Дел 30 – Кој ги пишува моите книги - Part 01

Дел 30 – Кој ги пишува моите книги?

Само што сакав да ја завршам оваа книга и да продолжам кон нешто ново, имаше нешто друго што ме повлече назад. Ова е трет пат кога наидов на ова, па сфатив дека е време да се занимавам со тоа.

Таму кружат некои гласини дека јас не пишувам свои книги.

Образложението зад него е „како може еден човек да напише толку многу книги за толку кратко време?

Досега имам тринаесет книги. Објавени се 11, еден е на пат кон печатачот и треба да излезе до крајот на август и моментално работам на завршување на тринаесеттиот. Една од оние книги што ја напишав коавтор со д-р Мајкл Серафинов. Еден беше преведен од англиски на македонски јазик и илјада примероци беа донирани за македонската кауза. Еден беше специјално напишан за немакедонци, а илјада примероци беа донирани на политичари ширум светот. Едниот беше дониран на една литературна асоцијација во Австралија, а тие пак ја објавија и испечатија илјада примероци за едукативни цели. За македонската кауза беше напишана и една брошура од четириесет страници и беа испечатени илјада примероци за да се подарат. Не само што ги пишувам овие книги туку и сам ги објавувам.

АЖУРИРАЊЕ: Видете Додаток А Значи, прашањето е „како може еден човек да напише толку многу книги за помалку од десет години?

Но, тоа не е се! Освен што пишувам книги, пишувам и повремени написи за неколку весници, еден во Торонто и друг во Австралија, преведувам статии и цели книги од македонски на англиски и издавам месечно електронско списание наречено Macedonian Digest. Згора на тоа, пишувам и неделни статии за американскиот хроник.

Но, како можам да го сторам сето ова, на крајот на краиштата, јас сум „Словен“ и „неспособен да сум за ништо?“ Така ми кажуваат моите грчки пријатели!

Така, генијалците што се собираат во продавниците за крофни, без ништо подобро да прават, „фигураат“ дека мора „некој друг“ да ги пишува моите статии и книги. Но, прашањето е кој?

Не знам кој ги започна овие гласини, но првпат слушнав за нив од Македонец, онаков каков што се врти околу „продавниците за крофни“. Знаеш кој си!

Првиот пат кога наидов на оваа гласина беше пред околу една година. Слушнав од личност за која знаев дека е Македонец, но не бев баш сигурен на која страна се навалува длабоко во срцето, Македонец или Гркоман? Неговото прашање, кое ми го постави во два одделни прилики, беше; „Кој ги пишува твоите книги? Ајде кажи ми, кој ги пишува твоите книги? Во двата случаи бев изненаден и не ја ни разбрав нејзината импликација.

Ајде, какво прашање е тоа?

Вториот пат ми даде изјава во лице од познат Гркоман, кого го познавам со години. Тој рече „Вие сте „Словени“ и немате никаква врска со Македонците и бидејќи „Словените“ не се способни да ги сфатат сложеноста на академиците. Покажи ми „Словен“ кој е способен да пишува книги?“ Иронично, тој го кажа ова пред сите мои книги изложени пред него.

Повторно го игнорирав неговиот коментар бидејќи знаев од каде доаѓа. Мојата единствена грижа за него беше тоа што требаше да биде линчуван од голем број Македонци кои го слушнаа. Кога го прашале да се објасни, тој почнал да џагоризира грчка пропаганда.

Третиот пат ја слушнав гласината од „сигурен Македонец“ кој се врти околу одредена група Македонци во одредена „продавница за крофни“. Ги познавам овие луѓе и тие ме познаваат мене, па затоа ми е чудно што тие ќе шират такви гласини.

Лицето што ми го кажа ова нема да открие никакви детали за тоа кој што кажал главно затоа што овие момци се негови пријатели и не сакал да ги засрами со именување. Но јас знам кои се тие и после ова и тие ќе знаат дека знам!

Бидејќи знаат дека работам сам, овие „умни генијалци“ знаат и дека Ристо Стефов е вистинска статија, а не композит составен од повеќе писатели. Така, нивниот заклучок беше дека „мојата сопруга мора да ги пишува моите книги за мене!“ Нема непочитување кон жена ми, но кога го слушнав ова се насмеав м.а. исклучен.

