Дел 15 – Повеќе прашања Колку и да не сакам оваа серија да ја претворам во кол - Part 01

Дел 15 – Повеќе прашања Колку и да не сакам оваа серија да ја претворам во колумна „Драги Ристо“, неколкумина од вас поставија многу важни, вредни и валидни прашања на кои би сакал да одговорам.

1. Дали како Македонци треба да ја напуштиме нашата

„словенска“ култура во корист на античко-македонската?

2. Која е твојата лична, а не речник цитат, дефиниција за Хелен?

Според вас кој и што е Хелен?

На првото прашање ќе почнам да одговарам со тоа што денешните Македонци се производ на сето она што се случи во Македонија. Ние сме потомци на сите луѓе кои стапнале на тие земји и затоа сме наследници на се што ни останало. Откако човекот стапнал на македонска почва, нашата култура се развива, расте и се надополнува на нашето битие; кулминирајќи со она што е денес.

Ние сме Македонци затоа што сме живееле во Македонија многу генерации и сме го доживеале она што е македонско и тоа што сме го доживеале не направило кои сме и што сме, Македонци. Ако ја бараме вистината за тоа кои сме, тогаш немаме друг избор освен да прифатиме и да прифатиме се што не прави тоа што сме. Ние сме Македонци, еден од најдлабоките вкоренети луѓе во светот и наследници на се што било македонско уште пред да се запише историјата.

Во етничка смисла ние сме Македонци, но лингвистички зборуваме словенски јазик, јазик кој денес се опишува како припадник на семејството на словенски јазици. Етнички не сме Словени, не можеме сите да бидеме Словени од Балканот до Сибир. Ние сме словенски јазици кои со текот на годините еволуиравме во единствен ентитет кој може да се опише само како македонски. Ние, сепак, придонесовме неизмерно за она што денес го нарекуваме „словенска култура“ повеќе од која било друга етничка нација во словенско говорно подрачје.

Сосема знаеме дека словенската култура, особено писмената форма на јазикот, ја рашириле од Македонија браќата Солун Кирил и Методи и тоа несомнено е дел од нашето македонско наследство.

Дали современите Македонци се потомци на античките Македонци?

Мојот одговор на тоа прашање е зошто да престанеме со античките Македонци? Зошто да не се вратиме уште поназад и да прашаме „дали сме ние потомци на сите луѓе што ги окупираа македонските земји од топењето на последното ледено доба“? Не можеме со сигурност да кажеме дека сме, ниту пак да кажеме дека не сме. Сè што можеме да кажеме е дека Македонија, земјата и сето она што се случувало на неа низ вековите не направи тоа што сме денес, Македонци. Една работа од која треба да се воздржуваме е да им дозволиме на другите, особено на нашите непријатели да не дефинираат.

Нашите соседи на југ, Грците, направија грешка да се дефинираат себеси како „потомци на античките Грци“ игнорирајќи ја многугодишната еволуција, движењето на населението, инвазиите, освојувањата и така натаму. Грците го следеа „западноевропскиот“ план за градење нација и лажно се поврзуваа со древните и само со старите, оставајќи голема празнина во нивната култура. Сепак, тие го направија тоа само за да извлечат политички придобивки и да ги искористат нивните соседи, особено Македонците. Всушност, поголемиот дел од Западна Европа ја користел митската историографија за да ги изгради своите модерни нации. Македонија нема потреба да посегнува по митови затоа што Македонците историски постојат уште од праисторијата.

Ако се поставува прашањето кои се современите Македонци, тогаш мора да има и прашање „кои биле Античките Македонци“.

Колку што знаеме Античките Македонци започнале како мала племенска нација некаде во денешното Костурско некаде во 9 век п.н.е. Тие ја окупирале денешната географска Македонија дури во IV век п.н.е. откако Филип II станал крал. Од она што го знаеме, Филип II ги поразил различните племенски кралства во околината на денешна географска Македонија и ги вклучил луѓето и нивните земји во своето македонско кралство. Овие племиња не биле сите Македонци пред Филип да ги освои. Па што беа тие?

