ЈА КИДНАПИРАА ДЕСЕТ ГОДИШНАТА КАЛА ЗА ДА ЈА ПОСВОЈАТ - Part 03

Чарлс Пик, британски амбасадор кој во тоа време служеше во Белград, беше еден од главните дипломати од Лондон кои постојано вршеа притисок врз Тито и Кардели да се откажат од македонските интереси во Егејска Македонија во корист на добри односи со Грција. Реакциите од македонското раководство не биле поволни... Според британски извори, откако Едвард Кардели го дефинирал македонското прашање како „второстепено“, Лазар Моисов изјавил дека македонскиот народ не може мирно да прифати одлука која ќе ги задуши основните права на македонското национално малцинство во Грција и промовирање на политики на денационализација и протерување на Македонците од нивните домови.

Ова го рече Моисов: „Како понатаму грчката влада ќе се однесува кон македонското малцинство ќе биде основен принцип од кој ќе можеме да ја испитаме искреноста во изјавите на владата на Пластирас. Владата на Пластирас покажа желба за нормализирање на односите со Југославија, што треба да стави крај на бруталната и варварската политика на претходните грчки влади кон македонското население.

Вистинскиот тест, сепак, ќе биде она што ќе го направи владата на Пластирас во иднина. Дали без резерва ќе ги ослободи Македонците што ги држи во затворите и концентрационите логори? Дали ќе ги врати назад десетиците илјади Македонци кои грчките влади ги депортираа? Дали ќе ги признае основните малцински права на македонскиот народ за да може слободно да го зборува својот јазик и да има училишта на својот јазик? Дали владата на Пластирас ќе обезбеди минимална гаранција за националните малцинства во Грција како и останатите цивилизирани земји...?

Вака рече Лазар Колишевски, тогашен врвен македонски политичар, за жртвувањето на македонските права во корист на подобрување на грчко-југословенските односи: „Македонското прашање требаше да го отвориме во 1948 година, но наместо тоа го одложивме бидејќи во тоа време се занимававме со премногу други прашања…“ Вака пишува Драган Клиаик во својата книга „Времето на Колишевски“, за она што го рекол Колишевски: „Ние Македонците се најдовме во деликатни околности прашувајќи се како да се справиме со новонастанатата ситуација;

Информбирото, опасноста на границата и несогласувањата...

Така, решивме да го одложиме македонското прашање за „подобри времиња“. Чекавме до 1955 година, кога односите меѓу Југославија и СССР се нормализираа и Крушчов дојде да го посети Белград. Потоа за време на форумот на Комунистичката партија ги прашавме југословенските власти зошто се „рамнодушни“ кон македонското малцинство во Грција и зошто јавно прашуваат „што велат Грците“, но никогаш „што велат Македонците“?

Но, благодарение на нашата претпазливост да се погрижиме да не ги нарушиме нашите добри односи со нашиот сосед Грција, го толериравме она што не би го толерирала една земја што се почитува...“ Со други зборови Лазар Колишевски призна дека југословенските власти „никогаш“ не бранеле Македонците во Грција.

Значи, без разлика што рекоа или правеа Македонците во Југославија, југословенските политички лидери продолжија да ги игнорираат нивните мислења, а прашањето за македонското малцинство во Грција постојано се ставаше на страна без да се дозволи да се затвори.

