Дел 20 – Македонската партија - Part 03

Експериментот не успеа. Тоа е истиот проблем што ни се среќава во висорамнините во Шкотска, во Велс и во Ирска. Не ја обвинуваме Грција многу, зашто таа веројатно веруваше дека може да ги елинизира овие цврсти Арнаути; Но, сега е крајно време да ги врати чекорите и да го комплетира својот восхитувачки систем на школување, со настава и албански и грчки јазик каде што населението е албанско. Благодарение на London Tract Society, сега има учебници на двата дијалекти на јазиците, додека Библиското друштво им ги обезбеди Тестаментот и Псалмите. Грчката на тој начин би го отстранила стравот од национално уништување, со кое многумина сметаат дека соединувањето со неа е синоним, додека таа ќе му оддаде благодатна почит на благодарност на својот албански народ и ќе го издигне од тоа варварство во кое толку многу сè уште остануваат, и уште повеќе, од нивното длабоко религиозно незнаење“. („Католичкиот презвитеријан“, уредено од професорот В. Г. Блеки, D. .D., LL.D., F.R.S.E., Vol. II., јули – декември 1879 година, страница 318)

„Оваа преокупација со грцизмот навистина започна дури по Војната за независност, кога дефинирањето на тоа што значи да се биде Грк стана витален елемент во создавањето на нова држава. И никогаш не престана да биде национален спорт. Кога Грците ја добија својата слобода од Османлиите во 1834 година, нивниот прв главен град беше паметното мало пелопонеско пристаниште Нафплио. Се сметаше дека е многу попогодна од урнатините населени со кози и незначајната, претежно турско-албанска населба која постоела во Атина во деветнаесеттиот век“. („Улицата Евридика место во Атина“, од Софка Зинивиев, страница 38)

Дел 24 - Ѕидовите се затвораат Во денешно време слушаме работи како „бугарските цариници го конфискуваа материјалот од Винжито“, „Грчките фашисти ја нарушија презентацијата на грчко-македонскиот речник во Атина“, „потпретседателот на Европската комисија Жак Баро ја нарече Република Македонија како „Северна Македонија““, итн., и се прашувам што тргнало наопаку на овој свет? Зарем една мала земја како Македонија не може да биде самата себе и да се чувствува безбедно во овој таканаречен „цивилизиран“ свет?

Ако сте биле угнетувани како Македонците и сте биле под палецот на едниот или другиот неколку милениуми и вие ќе се запрашате „што направивте што беше толку погрешно за да го заслужите сето ова? Да беше жив дедо ми, ќе речеше: „Биди трпелив момче мое, многу издржавме и ќе дојде нашето време еден ден“. И претпоставувам дека „надежта“ како неговата е таа што не одржа „во живот“ толку долго! Но, за жал, немам трпение или смирение на дедо ми, па наместо да ја препуштам мојата судбина целосно на судбината, сакам некои одговори!

Па, што направивме за да го заслужиме сето ова?

Ние ништо не направивме! Но, посоодветно прашање би било „зошто сите овие луѓе ни го прават ова?

Па, ако го погледнете секој поединечен инцидент посебно, ќе откриете дека се чини дека секој од овие луѓе или ентитети има некаков проблем со нас. Не сакаат да успееме како Македонци!

Поради некоја или друга причина тие не нè сакаат и нашето присуство им предизвикува непријатност. Но зошто? Ние не сме закана за нив. Сите овие „земји“ кои имаат „проблеми со нас“ се воено помоќни, па каква можна закана би можеле да бидеме за нив?

Па, ние не сме воена закана, туку закана од „срамниот вид“.

Гледате Европа историски многупати му згрешила на македонскиот народ од различни причини. Неодамна Европа ни згреши во 1878 година, кога бевме ослободени, а потоа вратени на Османлиите без никакви гаранции или гаранции дека нема да бидеме дополнително злоупотребени. Потоа тие ни згрешија во 1912, 1913 и 1919 година кога потпишаа разни договори со кои им дозволуваа на нашите соседи да не окупираат, да ја поделат нашата земја и да ја припојат за себе; повторно без никакви заштитни мерки дека нема да бидеме повредени. Она што ни се случи во 1878 година и што ни се случува до ден-денес не е случајност, туку добро испланирано од страна на западноевропејците. Но, полошо од тоа, и граничи со луди, е за

„кого“ западноевропејците го направија сето ова?

