Front Matter - Part 04

Иако Европската заедница призна дека Македонија ги исполнува условите потребни за официјално признавање, поради спротивставувањето на Грција, која веќе беше членка на заедницата, Европската комисија реши да го одложи признавањето. Грција, исплашена дека Македонија може да поднесе историски, културни и јазични барање во однос на (Егејска) Македонија, односно окупираниот дел од Македонија од страна на Грција, инсистираше на тоа дека новата држава нема право да го употребува името „Македонија“ и нема право да го користи амблемот на античка Македонија на своето знаме. Во јули 1992 година се одржаа масовните демонстрации на Македонците во главниот град Скопје поради неуспехот да се добие признание. Но, и покрај грчките противења, Македонија во 1993 година беше примена во Обединетите нации под привремената референца (неофицијалното име)

„Поранешна Југословенска Република Македонија“. Следеше воспоставување целосни дипломатски односи со голем број земји на Европската заедница, додека Русија, Кина, Турција, Бугарија и повеќето земји ги игнорира приговорите на Грција и ја признаа Македонија под нејзиното уставно име „Република Македонија“.

Грција, незадоволна од резултатите, во февруари 1994 година воведе трговско ембарго кон Македонија, во обид да го принуди претседателот Глигоров да направи промена на името на својата земја, нација и јазик и да го измени Уставот за да се отстрани член 47 кој предвидува дека „Република Македонија се грижи за статутот и правата на припадниците на македонскиот народ во соседните земји, како и за македонските иселеници, го помага нивниот културен развој и ги унапредува врските со нив.“ Иронично, Грција, исто така, има сличен член во нејзиниот Устав, како што е нормално за секоја земја во светот да се грижи за своите малцинства во други земји.

Соочена со економски колапс и оставена без никаква поддршка од меѓународната заедница, Македонија немаше друг избор освен да го промени своето знаме и Уставот, по што Грција го укина ембаргото.

Сеуште опоравувајќи се од грчкото ембарго, од меѓународното ембарго наметнато врз Србија, нејзин традиционален трговски партнер, и од нерешените прашања со Грција, Република Македонија се соочи со нов, поинаков вид проблеми - со војна дома.

Поради конфликтот на север од Македонија и како резултат на бомбардирањето на НАТО на Србија, прилив од воени бегалци, чија бројка достигна триста илјади, влезе Македонија. Тоа создаде економски но, и политички, притисок врз осиромашената Македонија која, од една страна, мораше да се справи со 15%-ен пораст на населението во текот на само една ноќ и, од друга страна, со критиките од разни групи за човекови права за начините на кои таа се справуваше со грижата за бегалците.

Уште таа криза не беше завршена, кога вооружени групи албанските борци се прелееја од конфликтот во Србија и почнаа да се инфилтрираат и да предизвикуваат проблеми во Македонија. Во 2001 година овие нелегални банди, прво наречени како терористи, а подоцна како „борци за слобода“ од страна на Западот, почнаа да заземаат објекти, а подоцна и цели села во западна Македонија. Првично, на овие банди се гледаше како на безопасни, но кога тие почнаа да се наметнуваат со ограничување на патувања, киднапирања, мачење цивили и прекинување на електричната енергија и снабдување со вода на различни заедници, македонската полиција и војска започнаа да ги гонат. Веднаш следеше силна реакција од западните медиуми, кои, и покрај нивните насилни акти, гледаа на албанските банди како борци за човековите права, а на македонската влада и на народот - како агресори.

Оваа војна изврши голем притисок врз македонската економија и создаде долготрајна поделба меѓу македонската и албанската заедница внатре во Македонија, заедници кои коегзистираа и имаа мирен соживот со векови.

Војната траеше околу шест месеци и официјално заврши со потпишувањето на Охридскиот договор на 13 август 2001 година.

Во согласност со Охридскиот мировен договор, меѓународната заедница беше поканета да го поддржи предизвикувачкиот пат на Македонија што ја водеше од работ на граѓанска војна, во август 2001 година, до мир, стабилност и интеграција во евроатлантските структури.“ Како одговор на барањето за помош на НАТО, доставено од страна на македонскиот претседател Борис Трајковски на 20 јуни 2001, оваа воена организација изготви оперативен план, кој беше посветен на мирот и стабилноста на Република Македонија. Сепак, НАТО наметна три услови за да помогне во решавањето на кризата: склучување политички договор помеѓу различни партии во Република Македонија, примирје поврзано со амнестија за членовите на т.н. ОНА и, конечно, ветување за целосна демилитаризација од т.н. ОНА. Штом македонските политички партии го потпишаа Охридскиот мировен договор, патот беше отворен за првата мисија на НАТО во Република Македонија.

Воената поддршка на НАТО дадена на Република Македонија ефективно започна на 27 август 2001 година, со операцијата „Суштинска жетва“ [task force harvest (TFH)]. Ова мисија, предводена од Велика Британија, вклучувше брзо распоредување на 4.600 сојузнички војници на кои им беа дадени упатства да го исполнат ветувањето на НАТО да му помогне на македонскиот народ во собирање и уништување на оружје и муниција предадени на доброволна основа од етничките албански екстремисти.

Како резултат на значителното подобрување на безбедноста во земјата, властите на Република Македонија и на НАТО, конечно, одлучија да ја привршат мисијата на 15 декември, 2002 година.

"(Http://www.airserbia.com/magazin/bozinovski / eu-nato/eu-nato_in_macedonia.htm)

Русија и Кина, ја признаа Република Македонија со нејзиното легитимно име.

Македонците во дијаспората Македонци денес живеат во Канада, САД, Австралија и ширум светот, но не завршија онаму каде што се сега само по некоја случајност.

