Дел 9 - Доведе до Граѓанската војна во Грција Следниот петок што го запознавме - Part 02

„Очигледно тие им кажуваа едно, а правеа друго...“ „Но поради која причина?“ „Па, како што кажавте, тие имале задни намери…“ „Значи, кога Захаријадис имаше шанса да изгради голема отпорна сила од околу 60 илјади војници, тој им рече на регрутерите да регрутираат само околу 5 илјади. Причината што ја наведе е дека ќе се обиде да ја преземе власта во Грција преку изборниот процес.

Потоа, откако изгуби на сите избори, повторно се обиде да регрутира, но веќе беше доцна. Грчките влади во Атина во тие денови беа многу нестабилни и постојано пропаѓаа. Се чинеше дека ниту една партија не можеше да ја задржи власта предолго.

Кога партијата поддржана од Англија конечно ја презеде власта во Грција, таа ја засили терорната кампања против Македонците и комунистите. И поради овие терористички акции, Захаријадис ги бојкотираше следните избори и дозволи друга партија поддржана од Англија да победи. Кога и тоа не успеа, Захаријадис им рече на своите поддржувачи да гласаат за либералната партија за да ја спречи екстремната десница да ја преземе власта. Но, откако либералите дојдоа на власт, тие го отворија патот за преземање на екстремистите. Дали тоа беше грешка или беше направено намерно?“ „Очигледно, според тоа што ми го кажувате, Грците не биле способни да формираат стабилна влада и природно Захаријадис се обидел да им помогне. Но, она што не го разбирам е ако мнозинството од народот во Грција ја фаворизираше комунистичката партија, зошто тие не гласаа само за комунистичка?“

„Повеќето од луѓето, особено во руралните области каде што населението беше мало, беа тероризирани од екстремистите и им се закануваа со смрт доколку гласаат за комунисти.

Всушност, на луѓето им даваа гласачки ливчиња и им кажуваа за кого да гласаат. Беше вистински хаос; народот не беше слободен да гласа за кого сака...“ „Значи, претпоставувам дека тие не гласаа за комунисти и беа принудени да гласаат за екстремистите…“ „Тоа е точно. Кога политичката десница ја презеде власта, таа ги засили своите терористички активности против комунистите и Македонците и почна да апси луѓе. Тогаш Захаријадис почна да размислува за преземање на власта со сила, што на крајот резултираше со почеток на она што подоцна беше наречено Граѓанска војна во Грција. Но, дотогаш регрутирањето пресуши и најдоброто што Захаријадис можеше да го направи, на врвот на војната, беше да изгради сила од не повеќе од 25 до 30 илјади војници, од кои половината се Македонци.

Тоа беше кога НОФ претеруваше со регрутирање прво Македонци, а потоа, откако македонските деца беа испратени надвор од земјата во март 1948 година, Македонки“.

„Македонските деца ги испратија надвор од државата?“ „Да. Изненаден сум што не сте слушнале за тоа?“ „Кој би ми кажал? Моите родители…?“ „Имаш поента. Така, кога војната ескалираше и почна да се движи кон север во срцето на грчкиот дел на Македонија, грчката авијација почна да ги бомбардира нашите села. Според она што ми кажа мајка ми, авионите фрлаа бомби врз се што се движеше. Не беше безбедно ниту за животните. Така, за да се спасат децата од грчките бомби, започна програма каде сите деца на возраст од 2 до 14 години кои живеат во воената зона беа собрани и евакуирани на север во југословенскиот дел на Македонија. Ова требаше да биде привремено, додека не заврши војната, но како што се испостави стана трајно. Кога војната заврши, Грците не им дозволуваа на децата да се вратат, па тие до денес завршија прогонети низ цела Источна Европа.

Но, ова не беше најлошото од тоа. Кога комунистите почнаа да собираат деца, претежно македонски деца, Грците, вклучително и фашистите во грчката влада, му се пожалија на светот дека „словенските бандити“ киднапираат „грчки“ деца. И Грците почнаа да собираат деца, вклучително и многу македонски деца во рамките на програмата наречена „педомазома“. За наша несреќа на овие деца им беше испран мозок и индоктринирани да станат Грци. Ако се сеќавате претходно, ви раскажав приказна за грчки војник кој не знаел дека е Македонец и кој како сирак бил посвоен од грчко семејство? Тој беше едно од оние деца што ги собра грчката војска од нашите села. Грците ги киднапираа македонските деца, ги земаа со сила, а не комунистите. Според она што го знам од нашите луѓе, родителите на децата од нашето село, на пример, доброволно ги испраќале своите деца. Тие не беа киднапирани или земени со сила. Мајка ми беше едно од оние деца кои се квалификуваа за евакуација. Но, таа останала да се грижи за својата болна мајка која била многу болна и на умирање. Нејзиниот помал брат замина со децата, а исто така и мојот друг млад стрико, најмладиот брат на татко ми“.