Ако досега сте ги читале овие поглавја, би знаеле дека, етнички гледано, „не постои нешто како Грк“. И да, погодивте;

Европејците ја „жртвуваа“ Македонија за доброто на Грција, вештачки создадена нација по сопствена изработка. Ја зедоа Македонија од македонскиот народ и им ја дадоа на „лажните“ Грци кои тие ги создадоа од пепелта на словенската, албанската и влашката култура која штотуку постоела на истата почва како античките култури кои западноевропејците сакале да ги имитираат!

Како е тоа за „шлаканица по лице“?

За да нема недоразбирање пак ќе кажам. Франција, Британија и Германија, а можеби имало и други, евентуално Русија, ја одземаа Македонија од македонскиот народ и ја дадоа на еден куп незаслужни грчки сладости словени, албанци и власи кои не само што НЕ биле Грци и немале врска со античките луѓе кои живееле на тие земји, но и самите биле потомци на „неодамнешните имигранти“. Ја дадоа нашата Македонија на немакедонци кои и самите се потомци на доселеници кои дошле да живеат на Пелопонез од 11 до 15 век. Потоа во 1920-тите западноевропејците и дозволија на Грција да насели уште 1,1 милион христијански турски доселеници, од кои повеќе од половина беа населени во Македонија, а денес Грција ги прикажува овие Турци како „вистински“ Македонци, потомци на античките Македонци, а ние домородните Македонци талкаат низ светот како постојани политички бегалци кои ги исфрла Грција! Зарем нема да се чувствувате „срам“ доколку сте одговорни за сето ова? И да, западноевропејците беа партија во сето ова!

Така, наместо да ги „поправаат“ грешките од минатото и да му се извинат на македонскиот народ за она што го направиле, западноевропејците денес бараат начини за „трајно да ги замолчат“ Македонците затоа што тие се постојан потсетник на „непромисленото“ минато не само за злосторства. туку од „луди“ причини поради кои се извршени.

Грција е „вештачки создадена“ за да ги постави темелите на западноевропската цивилизација. Тоа беше направено, во голем дел, на сметка на Македонија и македонскиот народ. Затоа, името „Македонија“ е постојан потсетник за западноевропејците дека самата основа што ја поддржува нивната модерна западноевропска култура е гнила, „лажна“ основа што лежи на трупот на Македонија.

Кога би ја имал верата на дедо ми, би рекол „оној труп врз кој е поставен европскиот темел е сè уште жив и еден ден ќе воскресне и ќе ги разоткрие западноевропејците какви што навистина се“.

Но, ако историјата има што да каже, Македонците нема да исчезнат и ќе продолжат да предизвикуваат „непријатност“ во Западна Европа додека Западна Европа не научи да биде „навистина демократска“, не се соочи со своите стравови и не се ослободи од старите скелети.

Секоја земја во светот се исчисти од своите минати „грешки“ и додека го читате ова, Камбоџа минува низ тој процес токму сега. Секоја земја се исчисти, освен, се разбира, Грција и Бугарија. Бугарија и Грција ги „избегаа“ своите казни за она што им го направија на нивните малцинства и допрва треба да се истераат од своите минати демони. И Грција и Бугарија, до ден-денес, очајно „се држат со сите сили“ на старите верувања дека некако се „посебни“, „хомогени“ и „супериорни“ од нас останатите. Верувања кои треба да бидат мртви и исчезнати;

верувања кои припаѓаат во минатото заедно со „нацизмот и фашизмот“.

Македонците се тука да останат и Грција и Бугарија заедно со нивните „покровители и заштитници“ мора да научат да се справуваат со тоа.

Што се однесува до соседот на Македонија на југ, сè уште не сме завршиле со вас! Сè додека вие го негирате нашето постоење и продолжувате да ги угнетувате нашите македонски сонародници кои живеат на македонска почва од грчка окупација, ние ќе продолжиме да ја разоткриваме вашата извештаченост и злосторствата што ги направивте врз Македонците и другите малцинства.