Според она што го знаеме од историјата, Античка Македонија, пред да стане национална држава, била земја на Пелазгите, Илирите, Тракијците, Фригите, Пајонците и други. Речиси ништо не се знае за овие големи антички и праисториски племиња, освен дека тие биле многубројни „како лисја во шума“. Па што се случи со овие луѓе? Природно, модерната мејнстрим историја ќе нè натера да веруваме дека сите тие исчезнаа, но дали тие? Или овие луѓе може да бидат предци на денешните современи словенски говорници?

Постојат некои добро образовани и истакнати научници денес кои веруваат дека големи групи на луѓе кои се преселиле на Балканот и Европа по последното ледено доба сè уште живеат таму до ден-денес. Дали една од тие големи групи може да биде современите словенски говорници? Има некои кои веруваат дека се! Како инаку да се објасни словенскиот јазик што го зборуваат на толку големо пространство и од толку многу различни луѓе во Источна Европа?

Сега, ако ставиме два и два заедно, доаѓаме до сознание дека постои голема веројатност дека денешните словенски источноевропејци се потомци на некој или на сите праисториски Илири, Траки, Фриги, Дарданци итн.; Исчезнаа истите групи на луѓе кои тврди дека мејнстрим историјата е познат.

Ако луѓето кои биле инкорпорирани во Античка Македонија од Филип II навистина потекнувале од истите тие племиња, а знаеме дека потекнуваат, тогаш и тие мора да биле предци на денешните словенски говорници. Ова ја зголемува можноста дека и античките Македонци биле „словенски говорници“.

Знаеме дека најистакнатите антички Македонци вклучувајќи го и Александар Македонски биле двојазични и имаме многу историски примери за да го докажеме тоа. Знаеме и дека македонските војници на Александар зборувале на „непознат“ јазик единствен за Македонците. Единственото нешто, засега, е што не знаеме дали тој јазик бил словенски. Но, со текот на времето и тој проблем ќе се реши.

Значи, без да ги знаеме сите факти, зошто би се одлучиле за „прифаќање“ на античко-македонското наследство при отфрлање на нашата „словенска“ култура кога постои можност едната да е прогресија на другата?

Кога би требало да погодам, ќе претпоставам дека „словенската култура“ од 9 век од нашата ера е оживување на Античката македонска култура од 4 век п.н.е., но со христијански пресврт.

И сега да одговорам на второто прашање, „мојата дефиниција“ за тоа што е Хелен?

Верувам дека претходно одговорив на ова прашање, но претпоставувам дека не на задоволство на барем еден читател.

Хелен е митолошко суштество од 19 век кое ги опфаќа сите посакувани квалитети за кои копнеела западноевропската култура од 19 век.

Да се обидуваш да дефинираш што е Хелен е исто како да се обидуваш да дефинираш кој е Дедо Мраз. Зборот „Дедо Мраз“ создава слика на бел брадест маж облечен во црвен костум кој подарува подароци; слика на среќа. Но, дали Дедо Мраз е вистински? Зависи кого прашуваш? Повеќето деца ќе речат дека е! Но, дали постои Дедо Мраз? Да, тој го прави, можете да го најдете во практично секој трговски центар околу Божиќ.

Хелен на многу начини е како Дедо Мраз. Условени со текот на годините, многу луѓе веруваат дека тој или таа постои. Секој обичен човек правилно облечен во црвено-бела облека може непогрешливо да биде Дедо Мраз, слично на секој човек што зборува и се чувствува грчки може да се квалификува да биде Хелен. Приказната за Хелените е нешто како приказната за Дедо Мраз. И двајцата започнале некаде во античко време и позајмиле нешто од оваа култура и нешто од онаа. Случајот на Дедо Мраз еволуираше во она што денес го знаеме како „бел брадестиот човек во црвено одело, кој живее на Северниот Пол, правејќи играчки за мали девојчиња и момчиња и ги доставува до сите деца во светот на Бадник на неговата санка влечена од неговиот летечки ирвас“. Случајот со Хелените, исто така, еволуираше на сличен начин, позајмувајќи го од древните она што беше привлечно потоа мешајќи го со христијанството и она што беше пожелно, тогаш имаме „Елин кој е христијански православен, зборува копилест антички јазик и тврди дека е потомок на раса на луѓе кои умреле пред 2.000 години“.

