Дел 28 – Уште дваесет и пет автори Ако самиот Бог дојде на земјата и им зборув - Part 01

Дел 28 – Уште дваесет и пет автори Ако самиот Бог дојде на земјата и им зборуваше на Грците и рече „овие овде се Македонци“, Грците немаше да му веруваат.

Ако Грците почнат да веруваат дека Македонците постојат во Грција, тогаш ќе мора да веруваат и дека во Грција постојат и Словени, Албанци и Власи. Ако во Грција постојат Македонци, Словени, Албанци и Власи, тогаш Грците ќе се прашуваат „кои се тогаш Грците?“ И како што дознав во мојата потрага по „трагање по Грците“, етнички гледано, нема Грци.

Но, како може тоа да биде? Цел свет знае дека постои земја наречена Грција населена со 10 милиони Грци кои се 98% чисти Грци и 2% муслимански Грци!

Па, има луѓе кои се идентификуваат како „Грци“, за жал, етнички гледано тие не се „етнички Грци“; тие се „политички“ Грци. Дали само реков „политички Грци“? Да политички Грци.

Тие се идентификуваат како Грци не затоа што „тие се“ етнички Грци туку затоа што „сакаат да бидат“ Грци! Тоа е прашање на избор. Како поинаку може да се објаснат Словените, Албанците, Власите, Македонците, Турците христијани, Ерменците, Русите и цела група други етникуми кои СИТЕ се идентификуваат како „Грци“?

Со други зборови, секој може да биде Грк под услов да се согласи со „филхеленската индоктринација“ за тоа што е Грк.

Секој што зборува грчки, тврди дека е потомок на таканаречените Антички Грци, се преправа дека е супериорен во однос на другите луѓе, тврди дека малцинствата не постојат во Грција, е арогантен и бесчувствителен кон не-Грците и фрла слогани како „Македонија е Грк“ може да биде Грк. Може ли малоазискиот христијански турски доселеник кој бил депониран во Македонија во 1920-тите да биде Грк? Да тие можат! Може да се и Македонец, потомок на Античките Македонци! Дали Македонецот чие семејство било идентификувано како македонско пред Грција да ја анектира Македонија во 1913 година може да се идентификува како Грк?

Да, можат, под услов да ја прифатат и да се заколнат во „филхеленската индоктринација“. Дали некој од моите роднини, како мене, родени во Грција, со кои делам прабаба и прадедо, може да биде Грк иако јас се идентификувам како Македонец? Да тие можат! Тие всушност можат да бидат и „полноправни“ Македонци, директни потомци на Античките Македонци! Може ли да бидам Грк, и го поставив ова прашање, поради тоа што некои членови на моето семејство се идентификуваат како Грци? Одговорот беше целосно НЕ! И според истите „грчки власти“ кои рекоа дека никогаш не би можел да бидам Грк, јас дури и не се квалификувам да се нарекувам Македонец. Според нив јас сум „Словен“ и „Скопјанец“ од некоја „друга“ земја наречена „Скопје“, кои допрва треба да ги најдам на ниту една „светска“ карта освен на карти направени во Грција!

Ако сè уште не сте убедени дека грчкиот идентитет е филхеленска измислица од 19 век; идентитет „создаден“ чисто за политички цели, тогаш најдобро беше да ги прочитате следните дваесет и пет извадоци;

1. „Меѓутоа, имаше неколку величествени примероци на грчки паликари, кои на предноста на војничките, но напротив разочараната кочија ги додадоа сите додатоци на нивната живописна носија. Девет или десет од нив го изведоа албанското национално оро, на звукот на лошата виолина и свирената гитара со перница за забава на нејзиното височество, кое не изгледаше маѓепсано од оваа изложба.

А овие луѓе, кои се разоткриваа на овој апсурден начин, беа многу познатите Колокотрони, Никитас, презимениот Туркофагос, или Туркојадецот, Макриани, Васо од Црна Гора, Нота Боцарис и други подеднакво прославени“. („Блеквудс Единбург магазин“, том XLIII, јануари – јуни 1838 г.)