Момци, жена ми е медицинска сестра, дипломиран на Факултетот за медицински сестри на Универзитетот во Торонто, а не дипломиран на Факултетот за „Македонска историја“? Сите знаете дека мојата сопруга е исто така Канаѓанка, западна земја, која никогаш не слушнала за Македонија пред да ме запознае. Како тоа ја прави успешен историчар? И каде ме ставате вие „генијалци“ во „шемата на нештата“? Дали сум во ова само за славата да го ставам моето име на книгите и написите?

Кога ѝ кажав на мојата сопруга за ова, сфатив дека ќе биде среќна да биде поставена толку високо на пиедестал. Меѓутоа, на мое изненадување, таа воопшто не беше среќна. Всушност, таа истакна и со право, дека „ние самите сме наши најлоши непријатели!“ „Наместо да ги охрабруваме и фалиме таквите достигнувања, ние наоѓаме начини да ги уништиме“.

Знам дека не ги започнавте овие гласини (барем се надевам дека не ги започнавте), но зошто имате потреба да ги пропагирате? И не само муабети за мене туку за многу работи македонски?

Како можеме да очекуваме да се движиме напред или да излеземе над нашата сопствена лудост, ако не можеме ни да го собереме нашиот чекор? Зошто продолжуваме со „бизнисот како и обично“ без да ја сфатиме штетата што ја правиме на нашата кауза? Дали мислите дека ширењето „неосновани“ гласини и „непоткрепени“ наводи ќе ве направат „попатриотски“ Македонци? Како „омаловажувањето“ на Македонците „и помага“ на македонската кауза? Сум видел толку млади македонски патриоти да „препуштија“ да се борат за македонската кауза само поради вакви глупости!

Што се однесува до мене, избирам да работам сам, доброволно и без надомест. Јас не сум композитен и пишувам свои статии и книги. Ако не ми верувате, можете да верувате што сакате.

Направив многу лични жртви за да го сторам ова и не очекувам ништо за возврат, нема пофалби и никакво признание. И фала му на Бога за тоа затоа што досега имам добиено многу малку.

Но, напротив, добив многу малтретирање и тоа не само од Грците, туку и од Македонците, дури и од некои кои удираат во гради и се нарекуваат „патриоти“.

Но, морам да признаам дека не сум сам во овој потфат, има многу Македонци, на кои сум им благодарен, кои ми помагаат во моето истражување и ми испраќаат изворни материјали за моите книги и статии. Ме охрабруваат да продолжам да пишувам и за возврат нема да ги разочарам. Нема да дозволам оваа „малоумност“ да ме спречи во тоа што го правам!

Всушност, колку повеќе злоупотреба добивам, толку повеќе сум охрабрен да пишувам. Ме потсетува зошто го правам тоа!

Единствената награда што ја сакам е да ги видам Македонците како гордо прогласуваат кои се навистина, Македонци, без страв и без да мораат да се згрчат и да се чувствуваат незгодно кога ќе ги прашаат „од која етничка припадност сте? Особено од Грците!

Тешко ми беше да го напишам ова поглавје, бидејќи се заколнав дека нема да преземам „зборови“ против сограѓаните Македонци, но сметав дека е неопходно затоа што треба да се погледнеме себеси и нашите ставови еден кон друг! Ако не можеме да се собереме поради нашето „ниско мислење“ за себе, како тогаш можеме да очекуваме да избегаме од канџите на нашите угнетувачи? Ако не можеме да препознаеме кога нѐ водат за нос и кога нѐ натераат да „неправедно да се критикуваме“ еден со друг, како тогаш можеме да зборуваме со еден глас и праведно да се бориме да се ослободиме од нашите непријатели?

Секој Македонец мора да научи и да разбере дека нашите непријатели, особено Грците, работат на многу нивоа. Лагите и гласините не се надвор од нив. Оние Македонци кои сакаат да го повторуваат она што го слушаат мора да научат да ги „мерат доказите“ и да утврдат дали се „за“ или „против“ нашата кауза и потоа соодветно да постапат по нив. Бог ни дал мозок, ајде да ги користиме, а не само за „папагалирање“ на сè што слушаме.