Вака се вели во телеграмата испратена на 9 ноември 1950 година од британската амбасада во Белград до Форин офис во Лондон, „Југословените не бараат територијални промени, туку мислат дека треба да им се дадат малцински права на Македонците во Грција. , истите права кои Југословените им ги дадоа на своите малцинства во Југославија. Тие, исто така, претпоставуваат дека македонското малцинство не треба да се истера...“ Вака напиша Хилари Кинг, британскиот конзул во Скопје (според транскриптите на британските дипломати пронајдени во амбасадата во Белград) откако имаше многу средби со македонските бегалци од Егејска Македонија барајќи австралиски визи. зборовите „македонско малцинство“ во разговорите со Грците. Иако во своите документи отворено признаваат дека Македонците се посебен национален идентитет, Грците не сакаат тоа да се потенцира. Исто така, ве советуваме дека Македонците во Грција зборуваат јазик што е лесен и разбирлив за сите луѓе овде во Скопје. Но, иако се смета дека овој јазик е бугарски, постојат многу јасни разлики помеѓу овој јазик и бугарскиот јазик (овој јазик е повеќе музички од бугарскиот јазик). Најинтересно е што луѓето овде се сите писмени (дури и постарите жени од најмалите села) но само на македонски...“ Британскиот конзул Кинг продолжи: „Нема сомнеж дека овие луѓе се гледаат себеси како Македонци и грчкиот јазик за нив е странски јазик. Понекогаш имаат потешкотии да ги изговорат своите официјални грчки лични имиња и имињата на нивните села...“ Во писмото до белградските власти Кинг вели дека бил информиран дека грчката влада одбила да им даде пасоши на Македонците од Грција. Вака рече тој: „Не знам дали е тоа вистина или не, но ако е тоа грчката влада не треба да очекува Македонците од Егејот да бидат лојални грчки граѓани...“ Според Кинг, една важна работа што треба да ја направат југословенскиот и грчкиот печат е да не ги навредуваат двете страни и двете влади. И владите да не се навредуваат меѓусебно од она што се објавува во печатот. Двете страни треба да побараат од печатот да ги држи работите под контрола, особено весникот во Скопје (тука мислеа на весникот „Нова Македонија“). Исто така, тие не треба да обрнуваат премногу внимание на локалните медиуми. И Грците не треба да се сфаќаат сериозно.

Вака Кинг му напиша на својот соработник во Атина: „Верувам дека Тито ја кажува вистината кога вели, како и во неколку наврати, дека му е многу тешко да го премолчи локалниот македонски печат. Според Тито, Македонија била најуспешна од сите федерални републики бидејќи Македонците го имаат најмоќното комунистичко малцинство. Ако некој патува низ земјава, ќе открие дека Македонците најмногу го ценат режимот. За тоа, меѓу другото, Тито ги цени Македонците и се обидува да им угоди. Не претпоставувам дека македонските лидери даваат голема заслуга во тоа, но сепак бараат колку што можат за нивната лојалност. Има и други работи, но Тито нема да направи ништо за да им даде изговор на Бугарите да каже дека се откажал од борбата за Македонија и дека Бугарите се единствените што ќе им бидат спасители...“ МАКЕДОНЦИТЕ ПРОГНЕНИ НИЗ ЦЕЛ СВЕТ - ГРЦИЈА ИЗЈАВИ ДЕКА МАКЕДОНСКО МАЛЦИНСТВО НЕ ПОСТОИ ВО ГРЦИЈА Околу 21.000 Македонци ги загубија животите, додека повеќе од 50.000 беа насилно прогонети за време на Граѓанската војна во Грција Грчките комунисти го користеа македонскиот народ за свои цели за време на Граѓанската војна во Грција. По поразот на Демократската армија на Грција, комунистите го иселиле македонскиот народ од своите предци и надвор од грчките граници и никогаш не вложиле напори да го вратат назад.

Напротив, грчките комунисти јавно изјавија дека во Грција нема Македонци, нешто што Грците го прифатија како реалност за време на војната. Со други зборови, грчко-македонскиот сојуз меѓу Комунистичката партија на Грција (КПГ) и Македонскиот националноослободителен фронт (НОФ) се засноваше на лажна основа и им служеше само на грчките комунистички интереси. Грчките комунисти беа добро свесни дека не можат да ги постигнат своите цели без масовно македонско учество и поддршка и не можат да триумфираат над грчката владина армија без Македонците. И така, за да го вмешаат и привлечат македонскиот народ во својата војна, мораа да признаат дека македонскиот национален идентитет и македонскиот јазик постоеле во Грција. Од друга страна, македонскиот народ го гледаше овој сојуз како своја шанса да ги оствари сопствените национални права.