2. „Кога Атина беше избрана за локација за модерна престолнина на новата нација, и нејзината (ре)конструкција беше планирана по линиите на хеленската чистота, мораше да се соочиме со вознемирувачките докази за отоманското наследство на Грција заедно со локалните народни форми, дотолку повеќе кога се наоѓа во непосредна близина на остатоци од класичната антика. Атина на почетокот на деветнаесеттиот век се сметаше за „срамно место“ (Бојер 1996:

163) полно со несовршености, почнувајќи од физичкиот аспект на градот до говорниот јазик што бараше интервенции „филтрирање“. („Движење на оспорени пејзажи, егзил и место“, уредено од Барбара Бендер и Маргот Винер, страница 23)

3. „Во 1851 година, во времето на нејзиното право на правото, Грција поседуваше околу еден милион жители, од кои една четвртина беа Албанци или Валаши. Населението било остаток на напаѓачите на сите народи, а значајни од Словените. Со векови Грците, правилно наречените, исчезнале од Грција. Од времето на римското освојување, Грција ја сметаше секој авантурист како расадник на робови, кон кој секој можеше да се прибегне неказнето“. („Психологијата на социјализмот“, од Густав Ло Бон, страница 206)

4. „Грчкото влијание кое денес делумно ги елинизираше Власите од Македонија тешко може да потекнува од пред турското освојување. Тоа не е дело на Византиската империја, туку на модерната црква и се чини дека го достигна својот врв во текот на осумнаесеттиот век“. („Македонија нејзините раси и иднината“, од H. N. Brailsford, страница 181)

5. „Грчкиот државник рече дека албанскиот не е јазик - нема литература, дури ни азбука - тој е обичен патоа и ќе изумре за една генерација, а децата на албанските војници и морнари ќе бидат добри Грци. .“ („The Catholic Presbyterian an International Journal Ecclesiastical and Religious“, том II, јули – декември 1879 година, уредено од професорот W. G. Blaikie D.D., L.L.D., F.R.S.E., страница 319).

6. „Имаме многу случаи на одважност на овие грчки разбојници, од кои еден ќе раскажам овде, како што беше примен од нивниот началник, не помала личност од Колокотрон, кој беше во наша служба и оттогаш, како што може да се запомни , се направи впечатлив во Грција. Тој е Албанец и, како што самиот признава, клефтис (разбојник).

(„Избори од мојот весник за време на престој во Медитеранот“, страници 110 и 111)

7. „...историскиот апсурд на прогласувањето на хеленската цивилизација за израз на култура незагадена од туѓи елементи може да се објасни со едноставен факт што има тенденција да се занемари – имено, дека хеленската цивилизација за која знаеме дека всушност е изум на „ Наука за антиката“, за класици. Како таква, таа можеше да биде (и беше) обдарена со кое било значење што дисциплината сметаше дека е корисно“.

(„Просветување на нацијата од соништата, колонизација и институција на модерна Грција“, од Статис Гургурис, страница

134)

8. „По последователни договори, (Лондон 1913, Букурешт

1913), Грција доби голем дел од Македонија, Епир, Крит и североисточните острови на Егејското Море. Грчката земја се зголеми за 70 отсто, а населението речиси двојно се зголеми од 2.800.000 на 4.800.000, од кои некои беа Словени и Турци.

(„Заплеткани идентитети нации и Европа“, уредено од Ацуко Ичијо и Вилфрид Сон, страница 112)

9. „Сепак, толку многу од славонскиот елемент бил внесен во вториот, што е откриено дека современите Грци многу се разликуваат од нивните далечни предци“. („Странски квартален преглед“, том XXVI, 1841, страница 73)

10. „...прашањето за политичкиот и етничкиот статус на Грција предизвика значителна количина на дебата во Западна Европа.

Како што тврди Мајкл Херцфелд во „Нашето уште еднаш:

Фолклор, идеологија и создавање на модерна Грција“: „да се биде Европеец, во идеолошка смисла беше, да се биде Хелен“ (1982: 15). Меѓутоа, многу Европејци од тоа време веруваа дека современите Грци се фалсификувана верзија на класичните Грци - „Византиски Словени...“ („Калемење на Хелен, киднапирањето на класичното минато“, Метју Гамперт, страници 239 и 240)

11. „...бидејќи Грците се составен народ меѓу кои потомците на вистинскиот Грк од старо време се во големо малцинство.

Мнозинството се од албанска и растворена крв, раси кои дури и Римјаните ги сметале за нескротливи“. („Во грчките води:

приказна за грчката војна за независност (1821-1827)“, од Г.А.