Дали „Дедо Мраз“ на модерното време ќе ја преживее лупата на науката ако се испита? Дали ќе откриеме дека тој е вистински, постои и дека лета со санки влечени од ирваси? Не! Ние веруваме во Дедо Мраз затоа што тој е моќен симбол на нашите традиционални вредности кои денес се експлоатираат и користат од трговците за да ја продаваат својата стока и да заработат пари. Слично, хеленизмот (за некои) е симбол на „совршена култура“. Тој навистина не постои и нема да преживее научна проверка, туку е толериран од луѓето затоа што е од корист за одреден и моќен сегмент од нашето општество.

Како обичните луѓе кои облекуваат евтини црвени костуми и лажни бели бради, преправајќи се дека се Дедо Мраз за да продаваат стока, и обичните луѓе кои зборуваат грчки можат да бидат Хелени за да го подобрат својот социјален статус во општеството.

Дали постои Хелен? Дали постои Дедо Мраз? Се зависи од тоа кого прашуваш! Дали е вистински Хелен? Дали е Дедо Мраз вистински? Не, затоа што и двајцата постојат само во имагинацијата на оние кои веруваат во нив!

„За да се биде модерен „Елин“ мора да се биде лажго. Мора да се лаже за нивното етничко наследство. Човек мора да лаже за мајчиниот јазик. И мора да се лаже за нивната историја. И така оди, Хелен е личност која ја лажира својата етничка припадност, мајчин јазик и историја“. (Maknews од www.maknews.com )

„Британците, Французите и Русите бараа современиот грчки идентитет да биде хеленски и да одговори на носталгијата на Европејците...“ („Крвни линии од етничката гордост до етничкиот тероризам“, од Вамик Волкан, страница 121)

„Така, прибегнувањето кон новата слика на Хелада (и како културна конструкција и како општествен систем) започна веднаш по краткото владеење на гувернерот Каподистријас и стана ефикасно спроведено со преземањето на баварската монархија и нејзината експлицитна желба за централизација и хеленизација. Всушност, културната слика на Грција беше пуштена во производство со многу поголема итност отколку што беше политичко-економска инфраструктура, и покрај очигледната важност на последната во новоизградената држава“. („Просветлување на нацијата од соништата, колонизација и институцијата на модерна Грција“, Статис Гургурис, страница 87)

„Меѓутоа, треба силно да се нагласи дека оваа слика на класична Грција била изградена во Европа и била увезена во новородената грчка држава (Цукалас, 2002). („Заплеткани идентитети нации и Европа“, уредено од Ацуко Ичијо и Вилфрид Спон, страница 109)

„Придавката „хеленистичка“ која значително не постои во ниту еден грчки оригинал - првпат беше измислена во неговата француска форма „хеленистики“ од Ј.Б. Завет“. („Еленската ера, кратка историја“, Питер Грин, страница xvi вовед)

И сега ве оставам со ова;

„И така, ги повикувам западните интелектуалци воопшто и западните филени особено да ги одвојат своите лични сентиментални приврзаности за грчката историја, да го направат единственото почесно нешто што останало и да ги третираат Македонија и македонската историја како посебна и сеопфатна студија дека тоа е , и дека секако заслужува да биде.

Конфликтните изјави оставени расфрлани во литературата во изминатите стотина години - се резултат на пристрасни и субјективни влијанија - и не само што предизвикаа политички дискурс и конфузија, туку доведоа до противречности, подгреваат тензии и предизвикуваат непотребни шпекулации со омраза.

На пример, кога некои несомнени автори од деветнаесеттиот век прикажуваат настани во антиката и ги опишуваат античките Македонци како Грци, тоа е направено не затоа што доказите оставени од античките биографи би го поддржале таков чин, туку затоа што западните медиуми и особено западната академија, ќе овозможи ширење на историски неточни информации. Ваквите наводни „безопасни“ пропусти - прочитајте го посакуваното ширење на митовите - лесно ќе навлезат во свеста на читателите за кои изградената историографија на вештачки создадената грчка нација, лежеше во тандем со замислената фундаментална голема шема на нештата во регионалната географија дизајнирана за Балканот.