Интересно е да се забележи дека повеќето Грци знаат дека нивниот идентитет е вештачки, но сепак одат заедно со мнозинството што се преправаат дека се Грци. Она што ме збунува е што тие, знаејќи дека и самите се вештачка нација, имаат смелост да им го ускратат идентитетот на Македонците.

Сепак, постои скриена цел да се „преправаме дека сте Грк“, која нема многу врска со „етничката припадност“, но многу поврзана со „да се биде поставен“ високо на „скалата“ на грчкото општество. Грција до денес ги цени и вработува „лојалните Грци“ на своите најплатени позиции без разлика на компетентноста, па разбирливо е што има толку многу скандали во земјата. „Вистинските Грци“ (оние кои се длабоко посветени на хеленизмот) како што ми рече еден грчки професор, „работат во Грција во бизниси или на високо платени позиции на моќ“ во грчката влада. Кога го прашав, „кои тогаш стојат Грците зад таканаречениот „Австралиско-македонски советодавен совет“?

На мое изненадување, професорот рече „тие се твој вид“ и не сакаше да објасни што значи „твој вид“. Значи, претпоставувам дека мислел на „хеленизирани Македонци“. Но, она што го изненади дури и добриот професор е „ако тие беа толку лојални Грци, зошто ја напуштија Грција за Австралија? Како што рече професорот, „лојалните Грци работат во Грција“. Да ја напуштиле својата сакана Грција во Австралија значи дека тие не биле „доволно добри Грци“ за да бидат во „добри позиции“ во Грција, што ги става на врвот на листата не само затоа што биле предавници на нивниот вистински идентитет, туку и „губитници“. За грчкиот идентитет тие толку многу го ценат и за него работат толку напорно.

Да се разбереме, секој „интелигентен Грк“ се преправа дека е патриотски Грк затоа што е популарен и има свои придобивки.

Ако играте заедно со големото момче Големите западноевропски сили и бидете нивно лојално куче од женски род, не само што ќе добиете земја со славно име и историја, туку ќе добиете и туѓа земја со уште пославна историја. .

Претпоставувам дека „продавањето на вашиот идентитет“ има цена, но погледнете ги придобивките што ги добивате за возврат? За жал, ние Македонците не сме „доволно паметни“ за да бидеме нечие лојално куче од женски тип и затоа не само што ја изгубивме нашата земја туку бевме принудени да прифатиме три нови и „лажни“ идентитети.

Што мислевме?

О, Европа, толку лошо се збркавте што ќе бидат потребни години на „психолошки третман“ за да ве одврати. Да знаеше светот што си направил!

Дали забележавте како странците, особено западноевропејците, мислат на таканаречениот „балкански менталитет“ и колку се „ирационални“ луѓето на Балканот? Па чија е вината?

Живеевме без граници како христијани илјадници години и немавме проблеми меѓу себе се додека западноевропејците не дојдоа со своите „империјалистички“ и националистички идеали и ја создадоа Грција, „Франкенштајновото дете на Европа“ и ѝ дадоа лажен идентитет и всадија во неа. „соништа за величественост“. На крајот на краиштата, тие имаат дрскост да не обвинат дека „се однесуваме чудно“? Како би постапиле ако чудовиштето на Франкенштајн живее во соседството со вас?

„Грците не се интересираа многу за нивното минато се додека Европејците не станаа ентузијастички откривачи и копачи на нивните урнатини. И зошто требало да се грижат? Грците не биле Грци, туку неписмени потомци на Словените и албанските рибари, кои зборувале на понизен грчки дијалект и имале мал интерес за искршените столбови и храмови, освен како места за пасење на овците. Вистинските филхелени беа Англичаните – од кои Бајрон беше олицетворение – и Французите, кои беа страсни да се поврзат со грчкиот идеал. Овој неконтролиран и ирационален фили-хеленизам, кој речиси како религија, беше и реакција на сигурната доминација на Турците Османлии, кои нашироко беа сметани за дивјаци и незнабошци.

