БАНИЦА ЗА ВРЕМЕ НА ГРАЃАНСКАТА ВОЈНА - Part 02

Имајќи ја предвид политичката и воена ситуација, НОФ работеше под многу тешки услови, HO и покрај тоа покажа голема активност и служеше за пример за организирање на македонското население за борба против насилствата и теророт на монархо-фашистичката власт, организирање самоодбрана и самозаштита и борба за легитимни права на народот. Примерот на Баница го следеа и други лерински села. Во периодот мај-август 1945 год. во сите лерински села беа формирани организации на НОФ кои ак-тивно дејствуваа во одредени услови.

Тоне Лулов раскажува дека во текот на мај 1945 год Bo c.

Лаген, Леринско, беше одржан состанок на политичкиот партиски актив за Деринско, под раководство на секретарот на ОК на КПГ Тодор Ефтимјадис на кој присуствуваа и баничаните Вангело ЕЈ Кујчев, Кице Кочев, Мичо Велакин, Димитар Кочевски, Тоне Лулов, Софика Петкова и Наце Јанчев.

На состанокот беше разгледана воено-политичката ситуа-ција во земјата, особено во Леринскиот округ и условите за работа Ha теренот и развој на движењето. Беше извршена нова поделба на должностите во политичкиот партиски актив. Одговорен 3a об-нова и поврзување на организацијата на КПГ стана Вангел Кујчев, за инструктор и одговорна за АФЖ - Софика Петкова и одговорен за ЕТА - народна помош, Мичо Велаки.

Поради лошите услови за работа на теренот (монархофа-шистички репресии), сите одбрани одбиле да работат таму. [Tonu-тичкиот актив одлучи сите да заминат BO Булкис, Bo Југославија.

На теренот останаа Тоне Лулов и Наце Јанчев.

Ha Tome JIynos му беше понудено да биде одговорен за об-нова и поврзување на КПГ за Леринско, но тој одби бидејќи He пос-тоеја услови, а остана како инструктор во баничкиот регион.

На 30 јуни 1945 год. движејќи се низ баничкиот атар во мес-носта Миреш -Г ладно Џоле, падна во заседа и беше повреден на две места во ногата. Монархофашистите го заробија и физички го малтретираа, да го пренесоа во Леринскиот затвор. Лекарска по-мош добил од затворениците, а властите не го ни погледнале.

Пуштен беше на слобода со сите други затвореници во ав-густ 1945 год. по дадената општа амнестија од владата на Софулис за сите уапсени учесници BO ЕЛАС и политички работници на KIIT, EAM и др. Тоа беше привидно, бидејќи веднаш продолжи теророт со поголема жестокост и голем број затвореници повтор-но се вратија во ќелиите.

Преземање на управата над рудникот за јаглен од страна на мопархофашистите Пјо воспоставувањето на легалната власт од страна на мо-нархофашистите во Деринскиот округ во мај 1945 год., веднаш го доведоа бившиот сопственик на рудникот во Баница, Елефтериос Палис. Сопственикот на рудникот, Цалис, забрани секакво бес- правно копање јаглен во баничкиот басен и со жандарми одеше по куќите и вршеше претрес, а секаде каде што ќе најдеше јаглен, поднесуваше кривична пријава до окружното јавно обвинителство во Лерин, товарејќи ги за кражба на неговата сопственост. Пред судот во Лерин беа обвинети 200 баничани кои не се појавуваа на суд на судските покани, а поголемиот број обвинети беа пребегани во СРМ или во планините.

Поради големиот терор што го вршеше Лефтерис Палис врз работниците во рудникот, организацијата на НОД донесе ОД-лука тој да биде ликвидиран.

Партизанската група под водство на Лефтер Олевски и Ристо Коленцев со успех ја заврши задачата. Палис отвори оган од огнено оружје и тогаш групата одговори со оган и рачни бомби при што беа убиени тој и неговата внука Атина која била дома.

Исто така, со одлука на НОД, беше убиец и чуварот на рудникот Димко кој грубо се однесувал кон населението не дозволувајќи му да полни вода од пумпите во рудникот. Беше предупреден да не го малтретира населението, но тој продолжуваше вперувајќи пушка кон незаштитените.

По убиството на Палис, во септември 1945 год. монархофа-Шистите презедоа општа офанзива за чистење на територијата на Леринско од партизаните и нивните симпатизери. Над 10 000 вој-ници и жандарми учествуваа во масовниот терор по селата, а BO планините имаше жртви од двете страни во судирите меѓу парти-заните и непријателите. Разбиените партизански групи и граѓани и селани кои се најдоа на удар, беа принудени да пребегнат во СРМ.

Во една таква акција, во месноста Аеро, во атарот на Бани-Ца, една монархофашистичка чета предводена од Гркот Мичо Ми-хаели, банички зет, падна во заседа на партизанска група предво-дена од Ѓорѓи Тутунџов и беше повреден. Помошта во сила од мо-нархофашистите им помогнала да преживеат, а тие секојдневно се шетале низ селото пукајќи меѓу селаните и носејќи стотици лица во станица на испрашување, тепање, малтретирање и убива-ње под сомнителни околности во затворите и надвор од нив.

Партизанските одреди ги продолжија активностите и акци-ите во Леринскиот округ.

