ДУРИ И МРТИТЕ МАКЕДОНЦИ БЕА ИСТЕРАНИ

ДУРИ И МРТИТЕ МАКЕДОНЦИ БЕА ИСТЕРАНИ

„Беа избришани кириличните букви напишани на крстовите на македонските гробишта, коските од гробовите беа ископани и запалени“, напиша еден Англичанец.

„Грците не само што ги протеруваа живите Македонци кои ги нарекуваа „Бугари“ или „Словени“, туку ги протераа и мртвите Македонци низ цела (грчки окупиран дел од) Македонија. Не можеа да ги остават сами ниту во нивните гробови. Грците ги избришале кириличните букви испишани на крстовите на македонските гробишта. Ги ископаа и коските од гробовите и ги запалија“. Вака пишува еден Англичанец во 1928 година додека патувал низ многу места во Егејска Македонија. Тој беше згрозен од теророт и злосторствата што Грците ги правеа врз македонскиот народ.

Посебно тешки за македонскиот народ биле годините по грчко-турската војна од 1919 до 1922 година. По потпишувањето на Конверзијата за размена на население со Турција, Грција увезла големо турско христијанско население доселеници и колонисти од Мала Азија и населила 640.000 од нив на македонските територии во Егејска Македонија, што целосно го променил етничкиот состав на регионот. Семејствата на доселениците и колонистите беа сместени во македонските куќи и им беа дадени македонски земји, протерувајќи многу Македонци со терор и убивање. „Ова беше најкарактеристично во регионите блиску до границите со една цел; да им го направи животот неподнослив на Македонците. Грчките власти насилно ги отстранија Македонците од нивните домови и земји за да ги сместат доселениците. Од македонските семејства насилно им биле одземени ниви, па дури и покуќнина за да се сместат доселениците“, напиша Тодор Христов Симовски во својата книга „Населени места во Егејска Македонија“.

Најлошиот терор врз македонското население во тие сурови години го извршија грчките ултра националистички организации со одобрение на грчката влада. Една од најлошите организации беше наречена „Грчко-македонска тупаница“ (ЕЕЕ). Тоа беше грчка национална младинска организација.

Други организации беа „Павлос Мелас“, профашистичкиот Национален сојуз на Грција познат како „челични шлемови“ и ЕМС, тајна грчка национална организација.

Според Симовски, низ цела Македонија биле создадени специјални антитерористички единици за наводно борба против терористите, но наместо тоа тие го малтретирале македонското население. Масовно апсеа и убиваа Македонци. Еден таков инцидент се случил на 27 јули 1924 година кога 19 Македонци биле претепани и убиени во селата Трлис, Каракој и Ловцен.

Приказната за овој масакр заврши во европските весници во кои се опишува суровоста на Грција извршена врз нејзиното словенско македонско население.

Но, иако масакрот стана познат, никој од демократска Европа не направи ништо за да го спречи или да ги прекори грчките власти. Една година подоцна уште многу Македонци беа уапсени во Леринско и во околината. Повеќето од уапсените Македонци беа застрелани до смрт, а останатите беа затворени во грчките затвори. Грчките асимилаторски практики и протерувањето на Македонците од нивната татковина продолжија со децении. „Грчкиот националистички метод и практики беа добро познати низ целиот свет. Списание на француски јазик дури објави статистика во 1927 година, откривајќи ги резултатите од грчкиот терор што се случил во Егејскиот дел на Македонија помеѓу 1919 и 1926 година.

Според оваа статистика, убиени се 104 лица, силувани 95 жени, од кои 26 се девојчиња. на возраст до 14 години, изгорени 17 куќи, уапсени 3.464 лица, мачени 2.327 луѓе, ограбени и истерани 1.165 семејства од домовите...“, напиша Катарџиев во својата книга „Македонија во 20 век“ во издание на „Култура“.

“.

Состојбата за македонскиот народ стана уште понеподнослива под диктатурата на Метаксас. Во 1934 година, весникот

„Балканска кореспонденција“ објави напис извлечен од весникот на режимот на Метаксас „Еленикон диња“ од кој го заклучува следново: „Македонците, со врзани раце и нозе, биле носени во подрумите во полициските згради и мачени со средновековна тортура. опрема и тактика. ЕЕЕ, Павлос Мелас и агенти на други фашистички организации го тероризираа македонското население во селата Каленак и Вишоштани кај Леринско и во сите македонски села во Костурско.

