Дел 19 - Педесет автори сè уште не можат да грешат! - Part 01

Дел 19 - Педесет автори сè уште не можат да грешат!

Има некои упорни модерни Грци таму кои сè уште не го разбираат тоа! Ако ти кажат дека си „Грк“ или се преправаш дека си Грк, всушност не те прави Грк, барем не таков каков што мислиш дека си!

Постојано покажавме дека „секој“ може да стане Грк со прифаќање на „грчката индоктринација“, а тоа е да научи да зборува грчки јазик, да се чувствува Грк и да се „преправа“ дека е потомок на т.н. Грци“. Можете да научите да зборувате грчки и да се чувствувате Грк колку што сакате, но не можете да се „преправате“ дека сте нешто што не сте! Луѓето не треба да се „преправаат“ дека се нешто што не се ако сакаат да бидат сфатени сериозно! Да се однесувате како да сте потомци на таканаречените „Антички Грци“, да го зборувате нивниот јазик и да се чувствувате како нив, не ве прави потомци на Античките Грци! Би било во ваша корист не само да ја научите „вистината“ за себе, туку или да ја прифатите или да прифатите да ја отфрлите. Современите Грци се потомци на Словените, Албанците и Власите кои емигрирале во Грција во текот на 11 до 14 век од нашата ера и сите други луѓе кои потоа се населиле во тој регион оттогаш.

Старите Грци за кои мислите и зборувате со толку милост умреле уште пред Рим да ја освои Ахаја (сопствена Грција)

околу два века пред Христа. Кога Римјаните влегле во Атина, нашле население составено главно од робови. Овие робови станале новите граѓани на Ахаја откако Рим ги ослободил. За жал и тие загинаа со текот на времето и токму затоа византиските императори, а подоцна и османлиските султани мораа да ја населат Ахаја прво со словенски доселеници, а подоцна со Албанци и Власи.

Затоа, вистинските предци на современите Грци се Словените, Албанците и Власите и сите останати кои слетале во Грција од исчезнувањето на таканаречените антички Грци.

Еве докази од педесет различни автори кои ја докажуваат мојата поента дека современите Грци денес НЕ се потомци на „Античките Грци“ и се потомци на Словените, Албанците и Власите.

1. „[Грчкото] тврдење за јужна Албанија целосно се потпира на претпоставката дека мнозинството од населението е грчко. Се наведува дека Грците се 120.000, а Албанците 80.000. Но, кои се „Грците“? Најмалку пет шестини од нив, ако не и повеќе се христијански Албанци со православна вероисповед, Албанци по чувства и јазик, кои поради тоа што го признаваат Цариградскиот патријарх се прогласени за Грци по „национална свест“. („Деветнаесеттиот век и по XIX-XX месечен преглед“, основан од Џејмс Ноулс, том LXXXVI, јули-декември 1919 година, страница 645.)

2. „Дали Грците сочинуваа раса освен Албанците, Словените и Власите? Да и не. На средношколците им беше кажано дека „другите раси“, т.е. Словените, Албанците и Власите „кои се елинизирани со годините во однос на обичаите и обичаите, сега се асимилираат во Грците“. („Грција во 20 век“, уредници Теодор А. Кулумбис, Теодор Кариотс, Фотини Белу, страница

24.)

3. „Турското село кое формално се собираше околу основата на Акропол [стара Атина] не исчезна: тоа сочинува цела четвртина од градот.

Огромно мнозинство од населението во овој квартал го сочинуваат Албанци“. („Грција и Грците на денешницата“, од Едмунд За, страница 160.)

4. „Преку крајот на револуцијата во 1830 година, Грците, вклучително и повеќето националисти од деветнаесеттиот век, се чинеше дека имаа нејасно, но цврсто чувство за континуитет од античка до модерна Грција, иако тоа не беше артикулирано во расни термини, туку на основа на заеднички јазик, историја и свест. Всушност, во тоа време, секој што се нарекувал себеси Грк бил Грк. Поради ова, многу Албанци, Словени, Румани и Власи кои зборуваат грчки биле лесно асимилирани и навистина станале важни играчи во грчкиот патриотизам во тоа време“. („Празната лулка на демократијата“, од Александра Халкиас, страница 59.)

