Front Matter - Part 02

Можевме да слушнеме истрели од топови, но не беа насочени кон нас. Трчавме осум дена пред да стигнеме во Бугарија.

Многу луѓе загинаа на патот. Кога стигнавме на граница, бугарските војници ни дадоа леб да јадеме. Ја најдов ќерка ми во Самоков. Бев среќен кога видов дека таа е жива и дека не беше обесчестена…“ Анастасија Павлова имаше повеќе трагични приказни кои им ги раскажуваше на членовите на Комисијата за донации на Карнеги. Таа рече: „Денови пред да започне Втората балканска војна, една Гркинка која дошла од Солун во селото Боиница го прашала локалниот свештеник дали сака да се декларира како Грк. Откако рече не, неколку грчки офицери го фатија за брадата и го претепаа. Имаше уште педесетина луѓе кои беа сведоци на инцидентот. И, иако беа невини случајни минувачи, сите беа уапсени. Рацете им биле врзани зад грб и биле тепани.

После тоа биле принудени да потпишат изјава во која се декларираат како Грци. Кога одбиле, сите биле однесени во Солун. Кога ги одведоа, преостанатите грчки војници ги нападнаа и силуваа локалните жени, обично тројца војници на една жена“.

Комисијата за донации на Карнеги разговараше и со католик во Солун. Тој беше сведок на страшните инциденти кои се случија во Кукуш. Вака рече: „Откако побегнав од Кукуш со уште неколку илјади други бегалци од сите села во тој регион, пристигнав во Акангели што се наоѓа во близина на станицата во Дојран. На 6 јули, помеѓу два и три часот попладне, пристигнаа грчки коњи. Имаше околу 300 војници и офицери.

Народот во придружба на свештеник излезе да ги пречека носејќи бело знаме. Околу 120 луѓе имале задача да се грижат за коњите. Некои луѓе избегаа и никој не знаеше каде отидоа.

Многу од бегалците и локалните жени беа силувани таа ноќ неколку пати. Војниците убиваа и ограбуваа луѓе. Беа поштедени само оние што имаа пари (пет турски монети повеќе) да ги платат војниците. Загинаа педесетина луѓе од Акангели. Им го дадов мојот часовник и шест турски монети за да ми го спасат животот. За жал, моите пријатели кои немаа пари или вредни предмети беа убиени. Тие беа убиени пред мене. Видов и војници како соблекуваат девојки и жени голи и ја проверуваат нивната облека за пари и скапоцености, а потоа ги силуваат. Видов многу силувања со свои очи. Силувањата биле извршени јавно, понекогаш пред домовите на жените, а понекогаш на улиците и полињата. Гледав како го палат селото и убиваат уште едно лице...“ Католичкиот маж, исто така, рече дека видел околу педесет мртви тела кои биле убиени. Некои беа погубени со пукање, а некои беа избодени со бајонети.

Атанас Иванов од Кирчево (лоциран во близина на Демир Хисар), исто така разговараше со членовите на Комисијата за донации на Карнеги и им го кажа следното: „Грчките војници пристигнаа на 16 јули. Додека жена ми ги пакуваше работите, слушнав како бараат од една млада жена, наша роднина, да влезе дома и да им земе леб. Кога слушнав дека излегов надвор да ја барам. Кога стигнав во нејзината куќа најдов чувар со бајонет на пиштолот како стои пред нејзината куќа. Истрчав кон куќата и кога се приближив видов еден војник како ја силува додека другиот стоеше над неа и го впери бајонетот кон неа; војниците потоа ги сменија местата. Жената само три дена претходно родила бебе. Подоцна налетав на Пено Пенев кој ме праша дали зборувам грчки. Кога реков да, тој ме замоли да зборувам со војниците кои ги силуваа жените. Кога влегов во дворот на една од куќите, видов три жени како лежат на земја;

тие биле силувани. Еден е повреден во ногата, а друг во раката.

Тоа беше околу три часот попладне. Имаше многу други жени таму, сите плачеа. Ме обзеде страв и излегов од дворот кога го видов селото како гори... Побегнав околу зајдисонце. Војниците пукаа кон мене, но промашија. Не знам што се случи со мојата сопруга, но знам дека моите деца беа безбедни…“ Ова е она што Комисијата за финансирање Карнеги го напиша во својот извештај: „Не беше можно овие луѓе да не ја кажуваат вистината. Повеќето беа од селата, необразовани и преплашени од ужасите што ги доживеаја, тотално неспособни да измислат нешто такво. Тие ги раскажуваа своите приказни со буквална директност...“ Членовите на Комисијата за донации во Карнеги сакаа да дознаат што се случило од другата страна, од грчката влада, но слушнаа само деманти и молк. Иако грчките власти одбија да дадат каква било изјава против обвинувањата, тие се согласија дека целиот регион во кој живеело македонското население е уништен и речиси сите села се изгорени. Сепак, според доказите, Грците палеле села додека напредувале на македонска територија.

Комисијата за донации во Карнеги призна дека Атина користела брутална пропаганда за етничко чистење на македонското население на териториите што ги окупирала, нарекувајќи го македонскиот народ како нечовечки диви животни. Комисијата за донации во Карнеги процени дека официјална Атина шири омраза кон македонското население, што беше потврдено со неколку писма што грчките војници им ги напишале на нивните роднини стекнати од бугарската војска.

Во својот извештај, Комисијата за финансирање на Карнеги цитираше некои од писмата како што следува: „Ние бевме многу посурови кон Бугарите (значи за Македонците)...“, „Тука палевме села и убивавме Бугари (значи Македонци), жени и деца...“, „Земавме затвореници и ги убивме, бидејќи тоа беа наши наредби...“, „Моравме да палиме села - таква беше наредбата - да се убиваат млади луѓе и да се спасат само старите и децата. ...“, „Она што им беше направено на Бугарите беше неописливо; како и на Бугарите (се мисли на Македонците) од селата. Тоа беше масакр. Немаше бугарски

(значи македонско) град или село што не беше запалено...“, „Од 1.200 затвореници што ги зедовме во Нигрита, само четириесет и еден заврши во затвор. Каде и да одевме не оставивме ниту еден жив...“, „На петмина бугарски (значи македонски)

затвореници им ги ископавме очите додека беа живи...“, „Грчката војска ги запали сите села каде што имаше Бугари (значи Македонци) и ги масакриравме сите што најдовме. Само Господ знае каде ќе заврши ова...“ Горенаведеното се извадоци од писмата што грчките војници ги праќале до нивните семејства по крвавата инвазија на македонските села, кои ги нарекувале бугарски, и македонскиот народ што го нарекувале бугарски.