Речиси секој Македонец што се наоѓа надвор од Македонија денес е, или политички, или економски бегалец, кој бил избркан од својата татковина поради угнетување, насилство и економски тешкотии.

Крајот на XX век претставува пресвртница во историјата на македонскиот народ. Безнадежно бројчано надминат, голем дел се бореа за својата слобода и независност во големото и жестоко национално Илинденско востание во 1903 година, но, изгубија од Османлиите.

Канада, Австралија и САД беа ретко посетени и, речиси, непознати за Македонците пред 1903 година. Оние кои се осмелија да дојдат во овие далечни земји беа, претежно, печалбари во потрага да заработат пари и да се вратат дома за да ги инвестираат. Никој во тоа време не се занесуваше ниту со најмала идеја трајно да се насели во овие земји. За жал, неуспешното востание од 1903 година предизвика катастрофални последици за македонскиот народ и ги натера да побегнат во странство за да се спасат самите себеси.

За жал, македонската ситуација не се подобри во текот на годините и сè повеќе и повеќе Македонци беа протерувани од Македонија, најмногу за време на Балканските војни кога Македонија беше нападната, окупирана и поделена помеѓу Грција, Србија и Бугарија, и подоцна за време на Првата и Втората светска војна, како и за време на Грчката граѓанска војна.

Откако ја оставија својата татковина како воени бегалци, огромното мнозинство Македонци емигрираа во Канада, САД и Австралија, каде што си изградија нови домови. И покрај тоа што сега живеат во странство, повеќето Македонци живо се интересираат за нивната поранешна татковина, секогаш надевајќи се дека ситуацијата во Македонија, особено во деловите окупирани од Грција и Бугарија, ќе се подобри, така што еден ден тие ќе може да се вратат и да си го побараат назад она што некогаш било нивно. Ова е особено точно за македонските бегалци од Грчката граѓанска војна, особено за 28.000 деца-бегалци, кои беа протерани од Грција во екот на Грчката граѓанска војна во 1948 година и кои сè уште чекаат, до ден-денес, да бидат вратени назад.

Иако сега живеат надвор од Македонија, овие луѓе чувствуваат дека имаат право да бидат припоени за нивните родни места и да го кажат она што се случува со нивните домови и имоти.

Македонија е дом на сите автохтони Македонци, без разлика каде живеат и, како такви, тие имаат право да си ја определат својата сопствена судбина.

Библиографија Bogov, Vasil. Macedonian Revelation, Historical Documents Rock and Shatter Modern Political Ideology. Western Australia, 1998.

Borza, Eugene N. In the Shadow of Olympus The Emergence of Macedon.

Princeton: Princeton University Press, 1990.

Brailsford, H. N. Macedonia Its Races and their Future. New York: Arno Press, 1971.

Clogg, Richard. A Short History of Modern Greece. Cambridge: Cambridge University Press, 1986.

Connolly, Peter. Greece and Rome at War. Macdonald Phoebus Ltd, 1981.

Dakin, Douglas M.A., Ph.D. The Greek Struggle in Macedonia 1897 – 1913.

Salonika: Institute for Balkan Studies, 1966.

Dimitri, Michael A. The Radiance of Ancient Macedonia. Fort Wayne, 1992.

Durant, Will. The Story of Civilization Caesar and Christ, A History of Roman Civilization and of Christianity from the Beginnings to A.D. 325.

Toronto: Simon & Shuster, 1994.

Franzius, Enno. History of the Byzantine Empire. New York: Funk & Wagnalls, 1967.

Green, Peter. Alexander of Macedon, 356-323 B.C., A Historical Biography.

Berkeley: University of California Press, 1991.

Green, Peter. Alexander to Actium, The Historical Evolution of the Hellenic Age. Berkley: University of California Press, 1990.

Hammond, Nickolas G. L. The Miracle that was Macedonia. London: Sidwig and Jackson, 1991.

Imber, Colin. The Ottoman Empire, 1300-1650 The Structure of Power. New York: Palgrave Macmillan, 2002.

Johnson, Paul. A History of Christianity. New York: Atheneum, 1976.

Karakasidou, Anastasia N. Fields of Wheat, Hills of Blood. Chicago: The University of Chicago Press, 1997.

Papagiannopoulos, Apostolos. Monuments of Thessaloniki. Thessaloniki:

John Rekos & Co., 1980.

Peters, F.E. The Harvest of Hellenism A History of the Near East from Alexander the Great to the Triumph of Christianity. Simon and Schuster,

1970.

Quataert, Donald. The Ottoman Empire, 1700-1922. New York: Cambridge University Press, 2000.

Radin, A. Michael. IMRO and the Macedonian Question. Skopje: Kultura,

1993.

Shea, John. Macedonia and Greece The Struggle to Define a New Balkan Nation. London: McFarland & Company Inc., 1997.

The Holy Bible, Revised Standard Version, Philadelphia: Holman, 1952.

Wells, H.G. The Outline of History. New York: Garden City Books, 1961.

What Europe Has Forgotten: The Struggle of the Aegean Macedonians, A Report by the Association of the Macedonians in Poland.

Woodcock, George. The Greeks in India. Faber and Faber Ltd, 1996.

Антички историчари: Ариан, Плутарх, Диодор, Јустин, Херодот, Полибиј, Куртиј, Тракимахиј, Ливиј, Демостен, Исократ, Тукидид, псевдо-Ирод, Медеј на Лариса, псеудо-Калистан, Павзаниј, Ефор, пресудо-Скилакс, Дионисиј син на Калифон, Дионисиј Периегет, Птоломеј од Александрија (Географија) и Страбон.