Ова го напиша историчарот Ендрју Росос во својата книга „Некомпатибилни сојузи: грчките комунисти и македонските националисти во грчката граѓанска војна 1946-1949 година“, „Македонците не можеа да размислуваат за своето национално ослободување без победа на КПГ, единствената партија. во Грција која го призна нивното постоење и нивниот национален идентитет. Во исто време, КПГ навистина не можеше да очекува победа без директна или индиректна поддршка од комунистичките соседи, особено од Федерална Југославија, но поддршката од Југославија каде што Македонците веќе имаа своја држава беше многу тешко да се дојде додека КПГ не добие активна поддршка од Македонците во Грција...“ Откако грчките комунисти го признаа постоењето на македонскиот идентитет и македонскиот јазик, отворија 87 македонски училишта во кои беа запишани околу 10.000 македонски деца. Ова беше голема мотивација за македонскиот народ масовно да го грабне оружјето во рацете и да се вклучи во војната. Сепак, тие никогаш не биле третирани како еднакви со Грците. Во привремената демократска влада немаше ниту еден македонски претставник и сите високи позиции во Демократската армија на Грција (ДАГ) беа доделени на Грци.

Грчките комунисти се погрижија ниту еден Македонец да не добие командна позиција и покрај тоа што повеќето борци кои се бореа на фронтот и беа убиени беа Македонци. Според статистиката што ја собра НОФ во 1948 година, од 25.000 војници што се бореле во ДАГ, 11.000 биле Македонци. Тој број драстично се зголемил кон средината на 1949 година кога биле мобилизирани сите способни Македонци и Македонки. Од 20.000 војници кои се бореле во ДАГ во 1949 година, 14.000 биле Македонци. Ако се земе предвид фактот дека најголемите битки се воделе таму каде што живееле Македонците, се добива пореална слика за големата жртва што ја дал македонскиот народ за време на Граѓанската војна во Грција.

Ако сега, 60 години подоцна, ја анализираме ситуацијата и релативната големина на противниците на фронтот, лесно можеме да видиме дека комунистите немале никакви шанси да ја добијат војната. Нејзината загуба беше однапред одредена.

На крајот на војната, според британските проценки, ДАГ имала меѓу 20.000 и 30.000 војници. Грчката владина армија, пак, беше речиси 10 пати поголема и беше поддржана од Американците и Британците. Кога заврши војната, грчката армија се состоеше од 242.000 војници. Згора на тоа, САД и дадоа на грчката влада 140 авиони, 3.890 топови и фрлачи на мини, 97.000 пиштоли и 10.000 возила и камиони. Заедно со оружјето дојдоа 250 американски офицери кои ја опремуваа и советуваа грчката војска. Британците, исто така, го правеа својот дел за Грција, вклучително и организирање и обука на нивните вооружени сили. ДАГ, пак, го загуби својот најдобар сојузник Југославија за време на Информбирото кога Тито и Сталин се караа. Југославија беше главниот снабдувач на ДАГ со оружје и служеше како база за организирање на нејзините сили и пренесување на повредените војници. Тито ја затвори границата под притисок на Западот. Поради тоа ДАГ имаше постојан недостаток на оружје и војници. Згора на тоа, генералниот секретар на КПГ, Никос Захаријадис, имаше несогласувања со командантот и началник на ДАГ, генерал Маркос Вафијадис, за тоа како да се води војната.

Како резултат на горенаведеното, ДАГ ги загуби сите важни битки што следеа. Во битката кај Грамос ДАГ имаше 10.500 војници кои се бореле против 80.000 грчки владини војници.

Ова беше првпат грчката авијација да користи напалм бомби од американско производство. Според британските проценки, ДАГ во таа битка изгубила многу војници. Околу 2.500 беа убиени, 3.200 беа повредени, 416 беа заробени, а 635 се предадоа. Од грчката влада загинаа 1.063 војници, а 3.883 беа повредени.

Во втората по големина битка што се одржа на Вичо, ДАГ повторно беше поразена. Во оваа битка загинале 696 војници на ДАГ, а 560 биле заробени или се предале. Граѓанската војна во Грција заврши на крајот на 1949 година. Податоците за бројот на загинати војници и луѓе кои избегале за време на Граѓанската војна во Грција варираат врз основа на различни извори.