„Балканска кореспонденција“ напиша и „Грчката држава секојдневно апси Македонци кои зборуваат словенски. Во Серес (Источна Македонија) апси и затвора Македонци за смешни ситни прекршоци како што се должи и неплаќање долгови од 60 или 100 драхми кон државата или кон земјоделската банка…“ Пострашно од физичкото малтретирање беше психичкото малтретирање. Грчките власти и националистичките и терористичките организации настојуваа да ја уништат македонската култура на секој можен начин.

Според Катарџиев „Организацијата „Грчко-македонска тупаница“, која им служи на грчките власти, создаде атмосфера на вистински пекол за македонскиот народ во егејскиот дел на Македонија. Во име на „светата војна“, на 27 јануари 1926 година, организацијата „Грчко-македонска тупаница“ забранила македонскиот јазик да се зборува на јавни места, во ресторани, на собири, забави, вечери, свадби итн. „грчко-македонската тупаница“ се издигна над законот во Грција и почна да им наредува на грчките правни, административни, воени итн., властите да ги спроведуваат неговите наредби со тоа што нема да им дозволуваат на луѓето да зборуваат друг јазик освен грчки. Војската ја послуша оваа наредба и активно се вклучи во акциите за искоренување на се што е македонско.

Како резултат на тоа, уништи се што имаше испишано кирилично писмо. Грчката војска упаднала и во црквите и ги отстранила сите македонски икони и ги уништила фреските.

Според армиските власти, сè што немало грчки букви напишано не било христијанско. Во јануари 1932 година, откако ја прегледал селската црква во селото Арменско, еден грчки пешадиски поручник напишал: „Во преградата што го одвојуваше женскиот дел од црквата од машкиот, најдов три мали икони на кои немаше испишано грчки букви. . Бев вознемирен поради тоа и се повеќе се вознемирив кога го слушнав селскиот градоначалник како зборува бугарски, кој го нарече македонски. Многу се изнервирав кога ми кажа дека е Македонец, па го удрив и му реков никогаш повеќе да не зборува на тој јазик. Исто така, му реков да им каже на сите во селото никогаш да не зборуваат друг јазик освен грчки“.

Во истиот извештај грчкиот поручник ги известил своите претпоставени дека Македонците живеат во сите локални села и мразат се што е грчко. Во исто време, поручникот препорача дека „најдобар начин да се ослободите од овие луѓе е да ги натерате да излезат од Грција…“ Во извештајот за денационализацијата на народот во Леринско, подготвен во 1931 година, се претпоставува дека процесот на национализација во тој регион не се одвива според планираното, па се предлага регионот да се исчисти од неговите учители, свештеници и други службеници и тие треба да се заменат со образовани грчки националисти од јужниот дел на Грција за да се зајакнат тие служби.

За да ги зајакнат своите патриотски чувства кон грчката држава, на Македонците им било наредено да ги обојат своите куќи во грчки национални бои, ѕидовите во бело и вратите и прозорците во сина боја, а на секој празник да го истакнуваат грчкото знаме.

Вака пишува грчкиот комунистички весник „Ризоспастис“ за пеколот што го преживеал македонскиот народ: „Во старите денови пред да дојде Македонија под грчка контрола, таму беа испраќани грчки бендови за да ги принудат да ги променат своите верувања... Денес тие ги принудуваат да ги покажуваат своите вистински грчки чувства. Во двата случаи, камшикот никогаш не бил демобилизиран“.

МАКЕДОНЦИТЕ БЕШЕ ТЕРАНИ ДА ПИЈАТ РИЦИН, АКО ЗБОРУВААТ НА МАКЕДОНСКИ ЈАЗИК Македонци биле тепани и осудени на десет години затвор затоа што пееле македонски песни „За македонските деца беше задолжително да одат на училиште за да го научат грчкиот јазик, но им беше забрането да зборуваат македонски, нивниот мајчин јазик. Ако наставникот фатил дете како зборува македонски во училиштето, наставникот го заклучувал детето во училишниот подрум до крајот на училишниот ден. Понекогаш казната се продолжуваше на повеќе од еден ден. Ако полицаец фатил дете кое зборува македонски, тоа дете било претепано...“ Горенаведениот извадок е земен од извештајот објавен од грчкиот комунистички весник „Ризоспастис“. Извештајот е составен за време на посетата на Костур и Лерин на крајот на 1932 година. Ова е само мал показател за видот на теророт што грчките власти го примениле за да ги асимилираат Македонците.