Хенти, 1893, страница 40)

12. „Општиот интерес најпрвин беше предизвикан од контроверзноста за расната деривација на современите Грци.

Војната за независност ги освои симпатиите на Европа; и беше груб шок и за Грција и за нејзините шампиони кога Фалмерајер објави дека нејзините жители се практично Словени. Расата на Хелените, што тој ја прогласи во својата „Историја на Мореја“, била уништена и Атина била неокупирана од шестиот до десеттиот век. Само нејзината литература и неколку урнатини преживеале за да кажат дека грчкиот народ некогаш постоел.

Она што Словените го започнаа, Албанците го завршија“.

(„Историјата и историчарите во деветнаесеттиот век“, од Г.П.

Гуч, страници 490 и 491)

13. „Стариот Коринт минал низ неговите различни етапи, грчки, римски, византиски, турски. По Војната за независност, тој повторно бил грчки и, како значителен град, бил предложен за главен град на новото Кралство Грција. Земјотресот од 1858 година го израмни со земја со исклучок на десетина куќи. Само неколку стари жители останаа на локацијата. Но, плодните полиња и проточната вода го направија привлечен; Во моментов, тоа е неуредно сиромашно село со околу 1.000 жители, главно од албанска крв“. („Енциклопедија Британика“ Единаесетто издание, том VII, 1910 година, страница 148)

14. „Современите Грци не поседуваат ниту една од особините што ги прават нациите големи. Нивното постоење се должи на битката кај Наварино, бидејќи во есента 1827 година Грција несомнено беше освоена од рацете на големиот везир Решид Мехмед и од Ибрахим Паша од Египет, и повторно „непријатниот настан“ на Наварино можеше да се случи само на време кога фил-хеленизмот бил еден вид општествена болест, предизвикана од халуцинации и од илузијата дека во сегашноста ќе се најдат мешани жители на Мореја и Атика, потомци на античките Хелени“. („Сириската војна и падот на Отоманската империја (1840-1848)“, од Бајрон Август Јохмус, страница 100)

15. „Поимот „грчки“ идентитет во модерна смисла сам по себе во голем дел е создавање на движењето кон државноста. Дури во деветнаесеттиот век терминот опишува хомогена етничка група во современа смисла. Наместо тоа, жителите на Пелопонез, вклучително и Арголида, направија сложен мозаик од етникуми и јазици. Во Арголида се зборувале дијалекти на албански, грчки, турски и други локални јазици (Андромеда 1976). („Крв и портокали имигрантски труд и европски пазари во рурална Грција“, од Кристофер М. Лоренс, страница 12)

16. „...Грчкото национално чувство веќе беше доста силно на почетокот на деветнаесеттиот век. Дури и православните што зборуваат албански не се сметаа себеси само за Рум (членови на верската заедница или православниот христијански милет) туку и за вистински Грци“. („Од геополитика до глобална политика“, уредник Жак Леви, страница 174)

17. „...тој го посвети своето лично внимание исклучиво на второто, доделувајќи му ја Јоанина на својот зет Томас Прелибович во 1367 година, а Етолија и Акарнанија на двајца албански поглавари, кои припаѓаат на кланот Буа и Лиоса – име сè уште да се најде во плановите на Атика. Така, околу 1362 година, цела северозападна Грција била албанска...“ („Латините во Лавантот историја на Франкска Грција (1204-1566), од Вилијам Милер М.А., 1908, страница 294)

18. „Преземена од Готите и вандалите, во втората половина на VIII в. Меѓутоа, постепено овие варвари биле покорени и погрчени од византиските императори. Сепак, многубројните имиња на места, Реки итн., во Мореја со словенско потекло, докажуваат колку цврсто се разбиле и дека Мореотите се сè само не чисти Грци“. („Меѓународната енциклопедија збирка на човечкото знаење“, уредена од Ричард Глисон Грин, 1890 година, страница 204)

19. „...помеѓу навивањето и лелекаат, а во моментов нивните царски величества на Грција, се качија по ридот на кој присуствуваа четворица достоинственици и исто толку прашања. Кралицата беше облечена во темнозелена навика за јавање, црн дабар со овенати пердуви и превез. Кралот Ото носеше албанска носија од темноцрвена, златно извезена јакна и нозе, бела фустанела, со богато бркана сабја појасна преку неговото рамо“. („Скампавјани од Гибил Тарек до Стамбул“, од Хари Гринго, 1857)