„Спомнавте „словенски бандити“, кои беа тие?

„Тоа беа Македонците, локалниот домороден македонски народ како тебе и јас, кои живеевме во Грција. Грчката влада ги нарече „Словени“ и тврдеше дека „дошле од север“. Грците не сакаа да признаат дека Македонците живеат во Грција, па ја измислуваа идејата дека овие луѓе, домородните Македонци, се странци; бандити кои дојдоа да ја украдат „нивната“ грчка Македонија и да му ја дадат на Тито. За истото беа обвинети и комунистите... но комунистите наводно биле сите Грци кои сакале да го земат грчкиот дел од Македонија и да му го дадат на Тито. Како резултат на тоа тие беа лоши луѓе.

Така е измислена „идејата“ дека Тито го „создавал“ македонскиот идентитет. Многу Грци и до ден денес веруваат дека... дека Тито ги „создаде“ Македонците. Тоа беа лаги што англиската и грчката влада ги измислуваа и овековечија за да го сокријат фактот дека Македонците живееле во Грција и дека оние што се нарекуваат себеси „Македонци“ не се ништо друго освен агенти на Тито. Идејата дека тие се таму за да ја „украдат“ нивната Македонија, ги налути Грците и ги вознемири. Како резултат на тоа, тие ја дадоа својата поддршка на грчката влада и побараа таа да ги истера. Има многу написи во тогашните весници кои ги повторуваат нивните чувства.

Мора да разберете дека Граѓанската војна во Грција беше различна работа за различни луѓе. За Македонците тоа беше „востание“. На македонскиот народ му беше кажано дека се бори за своите права... да се ослободи од Грците... повторно да ја обедини својата Македонија. На грчкиот народ му беше кажано дека се бори да ги истера словенските освојувачи, „бандитите“ и да ја уништи комунистичката закана која се стреми да ја украде нивната Македонија и да му ја даде на Тито.

На остатокот од светот му беше кажано дека ова е идеолошка војна меѓу комунистите и капиталистите. Името „Грчката граѓанска војна“ беше измислено многу подоцна, многу години по завршувањето на војната…“

„Твоето семејство не беше избркано… ми кажа дека си роден во Грција. Како се случи тоа?“ „Па, ви кажав како мајка ми остана во Грција. Татко ми беше оставен затоа што беше во затвор. Тој беше затворен во затворот во концентрационите логори на грчките острови.

Заборавив да ви кажам дека додека и помагаше на Грција, Англија банкротираше и САД го зазедоа нејзиното место. Тоа беше во март 1947 година. Кога Американците ја презедоа власта, тие вложија максимални напори да го уништат отпорот во Грција. За нивна несреќа, тие продолжија да не успеваат, сè додека не доведоа генерал специјализиран за герилска војна.

Грците тешко го поразија македонскиот и комунистичкиот отпор бидејќи не можеа да предвидат каде ќе нападнат. Но, Ван Флит, американскиот генерал, сугерираше дека за да ги порази „герилите“ грчката влада треба да им ја ограби храната и регрутите. За да им ја одземе храната, која ја снабдувала околното цивилно население, грчката влада ги евакуирала сите села и ги ставила луѓето под стража во селата во кои имало гарнизони на грчката армија. За да ги изгладне од своите регрути, грчката влада ги собра сите млади мажи на воена возраст и ги стави во затвори на сувите грчки острови во Егејското Море.

Татко ми беше одведен во еден од овие грчки островски затвори во 1947 година и беше ослободен во 1951 година, неколку години по завршувањето на Граѓанската војна во Грција...“

„Може ли да те запрам овде?...“

„Да, но зошто?