Морално е погрешно, етички недозволиво и научно некоректно да се грутат античките Македонци под грчки чадор, едноставно затоа што денешна Грција - создавањето на западните сили -ужива сентиментална поддршка од многу западни интелектуалци. На вистината не и требаат лобисти. Вистината не е стока што може да се тргува и не може условно да се користи и селективно да се применува. Присвојувањето на македонската историја не е прифатлив чин; прикажувањето на античките Македонци како Грци е чиста измислица“. (Гандето -http://www.americanchronicle.com/articles/view/97381)

Дел 16 – За Македонија Современите Грци, кои се образувале преку грчкиот образовен систем, се чини дека мислат дека Македонците не постоеле пред 1940-тите. Всушност, некои се толку сигурни што се спремни да ја загрозат сопствената репутација на тоа, така велат тие.

Еден Грк, кој тврдеше дека е професор по историја, не одамна напиша и ми рече дека нема апсолутно никаков доказ за постоењето на Македонците пред „наводното“ создавање на Македонија од Тито. Всушност, тој рече дека е толку сигурен дека Македонците не постојат, што е подготвен да го прифати сето она што го кажав во номинална вредност, ако можам да му покажам само еден доказ што докажува дека Македонците постоеле пред 1940 година.

Верувајќи дека е искрен, немав причина да се сомневам во него, го прифатив неговиот предизвик и составив документ што може да се најде на овој линк;

http://www.oshchima.com/Historical%20Documents/hdoc1.pdf По прегледот на документот, добриот професор беше доволно љубезен да ми врати, но тоа не беше она што го очекував.

Единствено што напиша е „Македонија е грчка“! Ништо друго!

Никогаш повеќе не слушнав за него.

Порано верував дека Грците се искрени во потрагата по вистината, но искуството ме научи поинаку. Порано верував дека ако некој ги стави фактите на маса, сите аргументи може да се решат преку расудување и логика, но за жал згрешив!

Како што дознав низ годините, современите Грци, барем оние со кои се занимавав, не се заинтересирани да ја најдат „вистината“ освен ако вистината не им служи на нивната цел.

Единственото нешто што ги интересира овие Грци, како што открив, е прикривање на сите докази кои би можеле да ги оспорат нивните тврдења за Македонија и да ги разоткријат нивните лаги. Фактите, доказите или логиката не се важни и ниту еден Грк не може да биде убеден во вистината доколку тоа не му служи на неговата или нејзината цел или не ги поткрепи неговите или нејзините тврдења за Македонија. Затоа, би било губење време да се обиде да му докаже нешто на Грк кој е убеден дека неговата или нејзината вистина е единствената вистина.

Кога би ги класифицирал Грците во категории, би ги класифицирал во три вида. Првиот тип кој вклучува огромно мнозинство Грци е тивкиот тип кој се оддалечува од „аномалии“ или информации што не се објаснуваат со нивната индоктринација. Овие Грци открија дека љубопитноста може да биде болна, како што откри Анастасија Каракасиду кога ја напиша својата книга „Полиња со пченица, ридови од крв“.

Вториот тип на Грк е патриотски и посветен тип кој верува дека се што му кажува грчката влада, особено за Македонија, е вистина. Овој Грк е научен да верува дека домородните Македонци, оние кои живееле во Македонија многу генерации, оние на кои Грција им ја украла земјата, се негови или нејзините непријатели. Тие се убедени дека овие Македонци се преокупирани да им ја „крадат“ Македонија и затоа не треба да им се верува и треба да бидат казнети во секоја прилика.

Третиот и најопасен тип на Грк е оној кој ја знае вистината, но му е доверено да ги штити грчките интереси по секоја цена. Ова е Гркот што бара докази за да го уништи.