Според Лилјана Пановска, 154.000 луѓе ги загубиле животите, а околу 90.000 ја напуштиле државата, а повеќето никогаш не се вратиле. Во исто време околу 40.000 луѓе беа интернирани во концентрациони логори; 20.000 беа прогласени за виновни за антивладини злосторства, од кои најмалку 5.000 беа егзекутирани. Во исто време, повеќе од 700.000 луѓе беа принудени да ги напуштат своите домови и станаа бегалци во својата земја. Бројот на жртви дадени од левата страна изнесуваше 51.000 убиени и 50.000 повредени. Бројот на жртви обезбедени од десната страна 10.249 загинати и 37.000 повредени.

Вака рече Лилјана Пановска, „Останува впечатокот дека последиците за македонскиот народ беа особено трагични и многу сериозни. Како резултат на нивното учество во Граѓанската војна во Грција, 21.000 Македонци ги загубија животите, додека повеќе од 50.000 беа принудени да ги напуштат своите предци и својата земја. Ако се земе тоа предвид и во корелација со фактот дека во тоа време Македонците претставувале околу една дваесетина од вкупното население во Грција, тогаш станува јасно колкав бил размерот на последиците за Македонците во однос на Грците.

Пропорционално, македонското учество во ДАГ беше масовно во споредба со грчкото...“ Над и надвор од ова, најголемите и најважните битки се воделе во области главно окупирани од Македонци. Пример за тоа е фактот што во 1951 година 46 македонски села биле избришани од пописниот список бидејќи биле тотално руинирани. Повеќе од 15.000 Македонци го загубија грчкото државјанство, а нивните земји беа конфискувани. Одземени се над две илјади квадратни километри македонска земја.

Грчките комунисти го покажаа своето вистинско лице кога во времето на Информбирото и по поразот на ДАГ, на ниту еден Македонец не му беше дозволено да се врати во Грција. Со други зборови, КПГ не само што ги напушти Македонците туку изјави дека ги нема. Сите македонски ослободителни организации, вклучително и НОФ, беа прогласени за непријателски. Според Петре Наковски, грчките комунисти во Полска и во другите социјалистички земји, каде што престојувале како бегалци, формирале партиски комитети и секој партиски комитет имал своја посебна тајна полиција. Сите овие партиски комитети ги спроведуваа правилата на КПГ.

Вака рече Наковски, „Секое македонско прашање што ќе излезе на површина веднаш беше пресечено од корен и прогласено за непријателско. Неговите протагонисти, обичните луѓе, обичните Македонци, учителките и младите, мајките и татковците на децата загинати во битките, беа прогласени за агенти и шпиони на „други сили, држави и идеологии“, само затоа што беа Македонци…“ Набргу потоа, раководството на КПГ го прогласи македонскиот јазик за инструмент на Тито и забрани да се користи во училиштата на македонски јазик каде што учат македонските деца бегалци во источноевропските земји. Македонскиот јазик во Бугарија беше заменет. Македонската азбука беше заменета и со нова азбука заснована на бугарската и руската азбука.

Вака рече Наковски, „Секаква македонска национална и патриотска појава беше прогласена за антипартиска, националистичка, сепаратистичка и автономистичка. Оваа антимакедонска битка траеше до 1954 година кога беа распуштени комитетите на КПГ во Полска и во другите источноевропски земји...“ Вака рече Пановка: „На 29 декември 1982 година грчката влада, како дел од својата програма за национално помирување, одлучи да ги врати своите политички бегалци. Врз основа на оваа одлука, сите политички бегалци (грчки по род) од Граѓанската војна во Грција имаа право на репатријација, освен оние кои се декларираа како Македонци. Тие беа казнети и оставени да ги живеат своите животи во егзил...“ ГРЧКИ ПРОФЕСОР ОБВИНЕТ ДЕКА Е

„СКОПСКИ“ АГЕНТ Анастасија Каракасиду рече дека Егејска Македонија не е исклучиво грчка, туку мултиетнички, мултикултурен регион Анастасија Каракасиду е родена и израсната во Грција. Таа е професорка по антропологија која работи во САД. Таа беше обвинета за „канибализирање“ на грчката нација и за агент на „Скопје“. Таа добила смртни закани бидејќи кажала дека грчката нација се состои од неколку различни националности и култури асимилирани доброволно и насилно. Откако го направи своето теренско истражување во мала област во близина на Солун, таа напиша книга со наслов „Полиња со пченица, ридови од крв“ во која посочи неколку факти за тоа како некои Македонци биле хеленизирани и дека Егејска Македонија не е исклучиво грчка затоа што е мултиетнички и мултикултурен регион.

