Дел 12 – Кои се Гркомани

Дел 12 – Кои се Гркомани?

Следниот пат кога се сретнавме Стефче рече: „Почнав да читам една од твоите книги... книгата за Ошчима... Ми се чинеше многу информативна и мислам дека можам многу да научам од неа... Сепак, ти таму не кажа ништо за Гркомани... позитивно или негативно. … Треба да знам повеќе за нив… за моето семејство. Што можете да ми кажете за тоа…?”

„Мразам да те оптоварувам со друга книга, но она што го знам веќе го напишав. Да бидам искрен, Гркомани за мене беа од другата страна на оградата и не знам многу за нив. За повеќе информации треба да ја прочитате мојата книга: „Демонтирање на грчкиот мит збирка есеи“ која може да се најде на овој линк:

http://www.pollitecon.com/Assets/Ebooks/Dismantling-the-Greek- Myth.pdf.

Еве што напишав за Гркомани во едно од поглавјата. Дозволете ми да ви го прочитам:

„Јасно кажано, во овој контекст, „Гркоман“ е елинизиран Македонец. Но, во очите на вистинскиот македонски народ,

„Гркоман“ е едноставно предавник. „Гркомани“ се производ на грчката присилна асимилаторска политика дизајнирана да ја елинизира Македонија и македонскиот народ.

За вистински да се разбере феноменот „Гркоман“ или „Бугароман“, треба да се замисли „окупиран“ народ во свет каде што условите за опстанок ги „создава“ „окупаторот“. За да ја одржи контролата врз окупираното, окупаторот треба да знае кога и каде да дејствува и за тоа му требаат веродостојни информации. Оваа информација мора да дојде одвнатре и мора да биде точна. Значи, за да се добијат такви информации, окупаторот треба да ги повика услугите на инсајдерите во окупираниот свет. За жал, единствените инсајдери кои се подготвени да дадат такви информации се оние кои се или незадоволни поединци или поединци кои можат да се купат во замена за нешто што тие го посакуваат, како што се суми пари, социјален статус, бесплатно образование, подобра работа, моќ над другите, итн.

Меѓутоа, за да ја докаже својата лојалност од инсајдерот или соработникот се очекува да изврши некое дело, обично криминално дело, против својот народ. На овој начин окупаторот ќе се увери во лојалноста на соработникот. Па, како ќе реагира соработникот во ситуација кога окупаторот е загрозен? Во таква ситуација соработникот ќе се бори за окупаторот за да го одржи статус квото. Не имплицирам дека сите „Гркомани“ се соработници, но ги доведувам во прашање нивните постапки. Ако овие луѓе не направиле никаква штета на македонскиот народ, тогаш кои се нивните мотиви да застанат на страната на окупаторот? Така, мојата надеж овде е дека многу од овие „Гркомани“ не го знаат својот вистински идентитет или ја искористуваат ситуацијата за некоја ситна лична корист. Така, ништо не е направено и се уште има надеж за нив. Но, за оние кои направиле сериозна штета, нека им е со среќа! Еден ден ќе ги видиме во Хаг. Да се биде лојален на семејството и пријателите е добро, но тоа не треба да ги спречи луѓето сами да размислуваат и да откријат кои се навистина.

Ми беше кажано дека лојалноста кон семејството е на прво место и не можам да кажам дека не се согласувам со тоа. Ако твоите родители или баби и дедовци се гледале себеси како поинакви од Македонци, за што сигурен сум дека имале причина што не го менува фактот дека имаат македонско потекло кое кога ќе дојде време ќе биде препознаено како такво. Па, каде ве остава тоа? Можеш да се расправаш со мене, тоа никогаш нема да се случи, исто како што многумина во минатото тврдеа дека Македонија никогаш нема да биде ослободена од Римјаните, Византијците или Османлиите или можеш да преиспиташ каде стоиш и да го направиш вистинскиот избор.

Независноста на Република Македонија создаде проблем за Грција. Грција тргна по патот од 19 век, но некаде подолу заборави да заврти кога целиот свет се вртеше. Југославија некогаш била населена со „Јужни Словени“. Всушност, Југославија беше промовирана како Швајцарија на Балканот.

