Дел 6 – На пат кон хеленизмот

Дел 6 – На пат кон хеленизмот

„Во 1821 година Грците се побунија против владеењето на Турција и се прогласија за независна нација. Нивната цел беше многу поамбициозна од само слободата, бидејќи тие го објавија воскреснувањето на античката визија во која слободата беше само една компонента. Таа визија беше Хелада – достигнувањата на античките Грци во знаењето, моралот и уметноста, сумирани во еден евокативен збор. Уште повеќе, новите грчки револуционери отидоа чекор подалеку отколку што некогаш успеале да направат нивните предци: тие предложија да ја отелотворат целата своја визија во обединета, независна политика. Оваа единствена национална држава би го претставувала крајното достигнување на хеленскиот идеал и, како таква, би ја водела цела Европа до највисоките нивоа на култура што досега се познати“. (Мајкл Херцфелд, „Нашите уште еднаш“, страница 3)

Она што Херцфелд не го спомнува погоре е дека не Грците се побунија против владеењето на Турција, туку Филхелените кои го поттикнаа овој таканаречен „подем“ чие потекло било сè освен грчко. А кои беа овие Грци сепак?

Во ова поглавје на читателот ќе му дадат дополнителни докази кои ќе покажат дека не само што не постоеле таканаречените „Грци“, туку и на архитектите на „хеленизмот“ не им било грижа дали постоеле или не. Нивната цел беше да го вратат хеленизмот по секоја цена бидејќи на крајот на краиштата, како што беше споменато во претходното поглавје, „хеленизацијата го означува ширењето на хеленската култура во негрчкото „варварско“ општество и процесот под кој „варварите“ прифаќаат, усвојуваат и ја инкорпорира хеленската култура“.

(„Енциклопедија на Античка Грција“ уредена од Најџел Вилсон, страница 345)

Филелените ниту размислувале ниту се грижеле што може да им направи хеленизмот на живите и живи култури што постоеле на тие земји. Како Борг во измислената серија филмови „Ѕвездени патеки“, филхелените сакаа да создадат раса на „совршени“ луѓе и да ги моделираат во слика создадена од нивната сопствена имагинација. Тие го направија тоа не затоа што се грижеа за маките на домородните луѓе чии култури ги уништија, туку за да ги постигнат своите морални и политички цели.

И како современите Хелени го запознале „хеленизмот“? Дали се пренесуваше од генерација на генерација? Дали тоа го дознале од нивните родители и баби и дедовци? НЕ! Тоа им го учеле странци!

Во „Шкотскиот географски магазин“ том XIII објавен во 1897 година на страница 370 читаме „Турците кои дојдоа во времето на освојувањето, а главно беа земјопоседници, речиси целосно исчезнаа откако турскиот јарем беше фрлен. Власите, напротив, потомци на романизираниот народ на Балканскиот Полуостров, живеат во значителен број во планините на северна и централна Грција. Бројот на овие луѓе, повикани од Г. Вајганд Аромунес, е најмногу 50.000. Порано, Аромуните, од кои има 150.000 во југозападниот дел на Балканскиот Полуостров, беа шампиони на политиката на Голема Грција, но откако Бугарите ја добија својата слобода, аромуните негуваа и национално чувство.

Меѓутоа, во Грција, наставата добро се спротивставува на движењето, а и овде владата вложи големи напори да ги придобие овие луѓе, кои веројатно ќе бидат успешно посетени.

За крај, мора да се споменат и Циганите, кои се многубројни низ целата земја. Тие во голема мера се хеленизирани и затоа нивниот број не може точно да се утврди“.

Во книгата „Грчки слики“ од Ј. П. Махафи објавена во 1890 година, на страниците 20 и 21 читаме „...во средниот век, овие албански планинари донесоа и дух како војна, светла носија и убавина на личноста, за да ја освежат хеленската раса. Сè уште има, дури и во Атика, области каде албанскиот е заеднички јазик; има албански имиња познати во грчките годишници, особено во големата војна за независност (1821-1831), а меѓу морнарите на Хидра, толку познати по нивното трговско претпријатие и нивните воени дела, главните семејства биле Албанци по потекло“.