5. „Првиот Грк кој имал план за востание и за ослободена Грција бил Ригас од Валестино.” Ригас беше автор на песни, револуционерни прокламации и устав…

Во овој документ тој зборуваше за суверен народ на предложената држава кој вклучува „без разлика на вера и јазик

– Грци, Албанци, Власи, Ерменци, Турци и секоја друга раса“.

Се чини дека во нивните умови разликата меѓу „грчки“ и „православни“ сè уште беше нејасна“. („Годишна киклопедија на Еплтон и регистар на важни настани 1901 година“, Трета серија Том VI, страница 113.)

6. „Денес не може да постои жив Атињанец кој може да следи директна линија на потекло од класичните времиња до денес без да ја напушти Атина. Поради многубројните и долготрајни странски занимања, вистинските Атињани биле релативно мало малцинство дури и во ерата на Перикле. Во подоцнежниот период, градот страдаше од голема депопулација и беше повторно порибен со Албанци. Во времето на грчката независност во 1834 година, Атина беше мизерно село со само 6.000 жители. („Увид ги води серијата Атина Грција“, страница

42.)

7. „Тоа е една од групата која стана позната во грчката револуција од 1821 година со храброста на нејзините албански доселеници, во одбрана на земјата која тие никогаш не ја прифатија за своја до овој момент на опасност.

Покрај тоа, тие го донесоа и натрупаното богатство од многу години. Албанските капетани, албанските бродови и албанското злато станаа силата на Гркот и стравот на Турчинот. Успешното затворање на револуцијата ги најде цврсто во сојуз со грчката националност како што претходно и беа туѓи, и сега нема почестени и сакани имиња во Атина, нема семејства повлијателни во нејзините учтиви кругови, од оние на Албанските водачи во војната од 1821 година, Томбазите, Миаулиите Кондуриоти“. („Месечникот на Атлантик: Списание за литература, наука, уметност и политика Vol. XLIX, јануари 1882 година, страница 31.)

8. „Помеѓу многубројните острови на Егиан, се издигаат неколку неплодни карпи, од кои некои, сепак, се надарени од природата со мали и комфорни небеса. Од овој број се Хидра, Специја и Ипсара, првите две блиску до источниот брег на Пелопонез, а вториот недалеку од Сцио, на азискиот брег.

Тиранијата и Желбата натераа некои семејства, чие потекло, како и на речиси сите селани, кои ја населуваа вистинска Грција, беше албанско, да се засолнат на овие пусти карпи, каде што градеа села и бараа несигурна егзистенција со риболов“.

(„Грчката револуција; во потеклото и напредокот“, од Едвард Блакиер Еск., страница 21.)

9. „Во реалноста, сепак, непосредно пред грчката војна за независност, повеќето Грци сè уште се нарекуваа себеси „Римјани“. Влачавас, свештеничкиот бунтовнички водач кој се крена против Османлиите, изјавил: „Ромнеос сум роден како Ромнеос ќе умрам“. („Крвни линии од етничката гордост до етничкиот тероризам“, од Вамик Волкан, страница 121..

10. „Константинопол и цела континентална Грција со векови биле управувани и окупирани од Римјаните, а во текот на многу следни векови нападнати и колонизирани од Словени.

Крстоносните војни и латинското освојување донесоа голем прилив на западноевропејци, вообичаено наречени Франки, а во подоцнежните времиња беа направени големи албански населби во грчките области. Јасно е дека современиот Грк мора да има многу измешана крв“. („Турција во Европа“ од Сер Чарлс Елиот, страница 267.)

11. „Но, се тврди дека уште од денешно време Грците не се потомци на античките Грци: „Ѕвездата од Вергина не е грчки симбол, освен во смисла дека е пронајдена на територијата на денешна грчка држава...“ („Експериментирање со промената на режимот на демократијата на Балканот“, уредена од Џефри Придам и Том Галагер, страница 271.)

12. „Современите историчари наведуваат дека и царот Василиј бил Склавонец; многу градови со славонски ознаки сè уште постојат во Грција, како што се, на пример, Плаца, Страца, Луцана...“ („The Foreign Quarterly Review Vol. XXVI“, објавен во октомври M. DCCC. XL., 1841, страница 73.)