Но каде е Југославија денес? Кој би помислил дека Југославија, Швајцарија на Балканот, ќе се распадне до нејзиното елементарно ниво? Кој би помислил дека Југославија е населена со други освен „Јужни Словени“? Верувај ми; Грција не заостанува. Нејзиното воинствено однесување кон своите малцинства, особено кон Македонците, нема да му служи! Така, ако можам да резимирам, гледам дека „Гркомани“ спаѓа во три категории;

1. Оние кои се вистински неуки за сопствената етничка припадност. Оние кои научиле да зборуваат македонски од нивните претходници и мислат дека тоа е „грчки дијалект“. Се нарекуваат Грци затоа што цел живот им кажуваат дека се Грци.

2. Оние кои знаат дека не се Грци, но се преправаат дека се Грци затоа што има предности од „да се биде Грк“ или затоа што се плашат да не бидат повредени ако се открие дека не се Грци.

3. Оние кои во минатото, во името на Грција, правеа злосторства врз сопствениот народ и треба Грците да го заштитат од гонење. Овие типови ќе направат се за да се чуваат, дури и ќе и помогнат на грчката кауза против Македонците за да се одржи статус кво.

Ако човекот што ми се јави на телефон спаѓа во првите две категории, ќе ми биде повеќе од драго да му помогнам и сигурен сум дека зборувам за секој Македонец кога ќе кажам „добре дојдовте назад“. Но, ако човекот спаѓа во третата категорија, јас не сакам дел од него и нема да се двоумам да го разоткријат него и злосторствата што ги направил. Луѓето од трет вид им помогнаа на Грците да ги направат страшните „црни списоци“ и испратија толку многу невини Македонци во нивната смрт и во грчките концентрациони логори.

Токму луѓето од овој вид направија толку многу Македонци постојани бегалци. Токму овие „распродадени“ Македонци денес се толку гласни и против Македонците да ги добијат нивните човекови права. Друга работа што ја спомна овој човек, а звучеше чудно, е бројот на Македонци кои живеат во Онтарио.

„Дали знаевте“, праша тој „дека во Торонто живеат 600.000 Македонци или, добро, мислам во Онтарио и околу 3.000.000 во Грција?“ Не го знаев тоа! Не се потрудив да прашам од каде ги има неговите фигури, но потоа се сетив дека еден пријател од Австралија ми ја испрати следнава статија, од која дел би сакал да го споделам со вас. „Некои водачи на грчката заедница велат дека има 700.000 Грци во Австралија, што имплицира дека еден од 25 Австралијци на некој начин е Грк, но дали се тие? Друга интересна перцепција е дека надвор од Грција, Мелбурн е вториот по големина град во светот што зборува грчки, но еве го повторно?

Не по родно место, па дури ни по родителско место. Пописот од 2006 година забележа само 109.989. Пописот од 1991 година забележа 136.331.

Не по јазик. Пописот од 2006 година забележа 252.216. Пописот од 1991 година забележал 274.974 Австралијци кои рекле дека зборуваат грчки дома.

Не по потекло. Пописот од 2006 година забележа 365.145.

Пописот од 1986 година, кога првпат беше поставено ова прашање, забележа 311.942.

Ако навистина има 700.000 Грци Австралијци, тогаш тоа сугерира дека повеќето Грци Австралијци не се родени во Грција, немаат родители родени во Грција, не зборуваат грчки дома и не се гледаат себеси како луѓе со грчко потекло.

Меѓутоа, според различни извори од грчката заедница, кои континуирано им пренесуваат информации на австралиските власти, во Австралија се уште има 700.000 Грци.

Според Австралиското биро за статистика, вистинската бројка за грчкото австралиско население се движи во опсег од 365.000.

Сите информации во врска со трите пописни прашања укажуваат на оваа бројка. Друга заблуда прикажана во австралиските грчки медиуми е дека Мелбурн е трет по големина грчки град надвор од Грција.

Но, дали е тоа?

Во Канада грчките медиуми го прикажуваат Торонто како трет по големина грчки град во светот. Во САД грчките медиуми го прикажуваат Њујорк како трет по големина грчки град во светот.

Австралиското биро за статистика покажа дека Викторија има население од 5,3 милиони од кои 3,9 милиони живеат во Мелбурн, а 128.164 Мелбурнци се со грчко потекло.

И покрај пописот што го спроведуваат владините органи, грчките медиуми сепак успеаја да убедат различни власти во Австралија, Канада и САД дека третиот по големина грчки град во светот се наоѓа во Мелбурн, Торонто и Њујорк, соодветно!

