигденскиот колеж пред месарница. Бевме многу млади, но ја почувствувавме суровоста на Граѓанската војна во Грција.

Конечно, комесарот ја прекина тишината со зборовите: „Предај го оружјето! Ќе те вратиме во Романија за да можеш да си го изедеш мармаладот.“ Човекот беше толку лут што си замина без да се поздрави...“ За жал, ова не стави крај на маките на децата бегалци. Следниот ден истите камиони што ги земаа децата претходно, се вратија и по втор пат ги одведоа од татковината. Кога ја преминаа грчко-албанската граница, сите деца со еден глас ја пееја песната „И ние сме деца на мајката земја и имаме право да живееме...“ Карчински продолжи: „Кога децата поминуваа време во Албанија беа изложени на многу глад. Практично гладувавме.

Неколку дена подоцна не однесоа на аеродромот во Тирана и не испратија во Белград. Југословените ни понудија да останеме во Југославија, но ние не сакавме. Така, оттаму Југословените не прелетаа преку Будимпешта во Полска, каде што стигнавме на 2 август 1949 година. Бевме сместени во еден манастир во близина на Варшава. Потоа, откако не вакцинираа и ги направивме медицинските прегледи, не качија во воз и нè испратија во летувалиште. Стигнавме во летувалиштето Солис Здуи на 6 август 1949 година и бевме сместени во вила. Таму бевме под постојана медицинска опсервација и редовно правевме лекарски прегледи. Потоа, по неколкудневен одмор, повторно почнавме да се чувствуваме како да сме живи.

Изгледавме како живи скелети, кожа и коски. Конечно се вративме од пеколот…“ Според Карчински, „Полска направи се што е во нејзина моќ за да ги подобри нашите млади животи. Ни помогна со нашето образование и сите бевме образовани... За жал, длабоко во нас, длабоко во нашите души, сè уште копнеевме да си одиме дома во нашите родни места... копнеевме по нешто што се нарекува носталгија“.

ЖЕНИТЕ МАСОВНО ВКЛУЧЕНИ ВО ВОЈНИОТ НАПОР Зад акцијата за спас на децата се криела намерата за обезбедување нови борци Според историчарот Ристо Киријазовски, програмата за евакуација на децата започнала на крајот на февруари и почетокот на март 1948 година и траела до јуни истата година.

Нема сомнеж дека децата биле одземени од пустошот на Граѓанската војна во Грција и испратени во социјалистичките земји за да бидат спасени. Меѓутоа, фактот што тие беа одземени од нивните родни места и никогаш не беа дозволени да се вратат е чин на етничко чистење.

Една од основните причини за евакуација на децата беше да се создадат услови за решавање на резервниот проблем на ДАГ и за регрутирање на нови војници. Ослободувањето на нивните родители од грижата за децата му овозможи на ДАГ да го мобилизира целото население за претстојните тешки и одлучувачки битки во Западна Егејска Македонија. И токму тоа беше направено. Откако децата беа евакуирани, ДАГ изврши целосна мобилизација на оние луѓе кои сè уште не се приклучиле на ДАГ или резервните единици на ДАГ. Во летото 1948 година, за време на масовната офанзива на Грамос, целата слободна (контролирана) територија беше претворена во работилници, каде невооруженото население, оние луѓе кои не беа во можност да носат оружје, работеа за потребите на ДАГ.

Создадени се женски единици за транспорт на повредени, снабдување на ДАГ со оружје и муниција, копање ровови, печење леб, риба во Преспанското Езеро и сл.

Според Киријазовски, кој лично учествувал во Граѓанската војна во Грција, раководството на КПГ ја продаде идејата за евакуација на децата, не како решение за резервните проблеми на ДАГ, туку како хуманитарен гест за спас на децата од пустошот на Граѓанската војна во Грција. Беше иницирана широка политичка програма со цел да се убедат родителите да ја прифатат идејата за евакуација на нивните деца. Евакуацијата е започната по писмено барање на родителите, а децата се евакуирани со нивна дозвола.