13. „До четиринаесеттиот век, православните христијани Арванити се пробиле во грчката тема на Византиската империја, која во голема мера ја сочинувала земјата што сега ја сочинува Грција. Тие првпат дојдоа во Атика уште во 1383 година… Тие ја завршија својата имиграција до 1759 година, кога султанот Мурат III им понуди земја во Атина… Така, Арванитите веќе ја населуваа Атина кога градот стана главен град на Грција во 1834 година“. („Фрагменти од смртта Басни на идентитетот Атинска антропографија“ од Нани Панургија, страница 27.)

14. „Веќе реков, и ќе повторам, дека ниту една петтина од сегашното население не може со правда да се нарече Грци.

Останатите се Словени, Албанци и Турци, со мала инфузија на венецијанска крв“. („Патувања во Грција и Русија“, од Bayard Tailor, 1872, страница 262.)

15. „Меѓутоа, треба да се нагласи дека Грците како етничка заедница во овој период [1840-тите] вклучувале многу гркофони или елинизирани Власи, Срби или православни Албанци“. („Грција и балканските идентитети, перцепции и културни средби од времето на просветителството“, уредено од Димитрис Циовас, страница 6.)

16. „Од сите грчки војници се бара да знаат да читаат и пишуваат, а ако регрутот што се приклучува не ги стекнал тие зачетоци на образованието, тој е ставен на училиште. Не издржувајќи ги, образовните напори на владата, дури 30 проценти се покажаа пред петнаесет години како целосно неписмени, додека не повеќе од 25 проценти напреднаа над „трите Р“. Ова може делумно да се должи на фактот што овие регрути вклучувале и Албанци од населбите во Атика и од другите делови на Кралството и пастирски Куцо-Власи, кои вообичаено зборуваат на свои дијалекти и го учат грчкиот само како странски јазик“. („Грција на Хелените“, од Луси М. Џеј Гарнет, 1914 година, страници 33 и 34.)

17. „Можев да зборувам турски и на македонскиот дијалект, покрај мојот грчки јазик, и како љубопитно момче на празниците бев тука и таму, сакајќи да знам повеќе за светот околу мене и луѓето што живееја во други села од моите.

Бидејќи не беа ниту Турци, ниту Грци, ги нарековме бугарски, но нивниот јазик не е бугарски, туку македонскиот дијалект, а меѓу нив најдов мили луѓе, чесни, гостопримливи и љубезни“.

(„Кога бев момче во Грција“ од Џорџ Деметриос, страници 131 и 132.)

18. „Миграцијата на Албанците е најдобро потврдена и на многу начини најпоучна од миграциите во Грција….

Имавме потешкотии да останеме затоа што тие беа прилично сомнителни кон нас, но останавме со еден човек кој зборуваше грчки како негов главен јазик, иако со сопругата зборуваше на албански…

Предците на овие луѓе веројатно дошле на Епидаурус во XIV или XV век, но тие сè уште зборувале албански како мајчин јазик во 1930 година….

Албанскиот беше јазикот што го зборуваа меѓу себе, но можеа да зборуваат и грчки. Ова им бил втор јазик иако живееле во Грција...

Оној во Епир, кој сè уште бил албански по обичаите и неговиот јазик, веројатно бил таму од околу 1400 година…

Таму се појави група од 10.000 Албанци со нивните семејства и нивните стада и прашаа дали може да бидат примени на Пелопонез. Тие беа прифатени од Теодор, кој беше главниот владетел на Пелопонез...“ („Грција Стара и Нова“, од Николас Хамонд, уредена од Том Винифрит и Пенелопе Мареј, страници од 39 до 44.)

19. „…така, во средниот век, овие Албанци планинари донесоа и војна како дух, светла носија и убавина на личноста, за да ја освежат хеленската раса. Сè уште има, дури и во Атика, области каде албанскиот е заеднички јазик; има албански имиња познати во грчките анали, особено во големата војна за независност (1821-1831), па дури и меѓу морнарите на Хидра, толку познати по нивното трговско претпријатие и нивните воени дела, главните семејства биле албанско потекло“. („Грчки слики нацртани со пенкало и молив“ од J. P. Mahaffy, M.A.

D.D., 1890, страници 20 и 21.)

20. „Групи мажи во величенствена албанска носија, со нивната голема прошетка и грациозен воздух, демнат горе-долу со источна непроодност, ценат напис, повикуваат на „фотија“ (мангал со јаглен за палење цигари) , во кафулињата, или разговарајте во чудниот патоа на Грција за последниот заклучок на „воули“ или дом на делегати“. („Грчки вињети едро во грчките мориња, лето 1877 година“, од Џејмс Алберт Херисон, страница 148.)