20. „Имаше мал интерес за националноста на Рајаите додека турската власт беше силна. Тие беа речиси сите христијани од византиски тип, барем оние во Европа, и затоа се сметаа за еден народ, бидејќи ориенталната теократија не може да замисли националност освен религија. Тие самите ја знаат разликата во нивното потекло и во таквите традиции какви што имале: некои биле Словени, некои Власи и некои Албанци…; сите тие беа немуслимани, сите Рајаи и во извесна смисла сите Грци“.

(„Квартален весник за политички науки“, Универзитетот Колумбија, 1908 година, страница 307)

21. „Револуцијата од 1821 година го врати античкиот назив

„Елинес“, но како што се користи главно од жителите на баварска Грција, кои можеби не сочинуваат повеќе од една четвртина од грчката нација, може безбедно да се каже дека масата на народот сè уште се нарекува себеси „Ромаи“, а нивниот јазик „Ромаики“. („Граматика на Ромаик“, од Е.А.

Софокле, 1842, страница IV)

22. „Од нивните манири, нивните карактеристики и нивните имиња на многу од нивните соседни места, би требало да бидам во искушение да ги сметам [маиниотите] како потекнуваат од славонска крв: многу патници, сепак, се преправаат дека откриле во овие варварски орди траги од Спартанско потекло“.

(„Сеќавања на класичната турнеја низ различни делови на Грција, Турција и Италија направени во 1818 и 1819 година“, од Питер Едмунд Лоран, 1821, страница 182)

23. „Грците не заинтересираа многу за своето минато, сè додека Европејците не станаа ентузијасти откривачи и копачи на нивните урнатини. И зошто треба да се грижат? Грците не беа грчки, туку неписмените потомци на Словените и албанските рибари кои зборуваа дебазиран грчки дијалект и немаа мал интерес за скршените колони и храмови, освен како места за пасење на овците. Вистинските Филеленисти беа Англичаните -од кои Бајрон беше олицетворение - и Французите, кои беа страствени да се поврзат со грчкиот идеал “. („Столбовите на Херкулес“ од Павле во Иукс, страница 316)

24. „… Неохеленското просветлување санкционираше селективна традиција, со посебен акцент на имагинарна класична антика и се обиде да го потисне она што се сметаше за„ незначајна традиција “, главно византиско и отоманско наследство. Преку ова идеолошко управување со минатото, го постигна раселувањето на супстанцијата дел од историјата, меморијата и искуството на оние што се обидоа да ги обликуваат во современи Грци “. („Мачен од национализмот на историјата во Грција и Турција“, од Умут Оскириму и Спирос А. Софос, страница 24)

25. „Постојат уште две тешкотии во историјата на турскиот период. При пронаоѓање на движењата на стоката и мажите на Балканскиот Полуостров, исклучително е тешко да се разликуваат различните трки. Западните патници знаеја малку, турските власти се грижеа помалку. Дури и самите полиглот vlachs знаеја, ниту се грижеа многу и до подемот на националната поттик на крајот на XVIII век, веројатно беа многу задоволни со етикетата на грчки јазик, што беше доволно добро за надворешните набудувачи “. („Влаксот историјата на балканскиот народ“, од Т.Ј. Винифрит, страници 124 и 125)

Па, што научивме од сите автори што ги претставив досега?

Па, научивме дека грчкиот идентитет воопшто не е „етнички идентитет“, туку „политички мотивиран вештачки идентитет“ создаден од Филхелените од 19 век за да им служи на некоја поголема политичка цел. Научивме дека Грците од 19 век, неодамнешните предци на денешните Грци, воопшто не биле „етнички Грци“. Мнозинството припаѓаше на Слав, Албански, Влах и подоцна македонски етнички групи. Со други зборови, тие станаа „грчки“ или со сила или по избор. Ова не може да се оспори!

Она што може да се оспори сепак е сопственост на наследство што не припаѓа на современите Грци. На пример, современите Грци не можат да го тврдат наследството на таканаречените „антички Грци“ како свои само затоа што тие се нарекуваат себеси „Грци“ и научија да се однесуваат како античките Грци.