Како може тоа?“ (Зоран Ц.)

Добро знаеме дека „Гркот“ како етнички ентитет не постои, но за да остане впечатокот дека постои, Грците ќе прибегнуваат кон се и се што е можно, од тврдењето дека луѓето од христијанската православна вероисповед се всушност Грци до секој што има „Грчко звучно име“ е грчко.

Само земете телефонски именик од грчката заедница во Торонто и ќе најдете Македонци, Шпанци, па дури и Летонци претставени како Грци. Се додека звучи грчко, мора да е грчко!

Но, тогаш ако размислите за тоа, сето тоа има смисла. Ако Словените, Македонците, Албанците, Христијанските Турци и Власите можат да бидат „инстант модерни Грци“, тогаш зошто да не и други луѓе со „грчки звучни“ имиња? На крајот на краиштата, „грчкиот звук“ е речиси грчки; нели?

Колку повеќе е лажно име на Летонец со грчки глас отколку „хеленизирано“ грчко име на Македонец? Би рекол дека се приближно еднакви! „Елинизирањето“ на другите етнички групи, за повеќето Грци, е еквивалентно на нивно подложување на „цивилизирачки“ процес!

И што не е во ред со тоа?

Нема ништо лошо во тоа освен што „лажните Грци“ немаат наследство и не можат да бидат потомци на таканаречените антички Грци. За жал, да се биде исправен и чесен никогаш не бил грчка сила, па за да ја прикријат својата извештаченост тие прибегнуваат не само кон менување на имињата на луѓето, туку и бришење на безвременските имиња на места и нивно замена со вонземски за да одговараат на нивните цели.

Но, како се сменија имињата?

Еден метод беше со директна замена на постоечките имиња со нивните антички претходници. Вообичаениот извор бил описот на Павзанија за Грција, напишан во вториот век од нашата ера.

Кога имињата потекнуваат од (древните) грчки топоними, но биле прифатени на локалниот дијалект (т.е. биле „изменети“), тие треба да се реформираат во согласност со фонетските и морфолошките правила на Катаревуса. (Маруси, изведен од античкиот Амаринтос стана амарусија). Понекогаш топонимите се заменувале со имиња што навистина постоеле; другпат се менуваа случајно и набрзина. Кога беа усвоени негрчките топоними, тоа беше направено на тотален произволен начин, понекогаш врз основа на погрешно разбрана морфологија (на пример, пошумено село може да се нарече „без дрво“ (адендрон). Во други случаи, резултатот беше неуспешниот превод на негрчкото име. Имињата кои се здобија со комеморативна вредност, особено по Револуцијата од 1821 година, честопати беа заменети со нејасни, застарени деноминации (Триполија на местото на Триполица, Аигион на местото на Востица, Каламаи на местото на Каламата, Амфиса на местото Салона, Ламија на местото Зитуни, Агринион на местото Вачори). Дури и националните херои мораа да ги променат своите имиња. На пример, Ригас Валестинлис мораше да се смени во Ригас Ферејос бидејќи неговото село Валестино беше во близина на локацијата. Сепак, и покрај очигледниот хаос, честопати комичните резултати и општата некохерентност, процесот следеше внатрешна логика:

создавање на „хеленизирана“ топонимска средина.

Кој реши да ги смени топонимите?

Можеби и се очекуваше дека тоа ќе се направи на иницијатива на државата: Одозгора дојде инструкција, од центарот до регионот. Но, тоа не се случи токму на овој начин. Владата порано назначуваше комисии составени од универзитетски професори по историја, лингвистика, фолклор и археологија.

Комисијата од 1920 година, формирана по преземањето на Македонија, Тракија и Епир од страна на Грција, беше конституирана од истите лица кои ја создадоа „научната“ студија за грчката нација – односно креаторите на историјата на земјата, архивите и Музејот на националната историја (Спиридон Ламброс), неговиот фолклор (Николаос Политис) и неговата лингвистика (Георгиос Таџиадакис).“ („Културата на хеленизмот, идентитетот и етничката припадност од антиката до модерноста“, уредена од Катерина Захарија, страници 232 и

233)

Се надевам дека ова ви даде идеја кои се Гркмани, барем како ги гледаат Македонците. Не знам како Гркомани се гледаат себеси“.