„Можете да ми кажете повеќе за вашето семејство следниот пат кога ќе се сретнеме… Претходно ми кажа дека ќе ми ги дадете најважните моменти од Граѓанската војна во Грција, но ми давате премногу информации… премногу детали. Не можам да се сетам на сето тоа…“ „Извини за тоа. Но, ако сакате да дознаете повеќе, треба да ги прочитате моите книги, особено материјалот на овие врски:

http://www.pollitecon.com/Assets/Ebooks/Analysis-of-historical-events-in-Greek-ocupied-Macedonia-2.pdf http://www.pollitecon.com/Assets/Ebooks/Analysis-of-Historical_Events-in-Greek-Occupied-Macedonia-Part-3.pdf http://www.pollitecon.com/Assets/Ebooks/Macedonians-and-the-NOT-so-Civil-War-in-Greece.pdf.

Сега ќе се фокусирам на најважните точки кои докажуваат дека Граѓанската војна во Грција не била онака како што изгледала“.

„Ви благодарам.“

„Па, да го ставиме вака, ако Сијантос и Захаријадис не беа англиски агенти, за кои знаеме дека се, зошто правеа работи што создадоа услови неопходни за да ги поразат комунистите и да ги потиснат Македонците.

1. Сијантос, на пример, имал голема војска и можел да се спротивстави на англиската и грчката влада да не слетаат во Атина. Можеше лесно да инсталира комунистичка влада во Атина... но не го направи. Тој веќе имаше секакви ќелии насекаде каде што управуваа со земјата. Но, наместо тоа, тој се согласи и им дозволи на Англичаните да инсталираат фашистичка влада во Атина.

2. Откако окупаторите си заминаа, војската предводена од комунистите можеше да замине во Солун и да го окупира, но наместо тоа највисокото комунистичко раководство им дозволи на Англичаните прво да влезат, да се воспостават, а потоа „да му кажат на светот“ дека Англија го ослободила Солун. И таму, во срцето на Македонија, комунистите дозволија Англичаните да фатат корен.

3. Ако највисоките комунистички лидери навистина сакаа да победат во Грција и ако сакаа да го „ослободат“ грчкиот дел од Македонија, тогаш зошто ја разоружаа и распуштија сопствената армија и и дозволија на грчката влада, со благослов на Англија, да регрутира поранешни соработници и фашисти?

4. Најважно од сè, и Сијантос и Захарадис знаеја дека имаат воена моќ да ја преземат Грција. Зошто Захаријадис чекаше грчката влада во Атина да биде доволно силна пред да ја вклучи во борба... и со толку мала сила? Во жарот на војната грчката влада имаше 600.000 војници, најмодерна авијација, тенкови, тешка артилерија итн. Додека отпорот имаше најмногу 30.000 лесно вооружени борци, минофрлачи и лесни топови.

5. Ако комунистите во Грција и Југославија сакаа Македонците да се борат, да победат, да го ослободат грчкиот дел на Македонија и да го приклучат на југословенскиот дел, зошто не му дозволија на македонскиот народ да крене своја голема македонска војска и да ја води?

6. Ако Захаријадис сакал да ја добие војната зошто ја заменил борбената тактика на својата армија. Зошто ја отфрли својата успешна тактика за удар и трчање и се одлучи за стационарна тактика и ја вклучи грчката владина армија во фронтален напад.

Дали е тоа затоа што „стационарната“ армија би била подобра цел за распарчување на грчката артилерија и авијација?

Историчарите имаат тенденција сето ова да го нарекуваат „грешки“, но тие не беа грешки; ова беше намерно направено за силите на отпорот да ја изгубат војната и да бидат истерани.

7. Друга загатка што додава мистерија на Граѓанската војна во Грција беше Тито и југословенската инволвираност. Тито не само што ја поддржуваше и подгреваше војната, туку ги вклучи и Македонците во неа. Зошто Тито го создаде НОФ во Скопје и го испрати во Грција да започне војна. Дали затоа што Англичаните сакаа да изгледа како Грција да е нападната однадвор?

Тито никогаш не ги прашал Македонците дали сакаат да започнат војна во Грција, тој само им наредил да ја започнат.

Исто така, како Тито знаел дека во иднина ќе започне граѓанска војна во Грција? Освен ако оваа војна не била однапред испланирана?