Во книгата „Историја на војната за независност во Грција“, од Томас Кејтли, еск. на страница 260 читаме „Колокотронис бил син на човекот, кој, откако на Турците им дал најефективна помош против Албанците по 1770 година, бил убиен од нив. Со тешкотија избега од убиствата на својот татко, тој служеше во грчките трупи од различни сили кои последователно ги окупираа Седумте острови. Тој често се враќаше во Мореја и ставајќи се себеси на чело на партиите на Клефт, ги натера Турците да треперат во ѕидините на Триполица и го купија неговото заминување со значителни суми пари. Тој се искачи на чин мајор во албанскиот полк, во платата на Англија кога беше распуштен“.

Сега се свртуваме кон „Атлантскиот месечник: Списание за литература, уметност и политика“ том XLIX, јануари 1882 година, на страница 31 каде што читаме „Добив покана да поминам септемвриска недела на Порос, мало островче во Егејско Море, кое се наоѓа на југоисток, и околу пет часа оддалечено со пароброд од пристаништето Переј. Тоа е една од групата која стана позната во грчката револуција од 1821 година со храброста на нејзините албански доселеници, во одбрана на земјата која тие никогаш не ја прифатија за своја додека не дојде овој момент на опасност. Пред околу два века, албанските бегалци, кои побегнаа од својот северен дом поради угнетувањето на нивните турски владетели, паднаа како диви морски птици на карпестите карпи на Хидра, Спеза и Порос.

Овде ги изградија своите гнезда високо и безбедни над дофатот на инвазијата, чувствувајќи се себеси безбедни сè додека можеа да ја задржат контролата над околните води. На кои одвреме-навреме им се придружуваа мали компании на нивните сонародници, тие постепено се зголемуваа во бројот и се формираа во постабилна заедница, со свои закони и навики“.

Подоцна на истата страница читаме „Во времето на револуцијата, овие албански населби се развиле во колонија на богати и императорски трговци, кои живееле во нивните островски домови со груб, варварски луксуз“.

Понатаму на истата страница читаме „Албанските капетани, албанските бродови и албанското злато станаа силата на Грците и стравот на Турчинот. Успешното затворање на револуцијата ги најде цврсто во сојуз со грчката националност како што претходно и беа туѓи, а сега нема почестени и сакани имиња во Атина, нема семејства повлијателни во нејзините учтиви кругови од оние на Албанските водачи од 1821 година, Томбазите, Миаулиите, Кундуриотите“.

Во „Новото месечно списание“ уредено од В. Харисон Ејнсворт, Еск. Том 88 на страница 480 читаме „Единствен факт е што Власите се нарекуваат себеси, во својот патоа, Римјани.

Нивниот вкупен број во провинциите на европска Турција наводно надминува половина милион; и, за време на грчката револуција, тие доставија најмалку десет илјади вооружени луѓе, под Зонгас. Овој водач порано беше протопаликар, или поручник, на нивниот познат поглавар Кац Антони кој беше убиен на најсуров начин од Али Паша, за безброј дејствија на разбојништво“.

Во книгата „Раса или мелез“ од Алфред П. Шулц на страница 90 читаме „Околу ова време Аварите дојдоа од Азија во Европа.

Бајан-Чан, нивниот водач, ги поттикнал Словените да ја нападнат Грција во 578 година. Тие го преминаа Дунав, со сто илјади луѓе, ја нападнаа Грција и ги проширија своите упади дури на југ до Пелопонез. Манандер наведува дека Елада била распарчена од Словените. Неколку години подоцна Бајан Чан војувал со императорот и на негова поттик други орди на Словени и Авари се прелеале во Грција. Евагриј пишува дека во 578 и во 593 година Аварите ја освоиле цела Грција и ја опустошиле со оган и меч. По овие инвазии Словените и Аварите повторно не ја напуштиле Грција. Тие останаа како господари на земјите со Хуните и Бугарите.