„И јас не знам како тие се гледаат себеси бидејќи не сакаат да зборуваат за тоа. Сè што можам да ви кажам е дека јас не сум Гркоман бидејќи не се вклопувам во ниту една од категориите што ги опишавте за тоа што е Гркоман. Се гледам себеси како изгубена душа… Некој кој останал целосно неук за реалноста…

Морам да ги обвинам моите родители за тоа…“ „И јас морам да ги обвинам моите родители… Бев среќно грчко дете кога бев многу мал, но мораа да ми го разгалат… велејќи ми дека сум мизерен Македонец што ми го направи животот пекол… Се шегувам, се разбира, затоа што повеќе сакам да ја знам вистината отколку да живеам во лага. Твоите родители сигурно знаеле дека не се Грци поради она што Грците го нарекуваат таа мала аномалија; зборувале друг јазик, словенски јазик, јазикот на нивните најлоши непријатели. Замислете како треба да се чувствуваат?“ „Но, зошто тие упорно се преправаат дека се Грци?“ „Па, ако се каже така... има два вида Грци; оние кои се преправаат дека се Грци и сите други кои се целосно неуки за нивниот вистински идентитет... Жал ми е и за нив двајцата“.

„Зошто да им е жал? Тие го направија твојот живот... а и мојот, жив пекол?“

„Затоа што и тие се жртви. Тие се жртви на Големите сили.

Големите сили и нивните измами ги обликуваа на овој начин.

Ги натераа да се однесуваат вака. Тие ги натераа да не мразат...

Големите сили го создадоа нередот во кој се наоѓаме кога го поделија Балканот на различни и поларизирани идентитети користејќи ги истите луѓе како суровина“.

„Како мислиш?“

„Па, како што знаете, луѓето во балканскиот регион од Средоземното Море на југ до реката Дунав на север и од Јадранското Море на запад до Црното Море на исток живееле без граници повеќе од две илјади години, бидејќи Филип II ја проширил Македонија за да го покрие тој регион. Оттогаш, целиот овој регион бил познат како Македонија до 18 век. Тоа беше мултиетнички, мултикултурен свет, но без граници. Беше претежно населено со словенски луѓе чиј јазик и култура се разидуваа со текот на годините, но сепак, сите тие луѓе живееја без граници. Поголема разновидност беше додадена бидејќи регионот беше нападнат од други групи како што се Римјаните, Османлиите, Власите, Албанците итн., земји, но на секоја и дадоа уникатен идентитет. Така е создадена модерна Грција од Словените, Македонците, Албанците, Власите, Турците, Латините итн., кои живееле на тие земји. Овие луѓе беа користени како суровина за создавање на Грците“.

„И, врз основа на она што ми го кажа претходно, Грците сега создаваат повеќе Грци од сите чие име звучи грчко. И тие го прават тоа низ целиот свет…“ „Всушност реков дека САД, Канада и Австралија…“ „Да, знам, но зошто да застанам таму…?“ „И не се само луѓето…“

„Како мислиш…?“

„Па, сега имаме грчко кафе… грчки јогурт… па дури и грчки богови… Во одреден момент некои Грци тврдеа дека дури и Исус бил Грк“.

„Да, во право си… Колку е понижувачко…“ „Да, но исто така многу профитабилни… Не мислам на нивните тврдења за Исус, туку за производите за кои тврдат дека се грчки. А што се однесува до „грчките богови...“ за тоа се виновни Англичаните… Тие се оние кои ја измислија идејата дека тие се „грчки богови“ наместо балкански богови и продолжуваат да ги промовираат како Грци во секоја прилика…“

„Ако нешто треба да бидат македонски богови затоа што живеат на врвот на планината Олимп, кој се наоѓа во Македонија нели?“

„Точно, но ние не сакаме да бидеме како Грците и да му го одземеме наследството на балканскиот народ…“

„Што мислиш?“

„Нема да кажам повеќе за тоа, но ако сакате да дознаете повеќе за овие таканаречени „грчки богови“, треба да го прочитате мојот превод на книгата: „Праисторија - Централнобалканска колевка на егејската култура“ што може да биде се наоѓа на овој линк: http://www.pollitecon.com/Assets/Ebooks/Prehistory-Central-Balkans-Cradle-of-Aegean-Culture.pdf.“ „Повторно ви благодарам за сè. Мислам дека сега е добро време да застанам и да си одам дома. Доцна е. Се гледаме следниот петок...“ и со тоа и двајцата заминавме.