Вака рече Каракасиду, „Моите наоди, толкувања и мислења не беа секогаш добредојдени во грчките заедници во Грција или од Грците во дијаспората. Повеќето ме обвинуваа дека не ги поддржувам грчките национални интереси во нивните несогласувања со Република Македонија. Меѓутоа, јас бев мотивиран од пошироки интереси надвор од националните приврзаности…“ Издавачката куќа на Универзитетот Кембриџ одби да ја објави книгата на Каракасиду поради безбедносни причини. Покрај личните смртни закани, работата на Каракасиду беше и нападната. Некои од нејзините критичари, меѓу кои имало новинари, политичари, верски водачи и обични луѓе, започнале кампања против нејзината работа. Огорчени полемики водеа весниците и списанијата во Грција и грчката дијаспора. Дури и луѓето што ги интервјуираше во селата го негираа она што го рекоа, тврдејќи дека нивната националност е грчко „24 каратно злато“ и дека таа погрешно цитирала. Меѓутоа, според Каракасиду, голем број од предците на овие луѓе биле „Словени“ (што значи Македонци).

Каракасиду продолжи: „Мојата работа беше погрешно претставена и цитирана, а во некои случаи дури и се промени...

Како Гркинка, критички пишував за македонското прашање и понекогаш се чувствував како „случајно“ да гледам зад завесата и да кршам табу за „тајната грчка национална идеологија“…“ Денес грчките националисти „слепо го категоризираат словенското население и двојазичноста што постои во Грција од минатото, како модерна национална аномалија…“ Вака напиша Каракасиду: „Во 1988 година, кога почнав да ја формулирав темата за мојата докторска теза, намерата ми беше да разберам како луѓето со различно културно потекло кои живееле во истиот регион, почнале да се гледаат себеси како дел од еден Грк. нацијата и културата. Според општо прифатеното гледиште, кое го научив кога бев мал, грчка Македонија беше населена со две различни групи: „домородни жители“ и „бегалци“ кои дојдоа во Грција од Турција во 1922 и 1923 година кои се населиле таму меѓу „домородните жители. “.

Двете групи се сметаа за Грци. Сакав да ги истражам овие две групи, кои понекогаш изгледаа толку различни, но сега почнаа да се гледаат себеси како членови на една колективна група, и како покрај нивните очигледни разлики, коегзистираат заедно, а некои во мешани бракови…“ Самата Каракасиду е дете од мешан брак. Нејзиниот татко бил христијанин од Турција кој не зборувал ниту еден збор грчки кога пристигнал, а нејзината мајка била член на „домородните жители“. Во 1975 година Каракасиду ја напушти Грција за да студира во САД. Потоа таа ја работеше својата теренска работа околу Солун. Како докторант таа истражувала осум години.

Почнала во малото место наречено Гувезна, подоцна продолжила во Асирос. Таа интервјуираше луѓе, истражувајќи го нивното минато сакајќи да знае за нивните предци. Еве што рече таа, „Сакав да знам што ги натера двајцата мои родители кои потекнуваат од различно потекло да станат Грци.

Очигледно потсвесно барав свој грчки идентитет...“ Од нејзините истражувања можеме да видиме дека голем број Македонци биле насилно елинизирани. Од нејзиното истражување можеме да видиме дека таа го разгледувала словенското население во западна Македонија, муслиманското население во Тракија и грчкото население на југ…

Според Каракасиду, грчката држава применува различни притисоци и различни влијанија на различни ситуации. Еве што рече таа, „Оние кои живееле во македонските региони и биле тесно поврзани со Грците, не доживеале толку непријателски односи како другите. Семејствата и заедниците кои најмногу настрадаа имаа членови на семејството убиени и прогонети. Тоа беа луѓе кои од различни причини не се чувствуваа Грци.