Жал ми е што морам да го кажам ова, но некои од вас ми дадоа добри причини да зборувам!

Никогаш не е добро да се зборува против Македонците, особено за работи кои не се точни. И не би било повредено да ги предизвикате оние што зборуваат валкани и да ги ставите на нивно место!

Сега, ако сакате да знаете што мислат Грците за мене, еве пример за типот на навредливи е-пошта што ги добивам секој ден;

„Другарот Ристо и сите ваши сонародници треба да знаат и да си стават во нивните густи и тврдоглави глави дека тие не се лажни потомци на Александар Македонски затоа што Македонците никогаш не создале копилиња со јужнословенски идентитет и нивното лажно тврдење дека се < Македонци> е ГОЛЕМ МИТ кој би го кажал или помислил само луд, параноичен и шизофреник.

Ристо, ти не си ништо повеќе од <македонизиран> јужнословенски јаничар и еден од најлошите што ги видел светот. Ти си мизерен Македонец, но многу омразен и непријателски расположен кон народот од кој потекнуваш исто како што беа јаничарите од османлиските Турци кон луѓето од кои доаѓаа.

Кога велам дека не си <Македонец> не ти одземам ништо ниту негирам идентитет што ти припаѓа ниту на тебе ниту на твоите другари затоа што, ако некогаш си се нарекувал <Македонец>, тоа го изгубил токму кога го негиравте својот елинизам исто како и останатите <македонизирани> јужнословенски јаничари.

Се коцкаше и изгуби. Не можете да ги имате двата начина.

Македонското име има само едно значење и означува две лица со две различни етничко потекло. Македонскиот грчки народ не може да го удвои ниту еден шарлатан како тебе и останатите твои другари.

Пробај низ твојот дебел череп дека ако мислиш дека можеш да ја смениш реалноста или поточно македонската грчка актуелност. Сите лаги, погрешни искривувања, измами и измами и фалсификат можат да бидат добри само за внатрешна потрошувачка или за измамување на идиотите кои ве слушаат поради незнаење, недостаток на образование и едноставно недостаток на историско и етничко знаење за грчкиот народ и неговата нација. .“ Ник Х.

Можеби Ник Х. го гледаше својот одраз во огледалото кога ја пишуваше оваа е-пошта. Колку повеќе се фанатизираат овие Грци, толку повеќе се откриваат. Ник Х. зборува за „Македонците се голем мит“ кога добро знаеме дека модерните Грци се најголемиот мит. Тој ги нарекува Македонците „јаничари“ кога знае дека модерните Грци се вистинските јаничари, малите насилници на Балканот! Ако не, тогаш треба да знае и дека современите Грци се вистинските „посвоени“ деца на западниот империјализам што ги прави повеќе јаничари од кој било друг во Европа!

Зборовите во е-поштата на Ник Х повеќе звучат за „лажните“ Хелени отколку за сите Македонци што некогаш сум ги познавал.

„Кога Македонците станаа владетели на Грција, Атина имаше дваесет и една илјада граѓани, десет илјади жители вонземјани и четиристотини илјади робови. („Трка на мелез“, од Алфред П.

Шулц, страница 86)

„Вонземјаните кои станаа главно беа ариевско-хаметичко-семетичко-египетско-негроидни мешаници.

Мелезирањето беше неизбежно“. („Трка на мелез“, од Алфред П. Шулц, страница 87)

„Вистината е дека хеленски лак му бил даден на Истокот и дека Хелада се азиизирала, грчката раса темелно се мешала и целосно била уништена. Мелезирањето на Хелада стави крај на вистинскиот хеленски дух...“ („Трка на мелези“, од Алфред П.

Шулц, страница 88).

„Султанот Мохамед II населил Турци на Пелопонез… „Грците“ се потомци на толку различни раси што нивното преминување никогаш не може да произведе ништо друго освен човечки мешавини“. („Трка на мелез“, од Алфред П. Шулц, страница

92).