21. „Во 1770-тите, огнениот православен проповедник, монахот Космас од Етолија, се обидел да го запре бранот на масовно прифаќање на исламот во северните грчки земји со основање грчки училишта во голем број села во Тесалија, Епир и Македонија, каде што јазикот одамна бил напуштен за албански, влашки или словенски, а селаните ги обврзувале да зборуваат само грчки“. („Грција модерното продолжение од 1821 година до денес“, од Џон С. Колиопулос и Танос М.

Веремис, страница 159.)

22. „…по наводното откривање на словенски градби од страна на германскиот багер во Олимпија. На тврдењата одговори самиот Папарригопулос, со враќање на неговиот став од 1843 година дека навистина имало словенско присуство на Пелопонез во средниот век, но дека Грците не треба да се грижат бидејќи Словените биле културно апсорбирани...“

(„Нацијата и нејзините урнатини “, од Јанис Хамилакис, страница 115.)

23. „Во 1358 година Албанците го зазедоа Епир, Акарнанија и Анадолија и основаа две кнежества под нивните водачи…

Наупактас паднал под нивна контрола во 1378 година…

Други Албанци и Власи го нападнале каталонското кнежество Беотија и Атика, а голем број Албанци се населиле таму како селани-земјоделци во 1368 година и подоцна...

Навлегувањето во грчкото копно кое го опишавме се случи во текот на сто или повеќе години по 1325 година. („Миграции и инвазии во Грција и соседните области“, од Николас Г. Л.

Хамонд, страница 59.)

24. „Кога се пристигнува со авион во Атина, се слетува на новиот аеродром во Спата. Спата е град сместен во регионот Месогија што носи и арванитско име што значи „секира“ или „меч“ (на грчки „спапс“, спаја од која потекнува албанското Спата). Терминот „арванит“ е средновековен еквивалент на „албански“. Денес е задржан за потомците на албанските племиња кои мигрирале во грчките земји во периодот кој опфаќа два века, од тринаесеттиот до петнаесеттиот“.

(„Културата, идентитетот и етничката припадност на хеленизмот од антиката до модерноста“, уредена од Катерина Захарија, страница 230.)

25. „Со нив тоа би било воскресение, остварено, без сомнение, по огромни болки и многу неволји, дотолку повеќе што Грците се составен народ меѓу кои потомците на вистинските Грци од старите се во големо малцинство. Мнозинството се од албанска и сулиотска крв, раси кои дури и Римјаните ги сметале за нескротливи“. („Во грчките води: приказна за Грчката војна за независност (1821-1827), од Г. А. Хенти, 1893, страница 40.)

26. „Каде да ги бараме потомците на старите Грци? Патниците ни кажуваат дека, дури во шеснаесеттиот век, Атина била само замок со мало село; и дека Спарта, поделена од две племиња на Словените, Езерити и Милинги, не само што го изгубила своето античко име, туку и било невозможно да се препознае местото на кое таа стоела од старо време“. („Историја на островот Крф“ од Хенри Џервис-Вајт Џервис ESQ., страница 250.)

27. „Општиот интерес најпрво беше предизвикан од контроверзноста за расната деривација на современите Грци.

Војната за независност ги освои симпатиите на Европа; и тоа беше груб шок и за Грција и за нејзините шампиони кога Фалмерајер објави дека нејзините жители се практично Словени. Расата на Хелените што ја прогласил во неговата

„Историја на Мореја“ била уништена, а Атина била неокупирана од шестиот до десеттиот век. Само нејзината литература и неколку урнатини преживеале за да кажат дека грчкиот народ некогаш постоел. Она што го започнаа Словените, Албанците го завршија“. („Историјата и историчарите во деветнаесеттиот век“, од Г. П. Гуч, 1918, страница 491.)

28. „Тука имаше малку муслимани; жителите главно од албанско потекло беа само несовршено асимилирани во грчката нација...“ („Политика во модерна Грција“, од Кит Р. Лег, страница 48.)

„Терминот „грчки“ го разликува јазикот што го зборуваат жителите на модерна Грција од јазиците на околните земји; но има несогласување за тоа што бил, е или треба да биде грчкиот јазик. Во времето на независноста, опсегот на локални дијалекти бил значаен; значителен дел од населението зборуваше албански“. („Политика во модерна Грција“, од Кит Р. Лег, страница 86.)