Ова е како да се каже дека можам да тврдам дека куќата на татко ми на мојот сосед ако го сменив презимето за да одговара на неговото и да се преправам дека сум брат на мојот сосед.

Може ли легално да го сторам тоа? Може ли еден ден да се појавам во куќата на мојот сосед и да кажам „Јас сум твојот брат и оваа куќа е моја“? Зарем не треба да го докажам моето потекло од човекот за кој тврдам дека е татко ми?

Па, ова е токму она што го прават Грците! Со помош на еден куп западни, тие го узурпираа античкото грчко наследство, кое не им припаѓа на нив, и сега мислат дека се сопственици на Грција. Ах, но тоа не е сè! Бидејќи тие анексираа голем дел од македонската земја во 1913 година со војна, тие исто така го узурпираа македонското наследство, односно сè додека не беа оспорени од вистинските Македонци. Тие го узурпираа македонското наследство на ист начин како што го узурпираа грчкото наследство со „преправајќи се“ да бидат Македонци, потомци на античките Македонци и со тоа што ги истуркаа вистинските Македонци во истребување. Колку е паметно тоа?

Не мислам дека ниту еден македонски се грижи како што ги нарекуваат Грците, кои се тие и кои „се преправаат“ дека се, но тие се сигурни дека се грижат кога овие „претендери“ се обидуваат да го тврдат Македонското наследство, особено на штета на вистинските Македонци ! Споделувањето на античкото наследство е една работа, но тврдењето дека е исклучиво нивно, особено затоа што може да се докаже дека тие се измамници, е друго.

Соочени сме со два проблема кога се занимаваме со ова прашање. Прво, современите Грци воопшто не се Грци. Се нарекуваат Грци не затоа што се Грци туку затоа што сакаат да бидат Грци. Има придобивки да се биде Грк. Има земја „Грција“ да ја наречеме своја, која не требаше да се создаде од прва, бидејќи таква земја никогаш порано не постоела. Потоа, тука е она славно минато со сета своја слава што никогаш не требаше да биде „доделено“ на народ кој немаше никаква врска со тоа. Второ, на истите тие луѓе не само што им беше дозволено да анектираат 51% од Македонија, туку им беа дадени целосни права да го „асимилираат“ македонскиот народ, претворајќи го во Грци и узурпирајќи го македонското наследство како свое. Оттука и слоганот „Античките Македонци биле Грци“ затоа „и современите Македонци мора да бидат Грци“.

Но, да се сака да се биде Грк не е исто што и да се „биде“ Грци.

Само затоа што некој „сака да биде Грк“ не значи дека има право да полага право на античко грчко наследство исто како што јас немам право да барам право на куќата на мојот сосед само затоа што „сакам“ да му бидам брат!

Ова води до многу важното правно прашање; ако овие луѓе се Грци затоа што сакаат да бидат Грци и тие се Македонци затоа што сакаат да бидат Македонци, тогаш законски какво право имаат или на античко грчко наследство или на античко македонско наследство? Со оглед на тоа што докажавме дека современите Грци „воопшто не се Грци“, какво морално и законско право имаат тие да се мешаат во работите на македонскиот народ? Што е уште поважно, како Македонци и вистински наследници на македонското наследство, зошто им дозволуваме на овие измамници да се мешаат во нашите работи? Зарем не е време да им кажеме „да тргнат на патот и да си решат работа“?

За таканаречениот „спор за името“ Озирис напиша:

Единственото име што е логично и природно за Македонија е Македонија!

Ние како луѓе сме од Македонија која најмалку два милениума се вика Македонија и тоа е неспорно. Сите други имиња се политички инспирирана пропаганда што доаѓа од нашите балкански соседи кои се дискутабилни и никогаш нема да се решат бидејќи се засноваат на конфликтни историски митови.

Фактот што сите наши соседи го посакуваат преостанатото парче Македонија ни кажува дека сите тие тоа го сакаат за себе, и би направиле и рекле сè за да го добијат дури и да ја уништат независна Македонија. Тие го инкорпорираа во сопствената нација.

Се чини дека неговите 1900-ти одново; политички балкански ден на свињите.

Од Озирис од www.maknews.com/forum/ Дел 29 – Мојата фасцинација со Грците?