Кога повторно се воспоставиле мирни услови, голем дел од жителите биле Словени, кои долго време ги задржале обичаите, религијата и јазикот. Градовите, селата, потоците, планините сега имаат словенски имиња. Маратон е Врана; Саламис, Килури; Платеа, Кочла; Олимпија, Мирака; Делфи, Кастри; а други места се именувани како Горица, Востица, Каминица, Пирнаша, Члумуци, Славица. Имиња слични на овие се наоѓаат во Гелиција, Полска и други словенски земји. Тие не се хеленски“.

Подолу на страница 21 читаме „Пред да се вратам од албанската дигресија, ќе кажам збор за носијата која стана национална облека на Грците. Најкарактеристична особина е „фустанела“, бело палто кое како шкотскиот килт го дава своето име на целата облека. Носењето фустанела во Грција е како да го носиш килтот во Шкотска. Сепак, оваа мантил е попроблематична и построга од нејзиниот брат Хајленд; и тоа е причината што гардата на кралот во Атина, која ја носи како униформа, изгледа толку исправено и добро издупчено“.

Авари, Словени, Албанци, Власи, Цигани? Каде се Грците?

На страница 91 од истата книга читаме „Во 1204 година, Венеција, со германско-француска војска на нејзина команда, објави војна на Источната империја и го зазеде Константинопол. Франкска војска слета во Патра (Мореа), а многу од витезите добија латифундии на Пелопонез и последователно останаа во Грција. Во 14 век Албанците ја нападнале Грција и се населиле таму. Приливот на Албанци продолжи значително време. Во 1407 година, како што велат, Теодор Палеолог населил десет илјади Албанци со нивните жени и деца на Пелопонез. Мазари, пишувајќи во 1446 година, наведува дека Грците од ова време не биле раса, туку остатоци од други раси“.

Потоа на страница 351 од истата книга читаме „Таа средина е од мала важност за развојот на една раса јасно се покажува со фактот дека кога Хелените живееле во Грција, Грција била одлична. Од нивното мешање, Грција не произведе ништо“.

Овде на читателот му дадов докази од половина дузина писатели и автори кои ги објавиле своите дела пред повеќе од еден век, писатели и автори кои живееле многу поблиску до времето кога Грција станала земја за прв пат, до времето кога хеленизмот беше измислен и ослободен врз луѓето од Балканот.

Кои се модерните Грци? Навистина фер и разумно прашање!

Прашање што треба да се постави! Современите Грци ги ставија Македонците во несигурна позиција во однос на македонскиот етнички идентитет. Современите Грци систематски и немилосрдно го негираа македонскиот етнички идентитет, ограбувајќи го нивното наследство и на современите и на античките Македонци. Ако тоа е фер, тогаш нека бидеме подеднакво фер во одговорот на прашањето „Кои се модерните Грци?

Најдобриот одговор што можам да ви го дадам во овој момент е дека НЕ се тие што велат дека се! Во неколку наврати сум обвинет дека сум „лажго“ кога станува збор за одговарање на вакви прашања, па затоа ќе ги искористам зборовите на Мазари;

„Мазари, пишувајќи во 1446 година, вели дека Грците од ова време не биле раса, туку остатоци од други раси“.

Ако Грците од 1446 година биле остатоци од други раси, тогаш што се современите Грци на денешницата? 98% чисти Грци и 2% муслимански Грци? Мислам дека не!

Прашањето што потоа се поставува е „Какво право имаат овие измамници и шарлатани да се мешаат во македонските работи и да го доведуваат во прашање македонскиот идентитет кога нивниот сопствен идентитет е фабрикуван, лажен и лажен?

За да бидеме фер, тогаш и светот треба да им го ускрати правото на модерните Грци да се самоидентификуваат затоа што на крајот на краиштата, за разлика од Македонците, модерните Грци НЕ се навистина оние што тврдат дека се!

И сега ве оставам со ова. „Дали елинизацијата е термин кој ја одразува реалноста на едно античко општество или термин и концепт создаден од современите научници во текот на нивното проучување? Дали е тоа алатка, корисен стенографија или фантомка? Според Г. („Енциклопедија на Античка Грција“, уредена од Најџел Вилсон, страница 345.)