Дел 31 – Илинден 1903 г Пред формирањето на независна и суверена држава Република Македонија во 1991 година, пред формирањето на Народна Република Македонија во југословенската федерација на републики во 1945 година и уште пред поделбата на Македонија од Грција, Србија и Бугарија во 1913 година, македонскиот луѓето се собраа и се кренаа во 1903 година против нивните угнетувачи Отоманската империја во обид да се ослободат и да создадат обединета, слободна и независна македонска држава.

Наречен од некои како најголем бунт во Европа од Француската револуција, народот на Македонија насилно се крена на Илинден, 2 август 1903 година и се побуни против Отоманската империја. Тоа беше основна револуција како ниедна друга во која беа вклучени обични луѓе од обичните села, но со извонредна храброст. Нивната желба беше да живеат слободно во сопствената независна држава. За жал, тоа не требаше да биде, туку само поради околности надвор од нивна контрола.

Денеска е 2 август 2009 година, 106 години од тоа познато Илинденско востание и за да го прославам би сакал да го посветам следниов есеј со наслов „Текот на Илинденското востание“ напишан од д-р Крсте Битовски, а уреден од Ристо Стефов;

Откако ги посетил неколкуте краишта во Битолскиот револуционерен округ и дознал повеќе за состојбите и подготовките за народното востание, Главниот штаб кон крајот на јули 1903 година решил да се сретне кај селото Смилево заради изготвување и дистрибуирајќи проглас со кој се најавува почетокот на Востанието. Делумно во прогласот се вели:

„Смртта е илјада пати подобра од животот во беда. Решен е денот кога народот од цела Македонија и Одринец мора да се соберат со пушки во рака да му пресретнат на непријателот. Тој ден е Илинден, 2 август 1903 година. Долу тиранијата! Да живее народот, да живее слободата!“ Денот на востанието останал апсолутна тајна од османлиските власти. Ниту еден примерок од прогласот, кој куририте им го носеа на раководителите на шесте општини во Битолскиот револуционерен округ, не падна во рацете на властите.

Непријателот бил изненаден, а тоа било од огромно значење за почетниот успех на востанието.

На 1 август Главниот штаб ги испратил своите последни упатства до сите водачи во кои било наведено дека востанието требало да започне вечерта на 2 август за време на Св. Илија (Св. Илија) или Илинденски празник – затоа го нарекувале „Илинденско востание“. Беше разјаснето дека битките ќе треба да се водат во партизански стил со употреба на терористички и анархистички тактики, што во пракса значеше формирање на мали воени одреди за да одат во истовремена акција во сите делови на Дистриктот. Исто така, им било препорачано на востаниците да не се впуштаат во долги битки со концентрирани сите сили, за да не им понудат на османлиските трупи шанса да направат голема штета. Колку подолго траеше востанието, толку се поголеми шансите – според мислењето на Генералштабот – дека ќе има воена интервенција на европските сили. На бунтовничките чети им беше наложено само да ги напаѓаат малите османлиски гарнизони стационирани во христијанските села и исто така да ги изненадат владините пунктови, граничните кули и слични згради, но отоманските жени и деца не требаше да се допираат.

Во прогласот, исто така, делумно беше наведено дека: "Ние земаме оружје против тиранијата и нечовечноста и се бориме во име на слободата и слободата. Оние кои страдаат во мрачната империја на султанот се наши браќа. Денес сите христијански луѓе и османлиите Селаните се неправедно третирани и страдаат. Ние имаме заеднички непријател, а тоа е отоманската влада…“ Учествуваше и претставничкото тело на Организацијата во Софија, кое ја извести светската јавност дека востанието започнало преку декларација издадена од Централниот комитет на Внатрешната организација. Беше дадено и оправдување за востанието со објаснување дека христијанското население немало друг избор освен да се крене против тиранската моќ на султанот.

Востанието во Битолскиот револуционерен округ започнало на 2 август 1903 година како што било планирано. Округот Битола, најголемата околија на Округот, беше поделена на следните Реони: Крушево, Ѓавато, Битолско рамниште, Демирхисарско, Ресенско и Преспа (Долна Преспа). Битката за ослободување на Крушево и прогласувањето на Крушевската република беа најславните настани во историјата на Илинденското востание.