Контрадикторноста опстојува дури и денес: грчката храна е всушност турска храна, а многу зборови што ги сметаме за карактеристични грчки, всушност се турски. – ќебап, донер, кофта, мезе, тарамсалада, долма, јогурт, мусака и така натаму;

сите турски“. („Столбовите на Херкулес“ од Пол Теру“, страница 316)

И сега ќе ве оставам со ова;

„Знакот на влезот во Делфи вели: „Покажи соодветна почит“ и „Забрането е да се пее или да се испушта гласни звуци“ и „Не позирајте пред старите камења“.

Видов пар разуздани грчки младинци кои ги прекоруваше едно злобно мало човече, затоа што ги фрлиле рацете надвор и се фотографирале. Човекот им грчеше стап и ги испрати.

Зошто беше ова? Тоа беше токму она што би очекувале да се случи ако ставите глутница неуки задолжени за куп мермерни артефакти што немаа начин да ги сфатат. Тие во својата впечатлива глупост би почнале да ги почитуваат немите камења и да измислуваат многу глупави правила. Оваа работа со „Покажи соодветна почит“ и „Не позирање“ беше апсурдно и очајно пренесување на православието на упорното грчко христијанство, бидејќи тие ги применуваа строгите забрани на нивната црква на урнатините. Сфаќајќи малку за значењето на камењата, тие можеа да ги видат само во однос на нивните сегашни религиозни верувања; и така им наметнаа некаква светост на урнатините. Оваа смешна свеченост беше универзална во Грција“. („Столбовите на Херкулес“ од Пол Теру“)

Дел 25 – Реакција на гласини Од кога Грција го измисли овој таканаречен „спор за името“ нема мир и мир за македонскиот народ. „Спорот за името“, верувале или не, не е спор за „Името“ туку спор што се заканува да го уништи самото постоење на македонскиот идентитет. Секој Македонец, особено оние од Грција, го знае тоа и чувствува дека е нивна должност како Македонци да го заштитат своето име. Тие веруваат, и со право, дека ако на било кој начин се смени името, сè што е македонско ќе престане да постои и Грција ќе се погрижи за тоа. Не е ни чудо што секогаш кога ќе се спомене „решение“ или кога ќе се шират гласини за „спорот за името“, Македонците се изнервираат и се преплашуваат до половина. Грција и Грците го знаат ова, затоа не губат можност да шират гласини секоја шанса што ќе добијат! Го знам ова затоа што добивам избезумени повици од луѓе кои сакаат да знаат - дали овој пат гласините се вистинити.

Ова се случило повеќе од сто пати само во последните четири години. Затоа би сакал да ги понудам моите два центи во вредност.

Прво и основно, Македонците мора да престанат да реагираат на гласините. Како што вели поговорката „излажете ме еднаш срам да ви е; двапати ме измами, срам да ми е!“ Не можеме да помогнеме како Грците го водат својот бизнис, но сигурно можеме да помогнеме како ние го водиме нашиот. Што значи, по правило, никогаш не треба да „претеруваме“ на „приказните“ кои не се проверени. И како можеме да ги „провериме“ приказните? Па, еве каде ќе го дадам мојот втор предлог! Со оглед на тоа како се генерираат и циркулираат гласини од оние кои имаат корист од нив и со оглед на тоа како Македонците реагираат на гласините, особено на гласините за името на нивната земја и нивниот идентитет, време е македонската Влада „да преземе нешто“ за да ги „менаџира“ гласините. Имајќи предвид дека повеќето од овие гласини

„имплицираат“ на македонската влада за „погрешно постапување“ и со оглед на тоа како Македонците реагираат на нив, време е македонската влада да отвори некои канали за комуникација со својот народ и отворено да одговори на грижите на своите граѓани, особено на оние граѓани кои работат за медиумите. Гласините и сите други грижи дека ги „полудуваат Македонците“ може да се смират со едноставно создавање на е-пошта за да се постават прашања и блог за објавување одговори. Тогаш оние кои имаат загриженост можат директно да контактираат со владата и да добијат директни одговори директно од владата, а не од гласините што ги шират нашите непријатели.

Луѓето имаат одредени очекувања од својата влада и ако тие очекувања не се менаџираат правилно, или воопшто не се менаџираат, може да дојде до недоразбирање и да доведе до шпекулации и погрешни заклучоци. Како што реков погоре, не можеме да помогнеме како нашите „непријатели“ ја водат својата работа, но секако можеме да помогнеме како ја водиме нашата.