Според Бучкова, хуманитарниот мотив не бил единствениот мотив за евакуација. Ова го напишала и самата Фана Бучкова, дете бегалец, во својата книга „И ние сме деца на мајката земја...“, „Тоа треба да го прифатиме како факт, но не како единствен мотив, бидејќи подоцнежните настани укажуваат на други причини. Има уште еден мотив, а тоа е проблемот со резервите на ДАГ, кој раководството на КПГ не успеа да го реши...“ Според Бучкова, „грчките националисти бараа уште една шанса за етничко чистење на Македонија од нејзиното македонско население. Доказ за тоа може да се најде во различни грчки весници. На пример, републичкиот неделен весник

„Елефтерос“, во јануари 1946 година, напиша:

„Славеномакедонците треба да исчезнат одовде.“ „Од суштинско значење е тие да бидат испратени во која било друга соседна земја.“ Грчките весници постојано објавуваа написи за треба да се „истреби“ македонското население. И тоа не беа само весниците. Секогаш кога патролите влегуваа во македонските села, тие се грижеа да шират пароли кои промовираат „убиство“, „насилно иселување итн., за кога грчкиот крал ќе дојде да ги посети овие села да не најде ни трага од Македонци. Тие пароли, за жал, беа претворени во акција…“ Според Евдокија Фотева-Вера, која и самата била партизанка на ДАГ, се борела во Граѓанската војна во Грција и била директно вклучена во програмата за евакуација на децата, „Децата во секое време биле изложени на терор и на опасност да бидат бомбардирани. Ова не беше добра средина за воспитување и образование. Покрај тие опасности децата беа изложени и на глад и многу болести. Поради тие околности, Привремената Демократска Влада на Грција, КПГ, НОФ и АФЖ се обратија до слободните социјалистички републики за помош да се грижат за нашите малолетни деца на возраст од 14 и до 14 години…“ Ова беше нагласено во книгата на Мишо Китановски и Георги Доневски „ Децата бегалци од Егејскиот дел на Македонија во Југославија“. Според Евдокија Фотева-Вера, поголемиот дел од Граѓанската војна во Грција се водел на места населени главно со Македонци и поради тоа повеќето од евакуираните деца биле од македонски семејства.

Еве што напиша Евдокија Фотева-Вера: „Начинот на мајките да ги спасат своите деца од суровоста на Граѓанската војна во Грција, од рацете на монарх-фашистите и од бомбардирањето од американските авиони, беше да се жалат на Привремената Демократска влада на Грција да ги земе и да ги испрати надвор од воената зона. И поради таа причина мајките доброволно ги дадоа своите деца да бидат евакуирани. На овој начин мајките беа уверени дека нивните деца ќе бидат безбедни и ќе имаат посреќна иднина. Болката на мајката не може да се процени кога е одвоена од своето дете, но во име на безбедноста, овој пат таа го избра она што ѝ го понуди Привремената демократска влада на Грција…“ Според Евдокија Фотева-Вера, регионалните организации на НОФ ја координирале и спроведувале програмата за евакуација на децата во секое село во воената зона. Луѓето добија уверување дека ќе се преземат сите можни мерки за заштита на децата. Списоците со деца кои треба да се евакуираат ги подготвија НОФ и АФЖ. Вака напиша Евдокија Фотева-Вера „На една жена и беше доделена да чува и чува десет деца. Беше назначен наставник да подучува 20-25 деца. Учителките мораа да припаѓаат на партизанско семејство, семејство во кое член од семејството загинал во војната или луѓе кои биле инвалиди...

Кога јас лично и предложив на Малина Ралева од село Д'мбени, која имаше четири деца да биде евакуирана, за да оди со нив, таа рече: „Не, не можам да ги оставам моите пријатели, сестра ми и брат ми тука сами да се борат. Знам дека моите деца ќе бидат безбедни, целосно им верувам на луѓето кои ќе се грижат за нив. Можам да придонесам повеќе за нашите воени напори ако останам овде“...“ Според Катерина Мирчевска, „Една причина за спасување на децата од ужасите на војната беше хуманитарна, но и поврзана со тоа како војната ќе се оформи…“ Мирчевска ја цитираше изјавата на Уранија Јурукова, активист и учесник во војната. , кој рече: „Во почетокот на 1948 година се водеа големи битки, а селата околу Вичо, Малимади, Бигла и Грамос беа силно бомбардирани. Најголеми жртви на тие бомбардирања биле децата и старите луѓе... Наставничката Фотини Загровска од селото П’пли ни кажа дека кога дошле авионите децата побегнале од училиштето да се скријат. Како резултат на тоа тие беа повредени, а некои загинаа. После тоа почнавме да предаваме во текот на ноќта. Требаше да ги евакуираме децата за да ги спасиме. Веќе имавме жртвувано некои во селата Загоричани, Кономлади, Граче, Стенско итн...“ Според Мирчевска, „Другата причина за евакуација на децата е поврзана со плановите на ДАГ да го зголеми бројот на борци.

