ДОЖИВОТНА ЈАМКА 135

ДОЖИВОТНА ЈАМКА 135

- Не, ќе пробам вака како што реков. Ако биде тоа невоз- можно, тогаш ќе направиме како ти што предлагаш, чичо. - Кога го кажа тоа стана.

И Слободани Вера сфатија дека никој нема да може да ја раз- убеди. Toa беше посилно од неа.

На излегување го замоли чичкото да И каже кога ќе можат да одат во болницата. Слободан со прашање погледна во Вера. Таа И рече на Душица:

- Доброби билопрвин да размислиш уште малку.

- Доволно мислев, - и одговори на Вера и свртувајќи се кон чичкото го прегрна и рече:

- Утрете молам да закажеш со лекарот и да мијавиш.

Слободан ја потргна нежно по косата, HO ништо не И одгово- ри.

Тргнаа по главната улица со бавни чекори. Чичко им излезе да ги испрати. Откако се разделија со него, Вера налутено и свика на Душица:

- Кога дојде кај мене и ми предложи да ги посетиме чичо, стринаи братучедите, требаше да ми кажеш со каква намера одиш!

- Штоетоа важно. Можев да отидам исама, - остро одговори Душица.

- Зошто He ми кажа за Милан, дека си разбрала оти е BO пси- хијатриската болница? - продолжуваше Вера.

- Идатикажев, ништо немаше да се измени. - Душица беше упорна.

- Мислам дека сега треба многу да се грижиш за своето здравје. Штом е тој вболница, нема зошто ти да се мешашвотаа pa- бота. - Гласот на Вера прозвуче наредбодавно, за првпат како по- стара кон помала сестра. Откако ги изговори овие зборови, Вера почувствува дека претера.

- Зборуваш како да не си сакала никого досега, - со револт

136 Драгица Најческа проговори Душица. Образите и очите и беа силно зацрвенети.

- Мислев дека и самата сфати оти врската со Милан, од при- чини независни од вас двајцата, веќе е завршена работа... И која ти е таа идеја, те молам, да го земеш Милан од болница.

— HW jac, оној ден кога дојде кај мене, си помислив дека веќе не може да има што било меѓу нас. Но, кога повторно го загубив, се потиснато во мене се разбуди. Сакам да си го вратам, па во каква состојба и да е. Потребна сум му, повеќе од кога и да било досега. И без Тоа веќе ми е сеедно уште колку ќе живеам и дали ќе живеам...

- Зборувашглупости! Мора секој да се бори 3a својот Живот,

-и свика Вера.

- Паеве,јасодбрав како Ke се борам иза својот иза неговиот живот! Не само јас што сум му потребна нему, и тој мене ми е по- требен. Тој повторно станува причината за моето живеење.

- Прави како што сакаш, но ќе се докусуриш, - Вера сфаќа- ше дека ништо не допира до сестра и.

— Ти отсекогаш поинаку си ги разбирала работите, посебно тие за њубовта. Ако сакам, сакам со целото свое битие, без резер- ви. Кај тебе во тие работи поголема улога игра разумот од чувства- та.

— Мислиш, твоето е попаметно? И срцето и животот си ги уништи само заради оваа њубов, - го повторуваше тоа Вера кој знае по кој пат.

-Инемиежалзатоа. Повеќе ги жалам тие што никогаш не ја почувствувале силината на Њубовта. — Во гласот на Душица има- ше изанеси гордост.

-- Тоа a He се однесува на мене? --рече Вера co бесво гласот.

- Можеби да, можеби не. - Tora Душица погледна во Вера.

Се уплаши да не ја повреди многу. Таа во тој момент ја сврте глава-та настрана, не дозволувајќи Душица да го види изразот на нејзини-те очи. Крена рака запирајќиедна кола --такси, која тукушто поми-нуваше крај нив. Очигледно сакаше да го скрати разговорот, што И ДОЖИВОТНА ЈАМКА 137 успеа. Се возеа молчејќи. На разделба, бидејќи Душица прва изле- зе од колата, Вера и довикна:

- Доброда размислиш!

Душица само одмавна со раката.

*x Kx Xx Вера He може ga сфаши колку ужасно ce однесов кон Mu- лан. Ушше од иочешокош, ошкако не дојде на веридбаша. Ушше џионечовечки Kola дојде, Uo шолку време, да ми раскаже за маки-ше, сшрадањаша. Нето Hu ирегрнав. Ниеден шоиол збор He My ка- жав. A сеша надеж му била во мене. Ги зашворив иред нео и ду- шаша и срцешо. Го фрлив на иашош. И села, waa moja сесшра ме совешува ga io Haupasam исшошо. Да He 10 иобарам... Да io забо-равам... Да не му UOMOIHAM во овие негови душевни сшрадања.

Само ако му докажам дека ушшео сакам, ако ми иоверува дека никогаш He сумиресшанала дато сакам, само шоа може дато вра-ши во нормален живош. И Helo u мене.

Сега нема веќе да ирашувам и да слушам Huxoio. CuiypHo браш ми и мајка ми мно! ќе се нервирааш кога Ke слушнаш дека Ke 10 земам Милан дома. Ho co шекош на времешо нервозаша ќе им иомине. Ако му се иодобри здравјешо - сише ќе бидаш задо- волни.

Сшурно декајас иодобро ќе1о Helyeam ошколку сише шаму 80 болницаша! Досша е шшотледа шолку мно! болни околу себе.

Ушше ушре ќе одам да1о иосешам и ga ce расирашам каква му е сосшојбаша... Морам дати убедам лекарише да мито дадаш...

*x Kx Xx

..Милан He можеше да сфати дека е кај Душица дома. Kora му стана малку подобро, кога си ги посреди мислите, не можеше да

138 Драгица Најческа поверува каде се наоѓа. Најпрвин мислеше дека е сон. Прекрасен сон, чудесен сон, од кој не би сакал да се разбуди. Потоа во него не-што се побуни. Кој решил така? Како се случило тоа? Зошто него никој He го прашал? Не барал согласност од него? Уште тоа и Tpe-ба! Таков товар за Hea, 3a Душица! Тој нејзе треба да ја негува. Да ја молиза прошка. Гочное дека тој најмалку сакаше така да се случат сите тие нешта... Настани. Дали можеше нешто во тоа да измени?

Тој, кој и животот би го дал за таа прекрасна, нежна девојка, одед-наш, не сакајќи, излезе нејзин душегубник. Не сосема тој, ама ете, на некој индиректен начин, со неговото затворање.

Да излезеше на слобода порано од тоа губилиште, можеби немаше толку да се оддалечат. Камо да можеше! Но ете, не успеа да се врати, како некои, порано. Не беше подготвен да ги предава своите невини другари. Да пишува против нив изјави. Да ги клеве- ти. Да ги тепа, да ги измачува. Да ги понижува. Не беше во состојба да лаже, да се преправа, да биде сосила будала, да зборува за белото дека е црно иза ужасното дека е добро, одлично... Да се обезличи.

Да ce отчовечи... Да си стане одвратен на самиот себеси. Баш затоа остана подолго таму, на тој остров на излудени, маченици и мачи- тели...

..Па еве, на крајот иго избудалија. Успеаја во таа своја наме- ра. Изгледа премногу ги нервираше што не стана таков како нив.

Не се отчовечи дури ни заради неа, за да ја види побрзо, да си дојде кај неа. Сите физички маки беше во состојба да ги издржи, да се одржи во живот најмногу за неа. Но сето тоа другото што се бара-ше од него, отчовечувањето - тоа не можеше. На тоа не се согласи, не беше во состојба. A веруваше дека дури ни таа He би можела по-тоа да го примитаков, а камоли да го сака.

Сега,зошто тој чеденлик, таа пречиста ипреубава во душата -- неговата Душица - и натаму да ja измачува?! Koj го направи тоа?

Насила да не е донесен тука, кај неа, за да страда гледајќи во неа, BO нејзиното бледо заслабено лице... За да чувствува уште поголема ДОЖИВОТНА ЈАМКА 139 грижа на совеста... Гој... а не тие - мачителите, злосторниците!

Ги виде лековите на масичката до прозорецот. Ги пипна со рацете. Значи, вистина е, тој живее тука. Виде и други свои работи.

Штом ќе дојде Душица, ќе и каже дека треба да го врати назад во болницата. Гаму треба да остане, во болницата...

Слушна чекори... Целиот... трепереше... Душица... Нејзини-те ситни чекори. Би ги препознал и спиејќи. Taa влезе напрсти. Си-гурно мислеше дека спие.

- Некој станал, - рече со насмевка Ha лицето, обраќајќи My се како на мало дете. Но, веднаш го забележа неговиот невесел по- глед и продолжи:

— Нелиубаво се чувствуваш тука кај мене? Најпосле заедно!

Па нема сто години да бидеме разделени. Ајде, признај дека ти е многу убаво. Станчево не е кој знае какво, HO за нас двајцата и сие добро, - се обиде Душица да го расположи со шеговит TOH.

- Сакам да ми кажеш како дојдов јас тука? Само уште jac Ти недостигав!

- Слушај, Милане, зарем е важно - од каде, како, зошто. Ед- ноставно сме заедно. Еден на друг Ke си помагаме. Нели се сакаме...

Се надевам дека He си престанал да ме сакаш. AKO е поинаку, кажи.

A отии сизаслужив да ме отсакаш, од оној ден кога беше дошол кај мене, знам, HO се надевам дека си ми простил.

Милан се збуни. Многу работи му се мешаа во главата. Со це-лото овазборување Душица го обезоружа.

- Уште еднашќе те прашам, како, од каде се најдовјастука?

- Микажаедна пријателка каде си. Таа разбрала од некого.

Потоа јас те најдов. Зборував со докторот дека сакам да те земам кај мене дома. Јас самата да се грижам за тебе. Му кажав дека ти си мимој. Мојата Њубов. Така докторот ja разбра убаво целата таа pa- бота ите пушти. Јасзедов такси и си дојдовме тука.

- Но, јасза сетотоа воопшто не се сеќавам... Јас сум болен, јас сум многу тешко болен... Не смеам да бидам тука! Морам да бидам

140 Драгица Најческа в болница! Тие затоа ме затворија таму! - Милан сето тоа го збору-ваше со нервоза, како да сакаше да ја убеди Душица веднаш да го врати BO болницата.

-- Јассумпоболна од тебе, па еве дуриина работа одам. Греба само да зајакнеш, да станеш поцврст. - Душица нежно го погали по косата. Тоа беше прва нејзина нежност кон него. Тој Толку ce воз- буди од тоа што почна на глас да плаче. И Душица се подрасплака, но гледаше сето тоа брзо да помине. Се уплаши премногу да не го вознемири.

Кога Душицаја спомена работата, дека оди Ha работа, на Ми-лан лицето му се згрчи. Како да се сети колку години тој не е на ра- бота. Дека можеби веќе никогаш и нема да биде на работа. Но, Ду- шица веќе тргна кон кујната, па не го забележа тоа. Таа донесе от-таму јадење, кое очигледно го беше подготвила од вечерта, и го стави на масата.

- Ајде сега поблиску до масата, верувам дека ќе ти се допадне јадењето, иако не сум голем мајстор за готвење.

Милан како да се мислеше, како да му беше срам, но изгледа беше изгладнет, па го привлече мирисот на јадењето. Дојде до ма-сата, иако со бавни чекори. Почна да јаде како човек кој одамна не видел убаво јадење. На Душица и стана жал, но истовремено беше среќна што макар малку ќе му биде убаво, по се што преживеа. По јадењето му ги даде и лековите. Тој ја гледаше послушно, Kako бес-помошно дете. Подоцна, кога тој заспа, Душица прилегна на кана-бето во кујната, која беше голема речиси колку собата.

Кога Душица и се јави на мајка си и И кажа дека се заедно со Милан, дека Muna кај неа дома, Стефка се избезуми. Устата i ce вкочани. Не знаеше и не можеше што било да каже:

- Добро де, штомтака си решила... Како сте? —Hekako прого- вори.

-- Добро сме. Идвајцата сме добро!

ДОЖИВОТНА ЈАМКА 141 Ha Стефка гласот на Душица и се стори радосен.

- Нешто да не ви треба, Вера да ви донесе? - Стефка одвај собра сили да праша.

- Не, ништо не треба. Ако сака да не види, нека дојде. Ве по- здравуваме сите.

Когагозаврши разговорот, на Стефка за малку Ke и паднеше слушалката. Камо да се добри! Ништо друго не е важно, - си мисле- ше. Таа веднаш и телефонираше на Вера. Ја праша дали знаела што намислила Душица, и од кого разбрала за Милан дека е B бол- ница.

„Значи, сестра ми се реши на доуништување“, си помисли Ве-ра откако ја слушна веста од мајка си. Гаа речиси не знаеше што да и одговорина Стефка.

- Мамо, нели си ја знаеш ќерка ти. Никого не слуша. Таа се сама си решила, без да праша кого било, - нервозно и одговараше Вера.

-И cera? -вопаника прашамајка i.

- Ишто cera, што сиправи, ќе си трга!

- Тиколку можеш побрзо да одиш да видиш како е Милан...

Дали е опасен. Да He и направи нешто, не дај боже.

- He mu ce верува. Немаше да го пуштат од болница ако има таква опасност. Секако дека ќе одам. Уште денеска, иако, да ти ка-am, многу сум и лута. Но ете, од сестра не можеш да се откажеш!

Твоја тие.

- Ајде оди, па веднашјави ми се. Ќе ми сејавиш веднаш, нели?

- На Стефка итрепереше гласот.

- Добро де, сигурно дека Ke TH се јавам.

Вера беше навистина вознемирена, речиси уплашена од оваа постапка на Душица, па ова реагирање на мајка и уште повеќе ја обеспокои.

Попладнето, колку повеќе се приближуваше кон куќата ка-

142 Драгица Најческа де што живееше сестра и, на Вера душата и се стегаше. Чувствува-ше силен грч. Како ќе влезе? Како ќе се сретне со него? Во каква состојба е Милан?!

- Добар ден, -викна уште од влезот, како да веруваше дека тој повисок тон во нејзиниот глас ќе и помогне да ја скрие возбуда- та. Дури и не слушна дали на нејзиното тропнување одговорија по- тврдно.

Само што влезе, ги виде. Како пред повеќе години, си седат заедно, тукушто станале од попладневен одмор... Гогаш Душица стана и ја пресретна Вера, обидувајќи се да задржи спокоен израз на лицето: како дае се во ред. Bepa ru извади чоколадните бонбони, ги стави во бонбониерата што секогаш стоеше на масичката и ги понуди да се послужат. Дури тогаш Милан се прибра и стана да се поздрави со неа.

- Здраво, Милане, - му подаде рака Вера, не гледајќи ro ди- ректнов очи. Беше ослабен, изменет во лицето. Остарен.

- Еве гледаш! Сестра ти решила да се натовари со не лесни обврски. Се обидува да се вратиме повеќе години наназад. Не сфа- ќа дека тоа е неможно. Јас сум бивш човек. Ја убедувам да ме врати каде што бев. Јас сум за таму. Таа заслужила да живее слободно.

Ваков товар не смее да си земе на себе.

Душица му се приближи и со рака муја затвораше устата.

— Јас не можам да се мешам, — Вера беспомошно ги креваше рамениците. Тоа што го зборуваше Милан и изгледаше сосем ра- зумно.

- Можеш ти си постара. Тебе отсекогаш повеќе те слушаше отколку мајка il.

- Не се работи тука дали ќе слуша некого или не. Важно таа дае среќна...еве, заедно со тебе.

Додека ова го зборуваше Вера, Милан ја гледаше право в очи. Како да сакаше да открие дали ова што го зборува Вера е вис- тина.

ДОЖИВОТНА ЈАМКА 143 По кусо молчење Милан пак и ce обрати на Вера:

- Страшни работи се случија.

- Нетребавеќе да мислишна Toa што поминало. Сега cu сло- боден човек, - Вера настојуваше да звучи убедливо.

Потој збор „слободен“, Милан иронично се насмеа.

- Итиверувашвотоа? Jac никогашнема да бидам слободен!

- Милане, штом си тука со мене, никој ништо не ти може!

Тојгледаше во Душица со голема желба да верува во тоа. То-гаш се слушнаа чекори од улицата. Милан брзо стана од CTONIOT се приближи до прозорецот. Со страв во очите, целиот трепереше.

— Си одат луѓе по улицата. Што се вознемируваш? - рече Ду- IIA.

— Од каде знаеш дека He доаѓаат по мене? Tue секогаш Ke ми бидат по стапките. Мислиш дека нема сега некој тука да се вртка околу куќата? Сигурен сум дека ме следат.

- Но, зошто бите следеле? — ro укори малку нервозно Души- ца.

- Како зошто? Прво не можат да ми простат што останав жив, иако се направија за да ме погубат.

- Нотоае помината работа. - Душица му ја префрли раката преку рамото. Тој не се помрдна.

- Занивништо не е поминато, и никогаш нема да биде, —300- руваше Милан со тивок глас, кој секој момент постоеше опасност сосем да се прекине.

Душица ro погали покосата. Изразот на неговото лице сосем се преобрази. Целиот се озари.

„Тоа е посилна терапија од сите лекови“, си помисли Вера. И се нажали и за едниот и за другиот. Сосем се натажи, но правеше напори никој тоа да не го забележи. Го слушна гласот на Душица:

- Какво кафеќепиеме?

Вера беше свесна дека Душица сака да го смени разговорот.

Да муго оттргне вниманието од прозорецот.

144 Драгица Најческа

- Каквоќе свари домаќинката, - рече Вера co шеговит тон.

Додека Душица го вареше кафето во кујната, очите на Ми-лан не се иставаа од прозорецот. Без да се сврти кон Вера, зборува-ше како само 3a себе, како сосема да беше заборавил на присуство- то на Вера:

- Братти бега одмене. Секогаш бега. И во затворот... A и ce- га побегна, кога ме виде в болница. Можеби е во право. А и секако треба да се прави дека He ме познава. To] е милиционер, a јас казне- НИК.

Вера беше среќна што Душица, која беше уште во кујната, He го слушна Toa што Милан ro рече 3a Раде.

Токму кога Душица го носеше кафето, тој се приближи кон прозорецот. Потоа со брзо движење на рацете ги повлече подебе- лите завеси на прозорецот.

Кој знае колку и какви стравови се меткаат низ неговата гла- Ba. Како ќе го издржува сето ова, целата оваа напнатост, сестра и по дваесет и четири часа? Кое тоа нејзино здравје ќе може да под-несе ваква оптовареност?! И колку ќе трае тоа?! A ako дојде нешто уште полошо, непредвидливо?! Во тој момент Вера забележа дека Милане загледан во нејзиното лице. Како да се обидува да разбере за што размислува.

- Многу се грижиш, нели? Никој нема да ја сака сестра ти колку мене. А мене наскоро сигурно ќе ме соберат... И... се ќе си дојде на свое место.

- Незборувај глупости. Нема зошто пак да те затвораат, - My зборуваше Душица, обидувајќи се да не покаже нервоза. Гогаштој исе приближи, дојде сосем до неа и почна CO шепотење да зборува:

- Како нема! Па јас сум нивни непријател! Непријател на оваа ваква нивна држава. A знаеш што е уште поголема причина за да мезатворат, пак таму да бидам? Ме тераа да бидамнивни шпион, доушник, да ги поткажувам луѓето. Тука, откако ме пуштија. Што мислиш, што им рековјас? Им реков, зар ви личам на таков?! И ко- ДОЖИВОТНА ЈАМКА 145 га решаваа дали да ме пуштат, како да се двоумеа. Но, изгледа забе-лежаа дека ми попушта здравјето. Уште тогаш бев на крај на нер- вите...

Милан шеташе од едниот крај на собата до другиот. Потоа продолжи: - И зарем мислиш дека ќе ме остават на слобода? Ти се преправаш дека веруваш во тоа. Сигурен сум дека се преправаш...

Само малку да видат дека ми ce подобрило здравјето, и јас сум го- тов. Нивни сум.

Го испија кафето. Вера тргна да си оди. Стана и ТОЈ.

— Акозабележишнекој сомнителен, те молам, Вера, врати ce да ми кажеш. Миветуваш, нели?

--Тиветувам. Cera ајде малку одмори се, паити Душице...

-- Поздравигидома, ako наминеш, - рече Душица ија испрати до излезната врата. Но не понатаму.

Кога излезе Вера на улица, проплака. „Ова ќе биде неиздрж-ливо и за нив двајцата, но и за сите нас“, си помисли. Како ли ќе ro остава сам дома, додека е на работа? Да побараат од болницата не-кој да биде со него во претпладневните часови... Прашање е дали и тој самиот би се согласил со тоа, и да им излезе во пресрет лекарот.

Потоа пак се сети дека тој не би можел да користи некои такви по-себни привилегии како информбировец. Кој знае колку целата оваа постапка на сестра Иќе ги изнервира ичичко им, и братот.

Мајка и со нетрпение и со страв во очите ја пречека Вера на вратата.

- Што се задржа толку?! Триста мисли ме фатија, - Стефка не дочека Вера да проговори.

- Ијасправо датикажам воошто не мислев дека ќе останам толку долго. Но ете. Се нешто те држи. Сакаш колку можеш пове-ќе да сфатишшто се случува меѓу нив двајцата.

- Кажи, како ти изгледа работата?! Прво, дали може да се разговара со Милан нормално? Како се снаоѓа сестра ти? Ќе може

146 Драгица Најческа ли да издржи вака, со него заедно?

- Нека проба, штом решила. AKO види дека не бидува, Ke се откаже и самата.

- Тогашќе биде потешко иза неа иза него, - воздивна Стеф- ка.

- Потешко или полесно, сега никој не може веќе да се меша.

Да гледаме ако можеме да и помагаме, a не да И одмагаме. - Верати крена рамениците.

- He, jac не мислам да одам кај нив. Сигурно, ако ме види ме- не, уште повеќе ќе се вознемири. Па и брат ти. Не, и тој не треба да оди. Брат ти и од други причини не треба да оди.

- Баш Миланго спомна. Рече дека Раде на двапати се правел дека не го познава. И на сите работи што му се случувале, a и со се-гашнава негова состојба со здравјето - многу паметно заклучил, дека Раде и не смеел да покаже дека го препознал, заради работата штоја работи.

—Toa e добарзнак, -рече со надеж BO гласот мајка И.

- Тој за сите работи речиси нормално си зборува, само ШТО стравот му е влезенв коски. Се препалува од секој шум од улицата, рипа на секој чекор што ќе го слушне однадвор. Се плаши да по-гледне надвор од прозорецот... Нема да биде лесно, ама да се наде-ваме дека ќе се посмири.

- Што можеме друго освен да се надеваме, - Стефка ги собра рамениците.

- Радетукалие? -праша Вера, очигледно сакајќи Toj од неа да слушне за настанот.

- Тукае,в соба. Раде, сестра ти Вера е дојдена, - викна Стеф- ка.

По малку време Раде излезе од собата и влезе во кујната.

— Ke сваришлипоедно кафе, стара?

-- Јас не сакам, пиевкај Душица, - се откажа од кафето Вера.

- Кај Душица? Да не и кажа за Милана, дека го видов во Пси- ДОЖИВОТНА ЈАМКА 147 хијатриската болница? -- праша Раде.

— И, што мислиш, ako и кажеме, што ќе направитаа?

-- Тоаенејзина работа. Што сака нека прави.

- Замисли да реши да ro земе дома кај Hea?! - Вера сакаше по- степено да го подготви братот за веста што треба да му ја каже.

— A, Bo Toa не верувам. На прво место лекарите нема да се со- гласат, ни во кој случај. Пред се поради неговата здравствена сос-тојба... A уште повеќе што е информбировец... Мислам дека ичичо да интервенира, нема до тоа да дојде.

-Ијасмислевтака, HO...

- Што но?! - Раде погледна во Вера со широко отворени очи, иведнаш потоа во мајка му.

- Само немој да се нервираш, те молам, - рече Вера. — Души- ца од други разбрала за тоа дека е Милан во болница, а и во која.

Тоа муго кажа на чичо и му рече дека решила да го земе кај себе, во станот. Дека тука ќе ја прима сета терапија што му ја даваат в бол- ница. Чичо на тоа се спротивстави. - На Вера итрепереше гласот.

- Зарем го зела веќе?! - викна Раде, рипнувајќи од столот и почна нервозно да разодува по собата... -- Таа навистина нема ум...

Уште тоа итребаше, и нејзе, со нејзиното здравје, и на сите нас! Ете од Душица што ќе дочекаме! Трагедија! И вака и така беше се во врска со него трагедија. Само уште ова требаше! Нејзина работа е ако сака самата да се жртвува, но таа сите нас HE жртвува!

- Ајде де, не нервирај се толку, може на арно да излезе. И за двајцата. Може и со здравјето да тргне на поарно, - се обиде да го успокоимајка му и отиде да вари кафе.

- Изгледа постојат работи во животот кои се посилни од на- шата волја, од нас самите. Сестра ти, по последната посета на Ми-лан, кога таа го отфрли, веројатно почна да се обвинува себеси за оваа негова состојба. Или пак си донесе некој свој заклучок дека не е виновен за се што му помина преку глава, па се реши на овој че- кор. Тоае свршена работа! - Вера сакаше и пред Раде, аи пред себе-

148 Драгица Најческа си да ја оправда постапката на Душица.

- Ама, Веро, како свршена?! Ти можеш ли да си замислиш како Ke ме пречекаат Ha работа колегите? На прво место Трајан, na началникот, па останатите вработени, кога ќе се разбере за оваа афера. И така веќе некако чудно ме гледаат... Како да очекуваат нешто лошо да ми се случи. - Раде зборуваше со многу висок TOH.

-- Ти, Раде, Bo некои работи претеруваш — се обиде мајка му, гледајќи со страв во него, премногу да не се вознемири.

- Нипретерувамниништо. А за Слободан и да не зборуваме.

Најпосле ќе се откаже од нас. И така често се жали на нарушеното здравје.

- Претпоставувам дека лекарот и чичо се консултирале. Тој не би дал согласност без негово знаење. - Вера се обидуваше нека-ко даго поуспокои Радета.

- Слободантакво нешто да одобри, не е можно! — отсечно ре- че Раде.

- Но мислам дека чичо е посебно сентиментален кон Души- ца, - беше упорна Вера.

- Сигурно My € жал 3a Hea, HO сиго жалии семејството. - Раде стана претерано нервозен.

- Немуникој ништо не му може. Не е сега како во првите Го- дини, веднаш по Резолуцијата на Информбирото. - Вера гледаше да биде уверлива.

--Тисамотака мислиш. Се лажеш. Не е нешто многу измене- то. Има луѓе што демнат насекаде. За пари или за кариера, — He OT- стапуваше Раде.

-Е uma, - ce согласимајка му, по што сите извесно време мол- чеа.

- И сега, како е Душица? - праша Раде, како дури сега да го надмина првиот стрес.

Вера погледна во брат и и виде како му се затресе Долниот дел од вилицата. Му се набра целото чело.