Регионот Ѓавато го опфаќал просторот помеѓу селата Цапари, Ѓавато, Смилево и планината Бигла; центар за овој регион било селото Смилево. Почетокот на востанието всушност бил прогласен во Смилево во присуство на Главниот штаб. Ноќта на 2 август 1903 година двесте бунтовници нападнале гарнизон од осумдесет османлиски војници, додека во другите делови востаниците ги запалиле сите куќи на османлиските бегови, ги прекинале телефонските линии и ги уништиле мостовите на патот помеѓу Битола и Ресен. Во Буфколскиот крај, кој бил најблиску до Битола, востаниците запалиле стогови сено за битолчани да знаат дека востанието започнало.

Демирхисарскиот регион беше еден од најдобро организираните и обезбеди речиси илјада вооружени востаници. Овие востаници ги нападнале османлиските гарнизони во повеќе села, а една од најпознатите битки се водела во селото Карбуница, Кичевско. По првичните напади следеше период на смиреност, но и на интензивна подготовка за понатамошни битки.

Преспа беше поделена на два региона: Ресен (Горна Преспа) и Преспа (Долна Преспа). Преспа беше добро организирана низ целата територија, што го олесни формирањето на поголем број чети. Една од поголемите акции на востанието е нападот на Ресен, кој имал за цел да го фрли непријателот во паника и збунетост. Поголемиот дел од Ресенско и Долна Преспа беа ослободени до средината на август и лежеа во рацете на востаниците.

Утрото на 2 август охриѓани се разбудија со улични плакати, напишани на османлиски јазик, кои ги советуваа отоманските жители да останат неутрални затоа што битката што штотуку започна не беше насочена против нив, туку против неподносливиот османлиски режим. Илинденското востание во Охридско било поддржано со добро подготвен план и добро организирани залихи на залихи. Беа направени договори за складирање храна, изградба на тајни пекари и работилници за фрлање куршуми, како и служба за медицинска помош и болница.

Охридскиот регион беше поделен на неколку подрегиони, а најжестоката акција имаше во Малесија, Горно и Долно Дебар и во Ортакол.

Во првите десет дена по почетокот на востанието, борбите повеќе или помалку редовно се воделе околу Охрид.

Османлиските трупи постојано доаѓале од Албанија и Дебар и ги уништувале селата кои месните чети храбро ги бранеле. На османлиските власти им дадоа чети на албански професионални разбојници кои ширеле терор низ македонските села. Сепак, и покрај тоа, планинските господари останаа со бунтовниците.

На Илинден околу пет илјади османлиски војници го нападнаа Кичево, го зазедоа и потоа го оставија на своја волја.

Најкрвавите борби што се воделе тој ден во Кичевско, како што споменавме претходно, се во селото Карбуница. Наместо пушки, ножеви и бајонети, двете страни водеа борбени сили, оставајќи триесет бунтовници и над сто отомански војници мртви. По овој крвав дебакл, османлиските трупи повеќе не ги користеле силите за напад и поголемиот дел од Кичевско бил оставен на слобода до почетокот на септември.

Костурскиот револуционерен округ со својата револуционерна сила, со својата динамична енергија и концентрација на моќ и преку постигнатите резултати најжестоко се бореше во Илинденското востание. Костурско беше поделено на неколку воени центри со свои селски чети, команди и знамиња.

Покрај централните чети, Костурскиот револуционерен округ имал и две реонски чети со по сто и педесет востаници и специјален одред. Со четите командувале Лазар Поптрајков, Васил Чакаларов, Пандо Клиашев и други. Прогласот на Главниот штаб со кој се најавува отпочнување на востанието, костурчани го примиле токму на денот кога започнало Илинденското востание. Регионалната команда го објави овој историски настан на следниов начин:

„Востанието започнува денеска. Македонија и објави војна на тиранијата...Ве повикуваме сите кои носите оружје и сте способни да се борите да се вклучите во редовите на нашите борци. Да живее Македонија. Да се бориме за слобода, слобода и автономија...“ Востанието започнало со голем број напади низ Костурско, а на 5 август 1903 година повеќе од 600 востаници започнале концентриран напад на османлиското упориште во градот Клисура. За неколку часа османлиската сила била уништена и градот паднал во рацете на бунтовниците.