Нивните идентитети се формирани како резултат на блиски меѓусебни односи и социјални врски и мрежи со други, но без учество во доминантно грчкото општество... Настаните во Втората светска војна и Граѓанската војна во Грција ги влошија условите за оние кои сакаа да бидат асимилирани . На луѓето кои се бореле на комунистичката страна им биле одземени сите права, вклучително и нивното државјанство...“ Каракасиду овде се осврна на Македонците на кои, половина век подоцна, сè уште не им е дозволено да ги посетат своите родни места бидејќи не се Грци по потекло.

Каракасиду не е предавник на грчката кауза, ниту агент на „Скопје“, но таа е објективен научник кој ја кажа вистината за елинизирање на луѓето во егејскиот дел на Македонија, што ја истражуваше во текот на нејзиното неколкугодишно истражување. Вака рече Владимир Милчин, „Не верувам дека намерата на Каракасиду на почетокот беше да се соочи со современиот грчки националистички наратив заснован на таканаречената „Мегали идеја“ (Големата идеја), туку нејзиното теренско истражување, нејзиното копање во архивите и нејзините консултации со библиографии, неизбежно ја доведоа Каракасиду во конфронтација со официјалната грчка доктрина која тврди дека Македонија била секогаш грчка и само грчка…“ Владимир Милчин и издавачката куќа „Магор“ беа одговорни за преводот и издавањето на книгата „Полиња со жито“. , Hills of Blood“ на македонски јазик.

Според Милчин, Анастасија Каракасиду не ја крие драмата што ја доживеала кога открила дека грчката нација се шири во регионот на Македонија преку различни асимилаторски техники и стратегии на етничко чистење. Еве што рече Милчин, „Храброста на Каракасиду се докажа со фактот што таа ја разоткри асимилацијата, но не го генерализираше своето откритие дека и други области на егејскиот македонски јазик се хеленизирани, како Леринскиот регион на пример, кој не беше толку успешен како процес на асимилација што се случи во Гувезна-Асирос…“ Весникот „Библиотека Журнал“ напиша дека ретко видел научна книга како „Полиња со пченица, ридови од крв“, да провоцира и вознемири толку многу луѓе. Вака пишува весникот „Каракасиду помина извесно време со луѓето од селата во овој регион и тврдеше дека Македонија не е исклучиво грчка, како што тврдат грчките националисти, туку е мултиетнички, мултикултурен регион кој е ставен преку политички и верски несогласувања на Балканот. Опседнатоста на Каракасиду со вистината ја доведе во очи со смртни закани од некои лути Грци. Нејзината моќно напишана изјава, гласна изјава за човечка храброст, треба да ги потсети читателите дека нема замена за хуманоста и критиката...“ КАКО ПАСКАЛИНА МАКЕДОНКА СТАНА ГРЧКА

„Без разлика каков идентитет биле луѓето, тие морале да станат Грци…“, рече Анастасија Каракасиду.

Анастасија Каракасиду, грчка професорка по антропологија на Универзитетот Велсли во Масачусетс, рече дека егејскиот дел на Македонија, сега под Грција, е хеленизиран. До овој заклучок дошла по осум години истражување. Таа напиша книга со наслов „Полиња со жито, ридови од крв“ во која ја раскажа приказната на Паскалина. Паскалина и нејзиното семејство биле нарекувани „Бугари“, погрден термин во Грција, поради што некои Македонци биле принудени да го прифатат елинизмот за да не бидат прогонувани.

Каракасиду избра мало место наречено Гувезна, кое се наоѓа во близина на Солун, каде што ќе го направи своето истражување.

Гувезна подоцна беше преименувана во Асирос, тоа беше време кога Грците ги менуваа македонските имиња на места во грчки.

Од сите луѓе со кои зборуваше Каракасиду само три постари жени зборуваа на таканаречениот словенски (македонски) јазик.

Но, од трите, единствената Паскалина „Бугарката“, чиј прекар Каракасиду го става во наводници, си ја отвори душата и зборуваше за застрашувачките времиња доживеани за време на Балканските војни и подоцна. Каракасиду разговараше со неа четири пати. За време на четвртиот пат, кој се случи во летото 1991 година, Паскалина беше при крајот на својот живот. Овој пат Паскалина и ја кажа целата вистина за нејзината драма и разделбата од семејството.

Вака напиша Каракасиду: „Во тоа време таа имаше осумдесет години и живееше со својот најмлад син и неговото семејство.