29. „…по насилство, мораше да се прибегне кон оружје, а двајцата постари браќа се обединија против Вели, потомството на роб; кој беше принуден да се исели, ја прифати опасната професија на оние албански витези заблудени, попознати по називот клефти или разбојници“. („Животот на Али Паша од Јанина, 1823, страница 26.)

30. „Постои случајот со Караманлидес, христијански православен народ претежно од турско говорно подрачје, кој беше принуден да оди во Грција иако не мораше да се идентификува „етнички“ со Грците. Во времето на размената тие броеле дури 400.000“. („Посредување во вестите на нацијата, публиката и политиката на идентитетот“, Мирка Мадијану, страница 31.)

31, „Мореа…како што Фалмерајер го следи тоа наназад до словенскиот збор „повеќе“, морето кое речиси ја опкружува Мореја. Мореа го формира најјужниот дел од Кралството Грција и е поделена на монархиите Арголис, Коринт, Лаконис, Месенија, Архадија, Ахаја и Елида.

Преплавен од Готите и Вандалите, станал плен, во втората половина на 8 в. на четите словенски освојувачи кои го најдоа залудно потрошено од војна и помор“. („Меѓународната киклопедија збирка на човечкото знаење“, главен уредник на Американците Ричард Глисон Грин, 1890 година, страница

204.)

32. „Оваа точка е ставена во речиси сите публикации за албанскиот национализам (на пр. Скенди 1967 и 1980 година).

Во деветнаесеттиот век, грчкиот историчар Константинос Папарригопулос ги сметал Албанците за „раса“ што може да се акултира во хеленизам. Неговото гледиште беше под големо влијание од значителниот албански придонес во грчката војна за независност (1821-1828). („Национализмот глобализација и православие“ од Виктор Рудометоф, страница 156.)

33. „Ригас од Валентино….автор на песни, револуционерни прогласи и устав…

Во овој документ тој зборуваше за суверен народ на предложената држава кој вклучува „без разлика на вера и јазик

– Грци, Албанци, Власи, Ерменци, Турци и секоја друга раса“.

(„Нации и држави“, од Хју Сетон-Вотсон, страница 113.)

34. „Од 2002 година, повеќе од 98.000 странски ученици беа запишани во грчките училишта, што претставува речиси 9 отсто од целокупната училишна популација. Што се однесува до националноста, 72 отсто се од Албанија.

Јасно е дека Албанците не се непознати за Грците и новите односи кои произлегуваат од современиот миграциски контекст може да се гледаат како да се надополнуваат себеси во веќе постоечки трансбалкански контекст“. („Новата албанска миграција“, уредена од Расел Кинг, Никола Маи и Стефани Шванднер-Сиверс, страница 155.)

35 „Покрај нив во тој поглед се современите Грци, кои, во најголем дел, се од словенско потекло и, каде што не се чисто словенски, се вкрстување во кое во голема мера влегува словенскиот јазик“. („Френолошки весник и списание за морална наука за 1843 година“, том XIV, страница 246.)

36. „Современите Грци се главно од словенско потекло. Тие не се потомци на античките Грци. Таа благородна раса, многу помешана со варварска крв во средниот век, била речиси целосно уништена во текот на честите востанија против турската власт. Словенските имигранти постепено ја населуваа земјата“. („The Popular Science Monthly“, уредено од J. McKeen Cattell“, том LXXV, јули до декември 1909 година, страница

591.)

37. „Имаше мал интерес за националноста на рајаите додека турската власт беше силна. Тие беа речиси сите христијани од византиски тип, барем оние во Европа, и затоа се сметаа за еден народ, бидејќи ориенталната теократија не може да замисли националност освен религија. Тие самите ги знаеја разликите во нивното потекло и во таквите традиции какви што ги имаа:

некои беа Словени, некои Власи, а некои Албанци...“ („Квартали за политички науки“ уредено од Факултетот за наука на Универзитетот Колумбија, том дваесет и трети, 1908 г.

страница 307.)

38. „Од христијанската ера, како што рековме, следеше последователен дожд од странци од север во Грција. Во шестиот век дојдоа Аварите и Словените, носејќи смрт и катастрофа. Посилно и потрајно влијание врз земјата веројатно предизвикало побавната и помирна инфилтрација на Словените во Тесалија и Епир од крајот на VII век наваму.