Многумина од вас ми пишаа во последните шест месеци прашувајќи „која е мојата фасцинација со „Грците“, зошто пишувам „омаловажувачки“ работи за нив и дали сум љубоморен на нив или нешто слично?

Да речеме дека знам повеќе за „вистинските“ модерни Грци отколку за просечниот човек и можам да ви кажам дека ако пишувањето за нив е „омаловажувачко“ тогаш нека биде така!

Што се однесува до љубомората, како може да се биде љубоморен на „фиктивен“ идентитет како што е современиот грчки?

Дали сте фасцинирани од Грците? Дали е тоа „грчка желба“ да имате „аутсајдери“ дури и противници, да бидете фасцинирани од вашата „фиктивност“?

„Никогаш не ми беше намерата да истражувам во модерната историја на Грција, но Грците продолжија со нивните глупости за тоа кој сум јас и кој имам право да бидам, па почувствував дека е време да откријам кои се овие фанатици. беа, и ете, сфатив дека тие не се тие што се преправаа дека се, но сè уште не ми е гајле, среќен сум што тврдат дека се Грци, се што очекувам за возврат е да ми ги дадат мене и мојот народ истите права тие тврдат за себе“. (Озирис од http://www.maknews.com/forum)

Што да кажам; Озирис ме победи до удар! Тој ми кажа точно како се чувствувам! Нема фасцинација, само потреба да возвратиме и да го одбраниме нашиот македонски идентитет на единствениот начин на кој Грците можат да го разберат; со напад на нивните!

Грци, вашиот идентитет не е толку цврст како што мислите; тоа не е цврста сфера направена од нерѓосувачки челик како што ја прикажувате; вашиот идентитет е повеќе како овошје, полирано

„темно-црвено“ јаболко со неверојатна примамлива сјајна црвена кожа и сето тоа скапано внатре. Кога ќе го каснете, мислите дека ќе добиете сладок сочен примамлив вкус на јаболко, но наместо тоа ќе добиете кафеаво гниење исполнето со горчина! Не благодарам. Претпочитам да бидам „вистински“ и да ги искористам своите шанси да бидам тоа што сум;

Македонец, колку и да е тешко се покажа!

Еве уште еден извадок од уште еден „западен“ и „непристрасен“ набљудувач на формирањето на вашиот „вештачки“ грчки идентитет;

„Во контекст на романтизмот, терминот „филхеленизам“ генерално се однесува на љубовта кон Грција, чија основа беа верувањата дека Грција има директна културна врска со западната цивилизација како целина, и дека, истовремено, „модерните Грци“. (тоа се Грците од османлискиот и модерниот период) биле директни потомци, биолошки и културолошки, на античките Грци. Во својата најспецифична смисла, филхеленизмот се однесува на историскиот феномен од деветнаесеттиот век на западноевропејците (главно Британци, Французи и Германци) кои се собираат зад грчката борба за независност од отоманската власт (1821-30). Врската помеѓу филхеленското чувство и Грчката војна за независност беше очигледна во многубројните случаи на западноевропејци кои придонесуваа пари, материјали, а во некои случаи и работна сила за грчките напори. Во специфичен романтичен контекст, тоа беше видливо во расцутот на почетокот на векот, на сликите, книжевните дела и музичките композиции со централна хеленска тема.

Познат визуелен пример на оваа романтистичка уметничка фасцинација со Грција е предниот дел на патувањето на Марија Габриел, на Comte de Choiseul-Goufier од 1782 година Pittoresque de la Grece, гравура со наслов „Грција во синџири“, во која Грција, наводно, како убава, но мажена жена , се потпира на гробница на гробишта преполни со споменици на такви великани од антиката како Ликург, Милтијад и Темистокле. Сликата совршено ја доловува романтичната визија за Грција како благородна, но избледена, славна, но многу намалена, поробена, но подготвена повторно да биде слободна. Исто така, суштинско значење на романтичниот филхеленизам е експлицитната врска што ја повлекува сликата помеѓу современите Грци од доцниот отомански период и хеленските великани од антиката.

Во годините непосредно пред и за време на Грчката војна за независност, безброј такви слики беа широко распространети во Западна Европа - можеби најпознатите беа оние на Ежен Делакроа (1798-1863), совршениот претставник на францускиот романтичен филхеленизам.