Во однос на „прашањето за името“; ако Владата сака да биде во мир со народот кој ја избрал, тогаш мора да го следи она што го сака народот и, од она што го знам досега до денес, огромното мнозинство Македонци кои се чувствуваат и се идентификуваат како Македонци не го сакаат името. допре и сака македонската влада да ги прекине разговорите со Грците и сите други засегнати страни. Името на оваа земја не може да се преговара.

Името не е само историско и библиско, туку е тесно поврзано со идентитетот и историјата на македонскиот народ. Промената на името ќе ја одведе Македонија низ лизгавата патека на трајно изумирање не само на името туку и на самиот македонски идентитет. Погледнете само што се случило во 1912 и 1913 година. Имаме живи примери за тоа што се случило тогаш и тоа е направено „без“ учество на македонскиот народ.

Замислете сега какви разорни последици ќе има ако „доброволно“ го смениме името! Како може историјата, минатите генерации кои ги дадоа своите животи за Македонија и идните генерации кои никогаш нема да се родат Македонци, да ни простат ако им го одземеме вистинскиот идентитет? И за што точно ќе го правиме ова? Какви можни придобивки би можеле да очекуваме да добиеме со распродажбата на нашиот идентитет и иднината на нашите деца? И како историјата и тие што загинаа за Македонија ќе не етикетираат дека го правиме ова?

Со сета сериозност не треба ни да се шегуваме со промената на името на нашата земја. Всушност, не треба ни да размислуваме за тоа бидејќи таков чин е незамислив. Сите досега мора да разбереме дека Грција и Европа ја планираат нашата пропаст уште од 1878 година и не сакаат ништо помалку од истребување. Токму истите луѓе кои го дизајнираа нацизмот и ја лансираа Германија да доминира во светот, го создадоа елинизмот и ги лансираа нео-Грците да ја уништат Македонија и да ја избришат од лицето на земјата. Досега ја уништија Егејска Македонија, не им давајте шанса да ги уништат останатите!

Самото име „Македонија“ е закана за Европа од многу причини, во кои нема да навлегувам во овој момент, но што е најважно сите мора да сфатат дека ако „попуштиме“, макар и малку за името, тоа значи дека може да нè туркаат повеќе да „попуштиме“, да се помириме, да капитулираме, да се предадеме на други работи и тие ќе нè туркаат да го правиме тоа повторно и повторно додека нема што да „подариме“ и нема да остане ништо од Македонија или македонскиот народ како идентитети. И кои ќе бидеме тогаш? И што е најважно со она што ќе полагаме на нашата татковина, на нашето наследство за кое нашите последни предци ја пролеале својата крв за да ни го заштитат и зачуваат?

Порано не охрабруваа да „станеме“ Грци, Срби и Бугари и се шегувавме и се смеевме на тоа, дури дававме и изрази „Јас сум Грк колку што е магарето коњ“. Но, во 1913 година, откако ја окупираа и поделија нашата земја, ни го „изумреа“ идентитетот и не принудија да ги прифатиме нивните вештачки идентитети, веќе не се смеевме; дури и не се смешка. Тоа беше тогаш и тоа што ни беше направено тогаш беше направено без наша согласност, но денес истите луѓе бараат доброволно да се „избришеме од постоењето“. Дали сме толку наивни и лековерни и од кои се очекува доброволно да извршиме етнички геноцид? И за што? Да се задоволат желбите на народот кој се преправа дека е Грк? Како што кажав десетина пати претходно, современите Грци се фабрикуван идентитет вештачки создаден од филхелените за да им служи на потребите на западноевропејците. Тие не се ни реални! Дали ќе дозволиме да не туркаат? Дали доброволно ќе го „убиеме“ сопствениот вистински етнички идентитет само заради задоволување на грчката страст за лага и расизам? Нашата кауза овде не е само благородна и за спас на сопствениот идентитет, таа има поголемо значење. Станува збор за вистината и правдата и издигнувањето над невистините што ни биле поставени со векови. Секој Македонец што го познавам не сака ништо друго освен правдата и вистината да надвладее, само така нашиот свет може навистина да стане праведен и демократски и да живее по истите принципи за кои загинаа нашите предци во 1903 година и во 1940-тите. Многу Македонци загинаа во нивната борба да ни ја пренесат пристојната, обединета, независна, демократска и слободна Македонија. Дали ќе ги изневериме? Кој од нас е подготвен да оди против желбите на нашите предци, истите оние кои ги дадоа своите животи во крвави борби за да ни дадат иднина? Дали сме подготвени да заборавиме што им се случи и да ги избришеме нивните жртви од лицето на земјата, и за што?