Македонците не сакаа да се борат. Тито ги охрабрувал и ги лажел, велејќи им дека можат да го ослободат грчкиот дел на Македонија и да го обединат со југословенскиот дел, и покрај тоа што железната завеса ги разделувала двата дела на Македонија. Тито знаеше дека Македонците не можат да победат, особено кога САД ја поддржуваат Грција, но сепак ги натера да се вклучат во изгубена војна.

8. Ако комунистите сакаа Македонците да имаат права како Македонци тогаш зошто ги нарекоа 'славомакедонци' и зошто им даваа отстапки (еднакви права со грците, автономија, па дури и независност да се одвојат од Грција) и веднаш потоа однесете ги?

Еден од авторите (Стојан Кочов) чии книги ги преведов ми рече дека за да разбереш зошто комунистите им дадоа отстапки на Македонците мора да ја погледнеш Граѓанската војна во Грција во целост по хронолошки редослед. Погледнете ја големата слика за тоа какви настани се случувале пред да се дадат отстапките и што произлегло од нив. Тој рече дека секој пат кога грчката влада требало да „направи нешто“ за што е потребна помош од грчкиот народ, Захаријадис им давал отстапки на Македонците. Веднаш потоа грчката влада ќе реагираше негативно и ќе ја вознемири грчката јавност.

Захаријадис исто така го направи тоа за да ги „мотивира“ Македонците да се борат посилно. Ја добивате сликата.

9. Ако Захаријадис толку се грижеше за Македонците зошто не се предаде и не склучи договор со грчката влада да го поштеди цивилното население. Зошто го испрати целиот народ во Албанија; надвор од грчката граница? Целата сила на отпорот, вклучително и сите македонски цивили, беа евакуирани во Албанија кога завршуваше војната, по што Грција трајно ги затвори своите граници. Дедо ми и баба ми, од страната на татко ми, беа дел од тие цивили. Никогаш не успеав да го запознаам дедо ми, по кого бев именуван... тој умре во Полска неколку години откако се родив.

10. И додека сето ова траеше, Грција носеше секакви закони за да се увери дека Македонците ќе бидат ограбени од нивните права и имоти. Имам цело поглавје посветено на ова во мојата книга „Не толку граѓанската војна во Грција“ што може да се најде на овој линк:

http://www.pollitecon.com/Assets/Ebooks/Macedonians-and-the-NOT- so-Civil-War-in-Greece.pdf“.

Зошто Грција носеше закони за конфискација на државјанства и имоти уште пред да заврши војната? Дали Грција знаеше предвреме дека овие луѓе масовно ќе заминат и ќе ја преминат границата во Албанија?

Можам да ви дадам многу примери каде највисокото комунистичко раководство овозможи Англија и грчката влада да ги постигнат своите цели; уништи ги комунистите и ослободете се од Македонците“.

„Слушај, слушнав доволно за еден ден. Главата ми се врти...

Можеме ли да го земеме следниот петок?“ „Извинете, следниот петок ќе бидам зафатен со нешто друго.

Можеме ли да го направиме тоа во петок потоа?“ „Добро, но купуваш вечера…“ „Добро, се гледаме...“ реков и со тоа и двајцата заминавме.

Дел 11 – Животот во селото по Граѓанската војна во Грција Следниот пат кога се сретнавме, му реков на Стефче: „Пред неколку петок заборавив да ви кажам дека кога бројот на Македонците во комунистичката армија порасна малку за да им се допадне, на Македонците повторно им беше наредено да одат на југ и повторно одби. Кога некои сфатија што се случува, дека не само што се малтретирани, туку и заведени од Грците, тие се одделија од грчките сили и повторно побегнаа во Југославија. Со други зборови, тие ја дезертираа грчката војска предводена од комунистите... Ова ви го кажувам затоа што имаше трајни последици како резултат на тоа, не само кај Грците туку и кај Македонците кои останаа и се бореа во Граѓанската војна во Грција“.

„Какви последици?“

„Борците што побегнаа сигурно сфатија дека Граѓанската војна во Грција е залудна војна и им служи само на грчките интереси, па затоа почувствуваа дека Македонците кои сè уште се борат во неа се борат за грчките интереси. За жал, ова стана јавно познато и ги вознемири оние кои сè уште се бореа во Граѓанската војна во Грција, кои не веруваа дека се борат за грчките интереси и сè уште веруваа дека се борат за своите права и за заштита на македонскиот народ во Грција. Така, како одговор, тие ги нарекоа кукавици и предавници оние што избегаа затоа што ги напуштија своите другари и сопствените семејства.