Најважната имиграција од сите е веројатно онаа на Албанците, кои од тринаесеттиот век до доаѓањето на Турците непрестајно ја надвладеале земјата“. („Трките на Европа, социолошка студија“, од д-р Вилијам З. Рипли, 1910 година, страница 408.)

39. „Кога Македонците станаа владетели на Грција, Атина имаше дваесет и една илјади граѓани, десет илјади жители странци и четиристотини илјади робови“. („Трка или мелез“, од Алфред П. Шулц, страница 86.)

„Резидентните вонземјани беа главно ариевско-хемитски-семетичко-египетско-негроидни мешаници“. („Трка или мелез“, од Алфред П. Шулц, страница 87.)

„Со текот на времето, хеленската крв беше корумпирана во уште поголема мера. Во 146 п.н.е. Римјаните ја освоиле Грција...Кога Мумиј го зазел Коринт...Сите мажи биле убиени, жените и децата биле продадени во ропство. Подоцна Готите ја нападнале Грција… ја опустошиле земјата и ги протерале или ги истребиле жителите“. („Раса или мелез“, од Алфред П.

Шулц, страници 88 и 89.)

„Единствената разлика помеѓу современите Грци и другите Балканци лежи во фактот дека околината на современите Грци е околината на Хелените. Околината, сепак, нема никаква моќ да го промени мелезот во раса, а Грците не се сменети со тоа“.

(„Трка или мелез“, од Алфред П. Шулц, страница 93.)

40. „Етнографскиот запис секако покажува дека Ригас можел да се идентификува и како Влав и како Грк, па дури и да претпочита еден пред друг во различни околности. Придонесот на Куцовлах за грчката независност е добро потврден“.

(„Модерна Грција културна поетика“, од Вангелис Калотихос, страница 44.)

„Следствено, тој никогаш не отпатува во Грција за да го спроведе вториот дел од својот план. Како и многу филхелени и фигури од дијаспората, Ригас никогаш не стапнал во Грција, што е соодветно за оној чија слика за местото има многу карактеристики на европскиот дискурс лоциран и произведен надвор од грчкото копно“. („Модерна Грција културна поетика“, од Вангелис Калотихос, страница 47.)

41. „Во последната година од 15 век и првите години на 16-ти, кога Мореја повторно била бојното поле на Турците и Венецијанците, станарите на рамнината на Аргос и делови од Атика биле практично истребени, а Албанците колонистите почнаа повторно да ги окупираат земјите“. („Обичаите и учењето за модерна Грција“, од Ренел Род, 1892, страница 17.)

42. „Модерна Грција е толку слаба и кревка што целосно се распаѓа кога ќе се соочи со најгрубиот фрагмент од старото. Но, има многу малку од тоа, и ако изберете, можете да го видите токму она што го виделе Грците од 5 век, а жителите на Атина, се разбира, не се повеќе Атињани од мене“. („Во Бајроновата сенка модерна Грција во англиската и американската имагинација“, од Дејвид Росел, страница 163.)

43. „Оваа преродба, исто така, им овозможи на Византијците повторно да го колонизираат грчкото копно. Успехот на тој напор ќе се покаже како клучен за опстанокот на грчката култура во идните векови, откако другите земји ќе отпаднаа.

Откако го зазедоа речиси целото грчко копно, градовите и островите до десеттиот век, Словените во Грција беа преобратени во православно христијанство и темелно елинизирани“. („Пловење од Византија Како изгубената империја го обликува светот“, од Колин Велс, страница 184.)

44. „Власите, напротив, потомци на романизираниот народ на Балканскиот полуостров, живеат во значителен број во планините на северна и централна Грција“. („Шкотскиот географски магазин“, том XIII, 1897 година, страница 370.)

45. „Афинитетот на Европа со античка Грција ја остави новородената нација Грција во непријатна двојна врска.

Идентификувајќи ја античка Грција како „детството на Европа“, Винкелман го даде наследството на Грција на западна Европа, оставајќи им само помодерни знаменитости на наследството на современите Грци. Мајкл Херцфелд сугерира дека „Западот ги поддржал Грците на нивната имплицитна претпоставка дека Грците реципрочно ќе ја прифатат улогата на живи предци на европската цивилизација“. („Поседувачи и опседнати“, од Венди М. К. Шо, страница 66.)