ДОЖИВОТНА ЈАМКА 149

ДОЖИВОТНА ЈАМКА 149

—3acera e подносливо, -рече таа со миренглас, сакајќи да би- де уверлива.

— Ia, ama не се знае како ќе биде понатаму! Добро вели мама, таа никогаш никого не слушала. Затоа цел живот страда.

- Уште когапроговоризатоа,јассе обидов да ја натерам да се откаже. И co чичо кога разговараше бев со Hea, и мислевдекатој ќе влијае. Гој многу и зборуваше, ja разубедуваше. Очигледно ништо не помогна. Потоа не ми ни кажа дека веднаш ќе го земе, - како да се правдаше Вера.

- Когаразбра? Како? -Раде пак се вознемири.

—Ha mama ii ce јавила. Таа ми кажа по телефон. Ми кажа дека Милане веќе кај Душица. Еве, прашај ја.

- Како успеала толку брзо сето тоа да го направи? Белки не го убедила лекарот дека чичко и одобрил. Дека тој ја испратил кај него, - револтирано зборуваше Раде.

- Итоаможебиго направила. Но, ајде да зборуваме за нешто друго, - Вера сакаше да наметне друга тема на разговор, HO тоа He и успеваше.

- Штоможеме, освен да се молиме работите да тргнат на доб- ро, --рече Стефка.

- Пустодобро. Ce виде тоа уште од денот на веридбата. И еве до каде не донесе. До пропаст, - Раде го отвори прозорецот, како да му недостигаше воздух.

- Не бидитолку песимист! - стана Вера nro прегрна.

- Не остана место за оптимизам. Ми се иде да ги отпуштам работниците од градбата. Кому му треба таа куќа? Чавките ли ќе седат во неа?! - Раде се зацрвене од лутина.

Мајка му го слушна последниот дел од разговорот и, откога го остави кафето на маса, му свика:

- Кобници не сакам. Млади луѓе, па толку темно да гледаат.

Дај пушти малку музика.

- Уште музика нинедостига!

150 Драгица Најческа

--Оти, музиката секогаш помага да заборави човек нагрижи- те. Или излезете малку со сестра ти, прошетајте во центар, видете свет.

Вера ja сфати намерата на мајка си.

—ToOpo Ben MaMa, ајде да гоиспиеме кафето, па Ke прошета-ме малку. После одина работа.

- Дати кажам право, не ми се оди воопшто на работа, HO не сакам да го срамам чичо. Морам. Ова сето нема брзо да заврши.

Овие маки...

- Маки - He маки, мислиш на другите луѓе се им е погодено.

Tue сизнаат, - рече Стефка подавајќи My гиалиштата на синот.

- Ова нашево претера! Крај му нема, - воздивна Раде, па се- пак почна да се облекува.

Откако Раде се подготви, излегоа заедно со Вера. На Стефка

1 олесна.

хжжкх Беше пладне. 5вонеше телефонот во собата кај Раде. Стеф-ка притрча за да не се разбуди Раде. Веднаш го препозна гласот на Душица. Затрепери во стравшто ќе Икаже.

--Тисејавувам за да не ce грижиш. Знам дека Верати кажала.

Уште сум на работа. Една постара жена се согласи да се грижи за Милан додека сумјас на работа. Од првиот ден со неа е послободен отколку со кој било друг. Дури и лекови прима од нејзините раце.

Брзо стекна доверба во неа. Можеби гледа колку таа ме сака мене.

Кутрата, и таа е сама. Нема никого. Ќе ја помагам со по нешто. Не-ма никакви средства за Живот.

— Така било речено, мајче. Белки ќе дојдат подобри денови...

Убаво тоа ти текнало со женичката. Такви луѓе како Милан не се оставаат сосема сами. Јавувај се почесто. Ние да не додеваме. Ба-рем засега. Со здравје.

ДОЖИВОТНА ЈАМКА 151 Kora ja спушти слушалката, го виде Раде седнат на столот до неа.

- Разбравдекае Душица. Што кажа?

— Велидекае добро. Ете, нашла некоја жена, комшика, да се- ди со Милан додека е таа на работа. Ќе се снајде Душица, кога веќе се решила на таква постапка.

- Ноќеска Ha работа ми се чинеше од чуварот па сите нагоре дека разбрале...

- Добро де, He убил човек! Штоако разберат? --рече со малку повисок тон Стефка.

- Камо а беше убил човек, полесно ќе поминеше. Ќе го ocy- деа некоја година, ќе одлежеше, и никому ништо. Ова, дури е жив, сфаќаш ли дека дури е жив Ke го носи крстот што MY TO закачиле?

- Не разбирам што е толку голема неговата вина. Чудно ми чудо! Рекол нешто погрешно, нешто што не требало да рече и за-тоа литреба да го погубат?! Зар едени погрешил на власта, од кога постои држава? Па и да го казниле. Ете, истргал цела робија. Сега, остави го човекот да си живее. Да си создаде семејство. Да изгледа деца. Па пак ќе и се оддолжи на државата со работа.

- Други биле тие времиња 3a коизборуваш, мајко, - рече воз- дивнувајќи Раде.

- Други, зошто други? И тогаш живееле луѓе, и cera.

- Не можам Toa cera да Tu ro објаснам. Туку, дај нешто да се јаде. - Раде сакаше да го прекине тој разговор.

--Еве, сега ќе стоплам одјадењето. Ќе одиш kaj куќата?

—CakaM fa отидам!

Мајка му ce моткаше околу Hero. Раде сфати дека сака нешто да му каже, но не е сосем решена. Сепак, таа проговори:

- Немој да одишкај Душица некое време. Нека се поослобо- ди Милан. Нека се навикне.

- Море каквоти одење. Уште тоа треба. He мипаѓа напамет!

Камо среќа на добро да излезе таа будалштина на ќерка ти! Та јас

152 Драгица Најческа не мора ни да ja гледам, некое време барем!

— Camo Toa Te молам, колку можешпомалку нервирај се. Еве, гледаш колку е кревок човек. Какво човечиште беше Милан. Сел-ско здраво дете. До кај дотера со здравјето!

- Доброе човек да може да He се нервира, но работите CE TaK- ви што тоа е речиси неможно. Знам дека нервите не ми се од челик, но до каде ќе се издржи, ќе се издржи.

- Доброде,такаенавистина, туку човек самтреба по малкуи да си дава гајрет, што велат старите.

- Татко ми најубаво си помина. Си замижа и ги реши сите проблеми.

- Ајде, не зборувај глупости. Колку ќе беше добро татко ти да си поживееше! Mu ru остави сите гајлиња! Затоа ти треба да 3a-станеш наместо него. Ти нас да не крепиш, а не да не тераш ние за тебе да се грижиме.

- Ијастака бисакал, но изгледа не сум цврст ни толку колку него. Далеку сум од него. А и тој очигледно се си ставал на срце, штом така набрзина сизамина.

- Нема -не сум цврст, туку да си велиш - ќе бидам цврст. Им требам на сестрите и на мајка ми. Само со силна волја се се ПОСТИГ- нува во Животот.

- На зборови се е лесно. А точно е дека вие постарите сте многу поиздржливи од нас. Ви признавам.

- Тогашучете од нас. Гледате, ние вас сме ве родиле и сме ве израснале. Мислите лесно ни било? Што и нам не ни поминало пре- куглава. Цела една војна. Страшилиште од војна. Четиригодишна.

Потоа сиромаштии, за кои и вие, еве, по нешто знаете. Па секогаш се испливувало.

-- Доста муабети, тие крај немаат. Туку ајде, да излегувам. Ни еден од работниците нема да најдам.

- Раде, пак не те гледам лек да пиеш. И тој помага полесно да се пребродуваат тешкотиите.