Како резултат на тоа, започна вербална војна меѓу Македонците кои се бореа во Грција и оние кои дезертираа, што резултираше со длабока поделба која трае до ден-денес.“

„Каква поделба?“

„Не знаев за поделбата дури и откако ја напишав мојата книга „Македонците во Грција 1939 – 1949“ во 2009 година, која може да се најде на овој линк:

http://www.pollitecon.com/Assets/Ebooks/Macedonians-in-Greece-

1939-1949.pdf.

Кога отидов на посета во Македонија, разговарав со различни луѓе за мојата книга и дознав работи за кои никогаш порано не сум слушнал. Една од тие работи беше оваа длабока поделеност меѓу нашиот народ. Тогаш решив да почнам да преведувам туѓи книги од македонски на англиски, бидејќи овие автори знаеја многу повеќе за војните од мене. Дотогаш бев во заблуда да верувам дека Македонците не напишале никакви книги. Не знаев дека постојат книги кои се во спротивност со официјалниот југословенски наратив и дека се напишани од независни автори. Но, кога Македонија стекна независност од Југославија, овие книги почнаа да излегуваат на површина.

Повеќето од книгите што ги преведов беа напишани од луѓе кои или се бореле во Граѓанската војна во Грција или биле македонски деца кои биле протерани за време на Граѓанската војна во Грција“.

„Повторно, дозволете ми да ве запрам овде. Повеќе сум заинтересиран да знам што се случи со нашите семејства. Сакам да знам работи за кои не сте напишале во вашите книги. Не треба да ми кажувате работи што сте ги напишале ниту во вашите книги ниту во оние што сте ги превеле. Мојот интерес во моментов е да знам кои сме и што се случи со тебе и мене лично“.

„Разбрав. Што се однесува до твоето семејство, не знам ништо за нив, но знам дека баба ти, од страната на татко ти, сè уште била жива кога моето семејство го напуштило селото“.

„Тоа е премногу лошо. Се прашувам дали татко ми служел во отпорот“.

„Нема шанси…! Вашето семејство беше „Гркоман“ и немаше да служи со Македонците или со комунистите. Гркомани секогаш служеле со грчката политичка десница. Татко ти веројатно служел во грчката владина војска или се криел некаде во некој голем град. Зошто не го прашаш?“ „Имам... но тој одбива да зборува за тоа“.

„Тогаш треба да прашаш некој што го познавал во минатото, како тетка ти што те вика Стефче. Потрудете се да дознаете што можете од неа“.

„Не сега, можеби подоцна... Сега кажи ми за твоето семејство“.

„Па, ти кажав за мајка ми и татко ми. За нив имам пишувано во мојата книга: ‘OSHCHIMA Приказната за едно мало село во Западна Македонија’, која може да се најде на овој линк:

http://www.pollitecon.com/Assets/Ebooks/Oschima.pdf. Всушност, во таа книга имам напишано за многу Ошчимјани и нивните трагични искуства. Можете исто така да научите многу за Ошчима.

Не сум напишал многу за семејството на мајка ми, но мојот братучед Спиро има напишано книга наречена: „Кажувања на еден желеец Книга за Ристо Мавровски“, која може да се најде на овој линк:

http://www.pollitecon.com/Assets/Ebooks/A-Book-About-Risto-Mavrovski-Macedonian.pdf. Тој пишуваше многу за семејството на мајка ми“.

„Не сакам да знам „сè“ за вашето семејство. Можеш ли само да ми дадеш резиме?“

„Тоа можам да го направам... Да почнеме со моите баба и дедо од страната на татко ми. Тие беа премногу стари за да бидат директно вклучени во Граѓанската војна во Грција или да се грижат за нивната фарма и добиток, па ги оставија во куќата.

Додека нивните други деца директно учествуваа во војната, татко ми остана да се грижи за нив и за куќата. И баш кога војната требаше да заврши, им беше кажано… Комунистичкото раководство им рекло да го напуштат домот и да одат во Албанија бидејќи доаѓа грчката војска и војниците ќе ги убијат.

И така направија... со разбирање дека ова ќе биде само привремено. Така им рекоа комунистичките водачи.

За жал се покажа дека е трајно. Откако моите баба и дедо си заминаа, грчката влада ги затвори своите граници и не им дозволи да се вратат. Тие завршија во Полска.