Ослободувањето на Клисура беше означено како голем повод и неговите ослободители беа пречекани со раширени раце од локалните жители. Командантите одржаа говори објаснувајќи дека војната се води во интерес на сите угнетени и за автономија на Македонија. Клисура остана во рацете на востаниците до 27 август 1903 година, во кое време беше формирана револуционерна влада и луѓето ја уживаа својата краткотрајна слобода.

Костурските чети, за разлика од другите реони, биле во постојано движење, постојано гонејќи и напаѓајќи го непријателот.

На 25 август 1903 година Костурскиот револуционерен округ ги здружил силите со четите од Леринскиот револуционерен округ и го нападнал и го ослободил градот Невеска.

Востанието во Костурско беше изведено масовно со учество на целото население, особено во северниот регион, ризикувајќи го животот и имотот. Од самиот почеток, Костурското раководство продолжи со офанзивата, дејствувајќи брзо, речиси секогаш во големи единици и постигнувајќи големи успеси во битките.

Од сите револуционерни окрузи што учествувале околу Битолското востание, само Леринско се борел во навредлив партизански стил. Додека луѓето не ги напуштаа своите села и останаа дома, повеќе од 500 востаници го земаа оружјето и ги нападнаа османлиските гарнизони, ги прекинаа телефонските линии, ги уништија железничките и патните мостови и ги зазедоа упориштата на османлискиот бег.

Востанието од 2 август 1903 година не било ограничено само на Битола и околните области, туку се проширило и низ поголемиот дел од Македонија. Но, во некои окрузи како Солунскиот вилает (револуционерниот округ Солун и Серес)

немаше масовно учество главно поради недостаток на оружје и муниција. Окрузите биле слабо снабдени со оружје и честопати жестоко се судриле со пробугарските Врховисти (врховисти)

што сериозно ја исцрпувало нивната муниција и енергија.

Солунските атентати исто така имаа сериозни последици за Солунскиот револуционерен округ.

Востаничката акција во Солунскиот револуционерен округ се совпадна со онаа на Битолскиот округ, предизвикувајќи голем број вооружени судири во окрузите Кукуш, Ениџевардар, Воден и Тиквеш и тенко ја рашири востаничката сила. Покрај борбата со непријателот, востаниците применувале и диверзантска тактика со употреба на динамит и минирање на различни делови од железничките линии меѓу Солун и Битола и Солун и Скопје.

Востанието во Скопскиот револуционерен округ, за жал, исто така не беше масовно движење и се случија само петнаесет престрелки главно во Кратовската, Кочанската, Скопската и Штипската околија и во Малешевијата и Прешевијата. Дел од пругата меѓу Скопје и Солун, заедно со триесет и два железнички камиони, е кренат во воздух и извршени се други дејствија на саботажа. Востаничката акција во Солунскиот и Скопскиот револуционерен округ ги принудила османлиските власти да одржуваат силна воена сила во овие делови на земјата и тоа донекаде ја олеснило состојбата во Битолскиот револуционерен округ, особено во почетокот на востанието.

На почетокот на септември, додека Битолскиот округ веќе бил преполн со османлиски трупи кои ширеле ужас низ македонските села во обид да го задушат востанието, Серскиот револуционерен округ одржал конгрес на кој било одлучено да започне акција во овој дел на Македонија. . Востанието во овој округ започнало на 27 септември 1903 година на Крстовден без учество на народот. На конгресот беше избрано командно тело и беше изготвен план за акција.

По значителни преговори, Окружната команда одлучила да им дозволи на врховистите одреди да се приклучат на востанието.

За жал, недовербата меѓу серските револуционери, на чело со Јане Сандански, и врховистите беше толку голема што поблиската соработка не беше можна. Сандански, како што рече еден писател, „ги прими врховистичките чети, кои влегуваа во непознат регион, не само без топлина и пријателство, туку и без учтивост што се очекуваше“. Еден од четите дошол од Бугарија облечен во бугарски воени униформи и ознаки на бугарската војска; Сандански им наредил на овие луѓе да им ги соблечат ознаките. Повеќето од нив се согласија, но некои одбија, што доведе до поголема тензија меѓу двете групи.

Во овој округ се воделе повеќе битки – во Неврокоп, во Мелничко, во Горна Џумаја, Серес, Драма и Демирхисар.