Според Иван Катарџиев, „Главната цел на овие грчки политики за денационализација што се применуваат во Егејскиот дел на Македонија со употреба на сила и терор беше да го спречат македонскиот народ да зборува на македонскиот јазик во јавност, во училиште, во црква, на пазар. Покрај тоа, Грците уништија и се што беше македонско што ќе ги потсети луѓето на нивната македонска култура. Тоа вклучуваше бришење кирилични натписи на црковните икони, откопување кирилично отпишување ѕидови на згради, кршење надгробни плочи, палење книги, весници итн.

Исто така, според Иван Катарџиев, „Грците набрзо открија дека не може секој лесно и целисходно да се асимилира користејќи ги постојните денационализација и асимилаторски политики.

Како резултат на тоа, грчките власти почнаа да посветуваат посебно внимание на образованието. Откако избришаа и уништија се што можеше да ја нахрани индивидуалната и колективната меморија на луѓето, Грците почнаа да ги насочуваат напорите кон воведување драконски мерки за запирање на употребата на македонскиот јазик насекаде, особено кај помладите генерации. За таа цел во почетокот особено внимаваа на правилното воспитување на младите и спречување да зборуваат македонски. Како резултат на тоа беа воведени нови ограничувања за да се елиминира употребата на македонскиот јазик насекаде внатре и надвор од домот. На луѓето не им беше дозволено да зборуваат македонски со своите семејства, во полињата, во шумите итн. волови, коњи, мазги, магариња, кокошки, овци, кози, па дури и кучиња и мачки. Тие мораа да ги преквалификуваат своите кучиња и да ги влечат животните да ги слушаат нивните заповеди на грчки јазик... што не беше лесна задача“.

Анастасија Каракасиду, грчка професорка по антропологија во САД, дојде до истиот заклучок по осумгодишно истражување во минатото и сегашноста на Гувезна (Арисос на грчки), место лоцирано во близина на Солун во Егејска Македонија.

Македонските жители на Гувезна, според Каракасиду, биле целосно асимилирани од Грците. Во својата книга „Полиња со пченица, ридови од крв“ таа доловува многу од директивите на грчката влада издадени до локалните власти во 1920-тите и 1930-тите кои длабоко влијаеле на општествените односи и промените на идентитетот кај населението. Најдеструктивна директива беше ограничувањето на употребата на други јазици, покрај грчкиот. Делумно ова го напиша Каракасиду за ограничувањето на македонскиот јазик, „...особено употребата на „бугарски“ (збор што се користеше во Грција за да се идентификува и категоризира говорниот македонски јазик)

беше забранета да се зборува на сите јавни места; во продавниците и на маркетите…” Според Каракасиду, за време на периодот меѓу војните (Прва и Втора светска војна), полицајците постојано го испитувале локалното население и ги казнувале сите оние што зборувале „бугарски“ (што значи македонски) на јавни места или на кој било друг јазик освен грчкиот. Ова го напиша Каракасиду:

„Употребата на словенскиот јазик беше успешно ограничена;

главно жените кои меѓу себе го зборувале тој јазик. Откако децата влегоа во училишниот двор, каде што беше строго забрането да зборуваат друг јазик освен грчкиот, задолжителен јазик во цела грчка Македонија, беше уништена културната и јазичната рамнотежа. Беа отворени ноќни училишта со цел возрасни мажи и жени да учат грчки јазик. Оваа мерка беше веројатно најуспешната алатка за културна асимилација. Само мал број старици во Арисос во 1940-тите сè уште зборуваа словенски јазик, а според моите истражувања од мојата теренска работа, најдов само една жена која сè уште го зборуваше словенскиот јазик. Некои од луѓето од селото рекоа дека грчкиот јазик што таа го зборува повеќе звучел како „бугарски“ отколку на грчки. Но, имало зборови од минатото кои мештаните ги користеле во својот сегашен речник, особено изрази за семејни односи, кои биле словенски. Имаше докази за тоа…“ Според Каракасиду, барем во Арисос и на други места каде што таа спроведувала истражување, градењето грчка лингвистичка хегемонија било релативно мирно, но процесот на други места бил насилен. Таа исто така спомна дека жителите на Сохос, кој се наоѓа источно од Лангадас, биле принудени да пијат рицинусово масло и биле испратени во затвор затоа што зборуваат други јазици освен грчки. Делумно, вака напиша таа:

„Во западниот дел на грчка Македонија, каде што словенската власт над локалните жители беше силна, влијанието на грчкиот јазик историски беше послабо отколку во заедниците во централниот дел на грчка Македонија, како на пр. во Арисос.

Во Сохос кампањата за асимилација беше поагресивна бидејќи имаше поголем отпор против неа. Младите студенти во Сохос биле тепани ако зборувале на словенски јазик...“ Следува уште еден пример што го даде Каракасиду во врска со мерките што грчките власти ги презедоа за да го натераат македонскиот народ да не го зборува македонскиот јазик. „Маж од селото Нерет беше повикан на суд каде што беше обвинет дека бил фатен од полицијата затоа што зборувал „неидентификуван јазик“ (македонски) со други луѓе од селото.

Тој беше обвинет и дека пеел на тој јазик…“ Едуцирањето на младите во „грчки дух“ беше најлесниот начин за Грците да ја постигнат својата цел. За да го постигне тоа, грчката влада одобри 14 милиони драхми за изградба на училишта и зајакнување на образовниот систем во областите каде што живееле Македонците. Само во Леринско, Грците планирале да изградат 80 училишта, поради што кралскиот југословенски амбасадор во Лондон ја обвини Грција дека има намера да го избрише словенското малцинство.

Еден репортер на весникот „Ризоспастис“ ја опиша состојбата на македонското малцинство во Грција како страшна. Тој напиша: „Нема да зборувам за економската тиранија, која е пострашна отколку во другите области. Ќе зборувам само за духовното и политичкото угнетување извршено врз работниците во Грција и за тортурата што ја трпи македонскиот народ…“ Репортерот исто така даде примери за тоа како учениците секојдневно биле испрашувани и принудувани да „информираат“ за нивните родители. . Да им „признаат“ на своите учители дека нивните родители „забавувале“ вооружени луѓе (партизани) во нивните домови и дека зборуваат на словенски јазик... Еве што напиша тој: „Тие ги обврзаа сите луѓе да зборуваат грчки дури и во нивните домови за да да ги асимилираат. Впечатливо е што ниту една жена не зборуваше грчки. Бакош, управителот на областа, еден од најсуровите луѓе во регионот, кој претходно служел како капетан во грчката армија, редовно ги повикувал учителите да дознаат за „движењето“ во селото и им давал совети како да го носат надвор од „националната мисија“. Со други зборови, тој ги поучи учителите како да го угнетуваат македонскиот народ со поголема суровост.

Истиот новинар исто така подвлече дека македонскиот народ повеќе се плаши од националистичките организации ЕЕЕ и „Павлос Мелас“ отколку од грчката полиција. Тој даде пример како припадник на ЕЕЕ претепал земјоделец во присуство на полиција бидејќи зборувал македонски. Македонците во В’мбел, село во близина на Костур, биле тепани и пратени на 10 години затвор само затоа што пееле македонски песни на македонски јазик.

Според Катарџиев суровоста со која бил прогонуван македонскиот народ затоа што го зборувал македонскиот јазик не можела да опстои без последици. Како резултат на тоа, македонскиот јазик практично стана сомнителен јазик. Еве што напиша Катарџиев за тоа „Македонскиот народ можеше да зборува само тајно и немо. Избегнуваа да зборуваат пред непознати и непожелни луѓе. Ова ги намали прогонствата против нив, но, во исто време, ја исполни грчката цел да го замолчи македонскиот народ. Со други зборови, долгорочно, тоа им даде предност на Грците во асимилацијата на македонскиот народ“.