Мојата најстара тетка се приклучи на отпорот како теренски лекар. Таа беше мажена и имаше пет деца. Нејзиниот сопруг бил борец на отпорот и бил убиен. Поради тоа комунистите ја ослободија од должноста и и дозволија да ја напушти Грција со четирите нејзини деца и другите деца од Ошчима. Ова беше за време на евакуацијата на децата во 1948 година. Нејзиниот најстар син бил регрутиран како борец од отпорот. На крајот завршила во Скопје во Република Македонија каде сама без помош ги одгледувала своите деца. Работела во компанија која собирала билки од планините и ги претворала во фармацевтски производи.

Мојот најстар стрико почина во 1943 година од апендицитис на дваесет и две години. Тој беше еден од првите од Ошчима и првиот во нашето семејство кој стапи во контакт со движењето на отпорот во Втората светска војна и се пријави како доброволец борец. Трагично, многу брзо потоа се разболе и умре. Загубата беше погубна за моите баба и дедо.

Мојата втора најстара тетка, исто така, беше повикана во отпорот и таа исто така служеше како теренски лекар. Според она што ми го кажа, нејзиниот најголем страв беше да не го најде својот помал брат или девер, сопругот на нејзината постара сестра, мртов на полето. Таа била скршена кога дознала дека нејзиниот девер е убиен. И таа беше мажена и имаше две ќерки кои беа евакуирани со децата во 1948 година. Нејзиниот сопруг исто така беше регрутиран, но не во отпорот. Служел во грчката владина војска и се борел против отпорот. И на двајцата им беше испран мозокот од идеолошката пропаганда што ја водеа двете страни и не беа во можност да ги усогласат своите разлики до крајот на животот, иако живееја заедно под еден покрив. Поголемиот дел од животот живееле во Торонто, Канада.

Бидејќи тетин ми служеше во грчката владина армија, му беше дозволено да ја напушти Грција. Мојата тетка во тоа време беше евакуирана и заврши во Полска. На крајот тетин ми го донесе своето семејство во Канада; неговата сопруга од Полска и неговите две ќерки од Југославија. Тетка ми и тетин ми добија трето дете во Канада, момче. Го крстија Ристо, како мене, по нашиот заеднички дедо. Тетка ми ни овозможи да одиме во Канада.

Мојот втор најстар стрико се бореше и во Втората светска војна и во Граѓанската војна во Грција. И двата пати се приклучуваше доброволно. Бил ранет повеќе пати. За време на Втората светска војна служел во отпорот како полицаец, а за време на Граѓанската војна во Грција служел како борец на отпорот.

Еднаш ми кажа дека го чувал Захаријадис кој му честитал за храброста. Како резултат на тоа, стрико ми се восхитуваше на Захаријадис. За жал, тој не знаеше каква личност е Захаријадис.

Стрико ми умре пред да дознаам кој е Захаријадис и каква штета му направи на нашиот народ. По војната, стрико ми беше испратен во СССР каде се ожени со тетка ми, жена од Трнаа, соседното село, која исто така се бореше во отпорот. Имаа две момчиња, двете родени во Ташкент, СССР. И тие завршија во Торонто. Живеев во нивната куќа една година пред татко ми да си дозволи да си купи сопствена куќа. Неговиот постар син, мојот братучед, ми беше најдобар пријател од кога се запознавме.

Веќе ви кажав за мајка ми и татко ми.

Следна беше тетка ми, најмладата сестра на татко ми. Отпорот ја повикал во 1947 година кога имала само петнаесет години.

Но, бидејќи била млада и изнемоштена, на почетокот била распоредена на курирски должности. Подоцна ѝ беше издаден митралез и се бореше во многу битки. Бидејќи беше борец, по евакуацијата заврши во Ташкент во СССР каде се омажи за тетин ми и имаше две деца, момче и девојче. На крајот и тие завршија во Канада.

Последен во семејството на дедо ми беше мојот најмлад стрико.

Поради својата возраст (дванаесет години) се квалификувал за програмата за евакуација на деца во 1948 година и завршил во Романија. Потоа, кога Захаријадис беше очаен за регрути, за повеќе тела за неговата мелница за месо, тој беше вратен да се бори. Неговиот дотогаш имаше тринаесет години, но поради големиот раст и способноста да носи пушка беше вратен назад.