Така, следниот пат кога некој Грк ќе побара од вас да прикажете докази што ќе докажуваат дека Македонците постојат, запомнете дека со обезбедувањето на овие докази му помагате да ги прикрие.

Проблемот што го имаат овие Грци не е само со доказите, туку и со луѓето кои сакаат да ги откопаат. Се сеќавате на случајот на Каракасиду? Грците се заканија дека ќе ја „разнесат“ издавачката куќа во Лондон доколку ја објави нејзината книга.

Грците често го користат овој вид на „заплашување“ за да спречат да излезат информации што тие сметаат дека се „штетни“. Но, почесто отколку не, тие објавуваат „свои“ верзии на „фактите“ за да создадат конфузија и да ја закопаат вистината. На пример, Грците со години тврдеа дека Македонци не постојат. Но, кога почнаа да се појавуваат приказни дека Македонците навистина постојат, тие ја измислија идејата дека тие луѓе не биле навистина „етнички Македонци“, туку „географски Македонци“. Со други зборови, тие се нарекуваат „Македонци“ не затоа што се етнички Македонци туку затоа што се „Грци“ кои штотуку живееле во Македонија!

До пред неколку децении, според овие Грци, Македонци не постоеле; денес според истите Грци имаме секакви Македонци.

Всушност, самиот грчки премиер штотуку му соопшти на грчкиот парламент дека и тој е „Македонец“! Вака функционира грчката логика. Ако не можете целосно да ги искорените „информациите“, тогаш ги закопате во огромен метеж од лаги. Грците се експерти за ова!

За среќа, Македонците, па дури и странците полека се надоврзуваат на овие „грчки трикови“ и грчките лаги постепено се разоткриваат.

Денес има огромно количество докази откриени насекаде низ светот не само од книги, туку и од весници и списанија. Сепак, Грците многу се трудат да го закопаат од страна, следејќи го читателот со лични напади на гласникот наместо да се занимаваат со пораката. Наместо да одговараат на поставените прашања, Грците имаат тенденција да го напаѓаат кредибилитетот на гласникот кој го нарекува „антигрк“ кој има „секира за мелење“ или не поседува „правилни ингеренции“ за да биде авторитет. Се чини дека кога се презентираат факти кои се во спротивност со „грчкиот поглед“, Грците имаат тенденција да ги отфрлаат обвинувајќи го водителот дека ги нема „вистинските ингеренции“.

Неодамнешните стари весници од доцните 1800-ти и раните 1900-ти, исто така, се појавуваат од различни библиотечни архиви. Овие весници, се чини, пренесуваат секакви приказни од балканските конфликти, вклучително и многу од македонското востание против Отоманската империја во 1903 година. Овие приказни постојат и се реални и може да се најдат во архивите на практично секоја голема библиотека во светот.

Некои од овие документи сега се дигитализираат и наскоро ќе бидат достапни онлајн насекаде на интернет.

Овие приказни зборуваат за Македонци кои се борат за својата слобода, Македонци кои според Грците не постоеле пред 1940- тите. Со ваквите приказни кои излегуваат, никој во светот нема да им верува на Грците и нивните лажни тврдења. Никој нема да верува дека референците „македонски“ и „македонци“ се „географски“, а не „етнички“. Кој во светот, освен Грците, користи „географски“ референци кога се однесува на „етничките“ или „националните“ идентитети на луѓето?

„Од декларацијата на Република Македонија, грчката влада тврди дека има ексклузивни авторски права за користење на ѕвездата од Вергина. Но, се тврди дека уште од денешните Грци не потекнуваат од античките Грци: „Ѕвездата од Вергина не е грчки симбол, освен во смисла дека е пронајдена на територијата на денешна грчка држава. Денешните Грци ги присвојуваат античките грчки културни симболи затоа што се случува да живеат во повеќе или помалку ист дел од светот како и античките Грци“ („Експериментирање со промена на режимот на демократијата на Балканот“, уредено од Џефри Придам и Том Галагер, страница 271)

„Нашироко е признаено дека националните симболи често се модерна креација која не ја одразува реалноста на околностите што тие наводно ги претставуваат. Традицијата може да се измисли. Модерна Грција, на пример, е релативно нова креација и малку наликува на античка Грција, која е изворот на голем дел од нејзината симболика“. („Експериментирање со промена на режимот на демократијата на Балканот“, уредено од Џефри Придам и Том Галагер, страница 271)

Затоа, да се откажеме од убавините и да кажеме како што е.