Што може да биде повредно од слободата, вредност за која толку многу Македонци низ вековите ги дадоа своите животи?

Дали веќе го заборавивме значењето на зборовите „Слобода на смртта?

Ако македонската влада сака да се „чепка“ со „прашања“ и не сака да влезе во неволја со луѓето што ја ставиле на власт, тогаш најдобро е да научи како да го информира народот и да ги соопшти своите намери без да се обврзе на нешто. дека подоцна ќе зажали. Западњаците од искуство научија да не ја искушуваат судбината и пред официјално да воведат нешто контроверзно, се уверуваат дека тоа е „протечено“ во медиумите. Доколку дојде до позитивна реакција од народот

(ретка појава), тогаш владата може да ја „заслужи“ идејата, но не дај рај ако идејата се покаже како „политички жежок компир“. Владата тогаш може веднаш да го отфрли и да го припише на „гласините создадени од опозицијата“. Тоа е сигурен метод за одржување на власта „народна“ и обезбедување реизбор и истовремено „депопуларизирање“ на опозицијата. Никогаш не реков дека „политиката“ е пристојна или искрена, туку само начин на живот во нашиот западен модерен свет.

Следниве се мислењата на другите Македонци за неодамнешните настани кои се поврзани со прашањето за

„името“:

Трагачот на правдата напиша:

Она што веднаш ми паѓа на ум за „името“ се меѓународно прифатените принципи на правото на самоопределување и самоидентификација. Не купувам ниту една минута аргументи дека промената на името нема да влијае на вашиот идентитет.

Ако е така, зошто е потребна промена на името? Сè уште би се нарекол Македонец, но би отишол на мојот гроб со кошмари на Грци кои неправедно и постојано ме потсетуваат дека не постојам.

Ако навистина имало потреба од „разумен компромис“, единственото легитимно име што би можело да се користи е „Република Македонија“, кое е целосно разграничено и не треба да се меша со другите делови на Македонија.

Во врска со „преговорите“! Прво и основно за сопствениот идентитет не може да се преговара!

Второ, на форумов имаше коментари дека во преговорите двете страни треба да се откажат од нешто. Од што се откажа Грција до денес?

Да видам како одеа преговорите досега. Република Македонија го промени својот устав, го смени знамето, претрпе огромни економски загуби поради грчките блокади без надомест, се согласи на привремено име кое е навредливо и спротивно на правилата на ОН, македонскиот народ го троши своето драгоцено време и емоции за заштита на нивните идентитет поради испрани грчки расисти, а сето тоа додека Грција ги узурпира македонските земји, историја, наследство итн. А од што точно се откажа Грција? Ништо! Тоа сега солидно го изнесува измисленото тврдење дека Македонија е грчка. Дали тоа значи дека и Република Македонија е грчка? Ако се откажеме од името и идентитетот што ќе бидеме?

Најголемата грешка што ја направи македонската страна досега е влегувањето во преговори со Грција за работи за кои не може да се преговара; Грција го докажа своето поголемо искуство.

Кога преговарате, преговарате за цел пакет, а не за една работа во исто време. Наместо тоа, видовме дека преговорите напредуваат за една работа и Македонците се изедени живи. Со ваквото фарсично преговарање, ако го гледаме името изолирано, не играме во духот на пазарење, колку и да е апсурден таков предлог. А што ве тера да мислите дека Грците ќе престанат да бараат се повеќе и повеќе работи да се „преговараат“ откако ќе попуштиме за името? Што ќе биде следно, нашиот идентитет? И што после тоа?