Раководството на КПГ и ДАГ одлучило бројот на борци да се зголеми од 24.000 на 60.000 - 65.000. Тоа беше можно дури откако децата беа евакуирани и нивните родители, пред се нивните мајки, беа слободни да се мобилизираат во воените напори. Тоа го потврди и фактот што сите мажи и жени беа мобилизирани по евакуацијата на детето…“ Истото мислење го дели и Петре Наковски. Евакуацијата на децата имаше хуманитарен карактер, но зад оваа акција имаше скриени цели. Вака напиша Наковски, „Прво, по заминувањето на децата, родителите беа мобилизирани како борци или за да им служат на другите потреби на ДАГ како што се транспортирање оружје и муниција на боиштата, евакуација на повредени војници од теренот, копање ровови, изградба на бункери итн. Второ, безбедни и сигурни, децата ќе пораснат и ќе станат идни резерви за снабдување на Демократската армија на Грција со војници. Тоа беше видливо со фактот што ДАГ мобилизираше дел од овие деца во втората половина на 1948 година и во март 1949 година, кога 2.000 деца на возраст од 14, 15 и 16 години беа вратени во Грција да се борат. Само Полска одби да дозволи мобилизирање на децата или возрасните кои дојдоа со децата. Трето, со евакуација на децата, КПГ и ДАГ се надеваа дека ќе го подигнат борбениот дух и моралот на борците, свесни дека нивните деца, браќа и сестри се безбедни и далеку од воената зона...“ ГРЧКАТА КРАЛИЦА ЕЛЕНИЗИРА 30.000 МАКЕДОНСКИ ДЕЦА Грчката кралица Фредерика со сила ги собирала македонските деца од селата додека војната сè уште траела Паралелно со акцијата на Демократската армија на Грција за масовно собирање и испраќање на македонските деца во социјалистичките земји, грчките власти под заштита на кралицата Фредерика преземаа слични акции. Грчката војска и полиција ги нападнаа македонските села и насилно одземаа деца од нивните мајки под мотото „спаси ги децата од комунистите...“ Вака вели Вера Фотева, една од македонските водачи кои се бореле во Граѓанската војна во Грција: „Откако ДАГ ги загуби битките во Вичо и Грамос во 1947-1948 година, грчката армија почна да киднапира мали деца. Оваа акција беше иницирана од грчката монархофашистичка влада, а беше организирана и спроведена од грчката кралица Фредерика, која народот ја нарече „Фрики-терор“. Фредерика јавно рече дека е загрижена за децата. Но, во реалноста таа одеше по селата и ги киднапираше децата насилно, ги вадеше од рацете на нивните мајки и ги претвораше во 'јаничари'...“ Вера ја цитираа Мишо Китаноски и Георги Доневски во нивната книга „Бегалецот.

Деца од Егејскиот дел на Македонија во Југославија“.

Според Вера Фотева, „Кога монархофашистичката војска се приближувала до селото Загоричани, Костурско, со намера насилно да ги собере децата, македонските селани ги криеле своите деца во нивните фурни на отворено и подоцна ноќта ги префрлиле на слободната територија. А бидејќи монархофашистите не можеле да најдат деца, убиле 17 жени во околните села и нивните мртви тела ги фрлиле во Костурското Езеро.

Според Вера Фотева, „мајките генерално направија се што беше во нивна моќ да ја спречат грчката војска да им ги земе децата и поради тоа беа малтретирани, камшикувани, тепани и затворани“. Така беше кажано во „Махитриа“, сослушување на Привремената Демократска Влада на Грција на 16 ноември 1948 година, во врска со случајот со жените од селото Жупаништа, Костурско, кои се собрале заедно да сведочат дека нивните деца биле одземени од Кралицата Фредерика: