Г) СТАВОТ НА СРПГ ВО ОДНОС НА МАКЕДОНСКОТО НАЦИОНАЛНО ПРАШАЊЕ

Г) СТАВОТ НА СРПГ ВО ОДНОС НА МАКЕДОНСКОТО НАЦИОНАЛНО ПРАШАЊЕ

Основното нерешено национално прашање што се појавило во Грција по Балканските и Првата светска војна, секако било македонското национално прашање. Огромното мнозинство на населението што живело во егејскиот дел на Македонија било од негрчко потекло (77,50%) и традиционално живеело на македонска етнографско-историска територија. Ius solis (правото на македонската историска територија), како и ius civitas (правото на македонската нација), барало соодветно (македонско) третирање и решавање на македонското национално прашање. Правото на македонската историска територија, како и правото на македонската нација на сопствена земја, уште повеќе се засилувало зашто во корист на македонскиот народ пледирал и македонскиот историски легитимитет. Овој историски легимитет на македонскиот народ врз сопствената земја имал непрекинат историски континуитет и произлегувал од самото доаѓање на Словените во Македонија. Со доселувањето на Словените во Македонија почнал истовремено и природниот процес на асимилација, процес на природна симбиоза меѓу словенското и домородното претсловенско население и формирањето, врз основа на словенски јазик, на новиот македонски народ. Формирањето на новиот историски народ врз основа на новите процеси на симбиоза меѓу Словените и домородното население придонесле новиот македонски народ да биде легитимен населеник на сите територијални, историски и културни традиции на претсловенските Македонци. (Сличен историски, територијален и културен легитимитет врз основа на историските процеси на симбиоза меѓу Дакијците, Римјаните и Словените имаат и денешните Романци во поголемиот дел на својата татковина.)

Грчкото население што живеело во егејскиот дел на Македонија било реално малцинство и претставувало 22% од целокупното население во егејскиот дел на Македонија и само 10% од населението на етнографска Македонија. И покрај фактот што во корист на македонскиот народ пледирало правото на македонска историска територија, како и македонската нација со нејзиниот историски легитимитет, сепак СРПГ не обрнала никакво внимание на македонското национално прашање. Ако врз основа на правото на грчкото малцинство што живееше во јужна Албанија и претставувало 17% од целокупното население на овој регион се барало правото на самоопределување, истовремено се негирало правото на самоопределување на мнозинството на населението што живеело во Егејска Македонија (77,50%), јужна Албанија (83%) и Западна Тракија. Егејска Македонија, врз основа на правото на грчкото малцинство што претставувало само 22% од целокупното население и живееше во традиционално македонска етнографско-историска територија, била сметана од страна на СРПГ за неразделен дел на грчката држава и македонското национално прашање било третирано како решено национално и територијално прашање. Ова прашање ќе остане надвор од сериозната политичка преокупација на оваа Партија се до 1924 година, кога КПГ ќе биде принудена да заземе став спротивно од нејзините желби и убедувања. Затоа по начинот како се стремеле да најдат решение за нерешените национални и територијални прашања резолуцијата на “мнозинството” и резолуцијата на “малцинството”, во суштина се стремеле да најдат решение за грчките нерешени национални и територијални прашања (Додеканезите и Кипар), тие правеле еден компромис со великогрчката идеја за создавање на “Голема Грција” со ставовите што ги заземале во однос на чисто негрчки историски и етнографски територии (егејскиот дел на Македонија, јужна Албанија, Западна Тракија) и не заземале став спрема нерешените национални прашања што постоеле во самата Грција, и на тој начин не заземале став спрема единственото нерешено национално прашање на Балканот, т.е. спрема македонското национално прашање.