Грците кои ја знаат вистината многу добро знаат дека Македонците имаат право на македонското наследство колку што Грците имаат на грчкото наследство. Иако современите Грци не се потомци на таканаречените антички Грци, тие свесно полагаа право на античко грчко наследство. Зошто тогаш протестираат против Македонците кои полагаат право на македонското наследство, иако Македонците живеат во Македонија многу подолго од модерните Грци во Грција?

Гледајќи на проблемот поинаку, зошто светот не ги предизвикува овие измамници за узурпирање на грчкото наследство? Ако Македонците немаат право на македонското наследство, тогаш сигурно современите Грци немаат право на грчкото наследство?

Знаеме дека Грците ја добија Грција и Грција ја окупираа Македонија под лажни изговори, па зошто сето ова не го ставаме на маса и не го правиме дел од таканаречените „преговори за името“ со Грција?

„И, уште еднаш, дојдовме до оваа често посетувана раскрсница;

има некои многу прогресивни Грци кои не се претплатат на ова средовечно грчко размислување и кои гледаат како луѓето на Балканот живеат во мир и хармонија - тоа се вистинските Грци, а потоа, има новосоздадени Грци, оние чие наследство е збришан и заменет со ново „морфизираниот“ етникум „грчко-македонски“. Бидејќи тие - во овој проблем создаден од Грција

- ќе изгубат најмногу, тие се „вистинските“ грчки војници во првите редови кои ја водат битката. Сигурен сум дека не би се осмелиле да копаат подлабоко во своето минато, бидејќи неизбежно ќе најдат „скелети“ кои имаат друга приказна за раскажување: нивните дедовци не зборувале ни грчки, ниту учествувале во овие „мегали“ грчки сон. Она по што најмногу сонуваа и со тешко срце копнееја беа нивните напуштени домови, напуштена култура и нивниот начин на живот во нивните малоазиски заедници.

Порано отколку подоцна, сите овие грчки лаги и измислици ќе поминат и Европа нема да има друг избор освен да стави крај на оваа грчка фарса.

„Оние кои се залагаат за екстремни националистички позиции, тврдејќи (како што се повикуваат на Александар, Филип и Аристотел) дека името на Македонија е исклучиво грчко и дека не постои такво нешто како македонско малцинство, реагираат на потребата на можеби вистинска опасна локална ситуација во која нивната земја се соочува со потенцијално непријателски соседи на неколку фронтови; но тие, исто така, ја оживуваат самата логика што отсекогаш ја загрозувала нивната наводна независност – логиката според која сите современи тврдења на земјата мора да се оценуваат според мерилото на античката историја“. (Мајкл Херцфелд, „Антропологија - теоретска практика во културата и општеството“, страници 67 и 68).

„Мит е дека размената на население обезбедила неспорна и хармонична национална хомогеност или дека бегалците се интегрирале во грчкото општество на непроблематичен начин.

Критериумот што се користеше за размена на населението беше религијата, во согласност со традицијата на системот на милет.

Во многу случаи бегалците тешко можеа да зборуваат грчки и многумина не сакаа да ги напуштат своите земји и домови каде што живееле со генерации.

Иако бегалците од Мала Азија колективно се нарекуваат една група, всушност тие потекнуваат од различни културни, јазични, социјални и регионални средини“. („Посредување на нацијата - вести, публика и политика на идентитетот“ од Мирка Мадијану, страница 31)

Дел 17 – Образование Грчките лобисти и грчката пропагандна машина беа зафатени во последните неколку века со обезбедување дека „грчката гледна точка“ не само што се промовира, туку и се спроведува насекаде во светот, особено во светот што зборува англиски.

Како резултат на тоа денес имаме свет кој верува дека Македонците не постојат и се што е македонско е грчко.