Прослава на годишнината од нападот на Грција од страна на Италија На 28 октомври 1945 год. во Баница се одржа парада што ja организираа монархофашистите, a беше во чест Ha годишнината од нападот врз Грција од страна на Италија. Тие побараа и месното население да учествува во тоа и под принуда и заканување се јавија околу 100 младинци и околу 50 работници во рудникот, Мице Џугоманов, претседател на младинската организација ва ETTOH, кога дојде пред трибината на која стоеја тираните, со ту-паницата поздрави со интернационалниот пролетерски поздрав, а по него, марширајќи со поздравот продолжија сите младинци.

Ракоплескањето од трибината престана и уште истиот ден почнаа прогонства против младината. Во жандармериската станица одгов-орија дека во занес така поздравиле, несвесни за стореното, со образложение дека пролетерскиот поздрав не е страшен и ЛОШ. И покрај малтретирањето и тепањето не го издале организаторот на постапката.Соседните села биле восхитеки од баничката младина.

Седми конгрес на KITT Во почетокот на октомври 1945 год. во Атина беше одржан

7. Конгрес на КИТ, 10 год. по претходниот - 6. Конгрес на КПТ.

Во меѓувреме КПГ работеше по определена стратегија и тактика во услови усвоени на 6. Конгрес, стратегија за водење на НОВ 1941-1945 год. која се покажа за погрешна. Taa беше менувана од случај до случај од страна на ЦК на КПГ или Политбирото na КПГ

\ без поврзаност во целина со јасна стратегија и тактика, најчесто со донесени одлуки на мала група членови или и поединци што беше погубно и се одмазди на борците и покрај големото учество во НОД во текот на НОВ. КПГ војната ја загуби поради погрешната политика и кусогледоста на раководството на Партијата.

На овој конгрес беше потврдена Програмата на народна демократија, донесена на 12, Пленум ва ЦК ва КПГ, одржан во Јуни 1945, во која пишува: „Власт - здружен сојуз на работниците, селаните, службениците и слободните професии, средните и сит-ните слоеви на буржоазијата. Беше констатирано дека остварува-њето на целите и задачите од оваа програма е спречено со воо-ружена интервенција на странските воени сили во Грција кои ја предадоа власта на домашните предавници за интересите на грч-киот народ. Штом тие дојдоа на власт почнаа да го малтретираат демократскиот грчки народ. Воопшто не беше изнесена критика кои се тие членови на раководството на КПГ што ја доведоа зем-јата во економска и, пред се, воена положба и го оставија народот Ha милост и немилост на профашистичките елементи, од стопро-Центната победа на ЕЛАС која се претвори во пораз. Овој конгрес се уште можеше да влијае во државата затоа што се уште не беше профашистичкиот непријател добро организиран во власта. Значи КПГ можеше да го повика народот на општо востание против домашните и странските завојувачи и да го принуди со својата вое-на и политичка моќ да преговара и да ги диктира условите.

Конгресот требаше да биде пресвртница и да ги исправи грешките. Гребаше да ги исфрли ијавно да ги казни лошите рако- водители кои дозволија да се вратат бегалската влада и Англича- ните. Гребаше да се утврдат нова стратегија и тактика за натамо- шен тек на борбата за ослободување на земјата. КПГ немаше сили да го стори тоа или беше во заблуда од рефератите на некои чле- нови на Политбирото.

Делегатите на конгресот бараа да се спречи теророт на десничарските ориентирани елементи во земјата, тие бараа од странскиот непријател постепено да се повлече и да не дава јавна поддршка на терористите кои со нивниот баагослов настојуваа да воспостават фашистичка власт.

Масовни митинзи и протести во земјата 1945 година е завршена со одржување голем митинг во Атина на 25 декември, на кој присуствуваа преку 150 000 граѓани на главниот град. Во името на КИТ зборуваше заменик-секретарот на Захаријадис, другарот Сјавтос. Тој се заложи за повлекување на странските окуцациски сили од Грција. Меѓу другото, рече:

„Ние нема никого да загрозиме говорејќи за монархофаши-стичкиот терор. Ho, ако владата ке може да ни обезбеди сигур-ност, ние самите ќе се обезбедиме со масовна самоодбрана“ - каква кусогледост, со апели сака да постигне политичко решение наместо да го искористи револуционерното расположение на насе-лението и на силата да се спротивстави само со сила под паролата што некогаш ја изрекол некој грчки револуционер „Молон лаве“ (Дојди, па земи ja) -се работеше за одбрана на Атина.

Масовните протести продолжија и во почетокот на јануари 1946 год, како продолжение на атинскиот. Се чувствуваше општа затегнатост и јавна поддршка на КПТ. Масовните работнички протестни митинзи, штрајкови и демонстрации бараа повлекување на окупациските сојузнички сили и престанок на теророт и без-властието на организацијата „Црни фронт“. Бараа нормални усло-ви за демократски развој на земјата и мирен живот, значи полиИти-чки барања што КПГ требаше да ги искористи.

На 7 јануари 1946 год. повторно во Атина и Циреја избувнаа протести и штрајкови кои се проширија во сите градови. Жандар-меријата насила ги растураше работниците и пукаше врз HAR, како што беше случајот во Солун кога беа ранети многу работници, а раководството беше во опозиција барајќи по мирен пат да дојде на власт - голема грешка.

Во егејскиот дел на Македонија дејствуваа мали партизан-ски групи и одреди за заштита на населението бидејќи другите беа во соседните земји.

Зимата 1945/46 год. беше многу студена со врнежи од снег што ги отежнуваше условите за дејствување на партизанските гру- пи. Монархофашистите не даваа мир со потери по селата и плани- ните. Во една партизанска група која дејствуваше на планината Радуш во баничкиот атар беше и борецот Борис Лазо Диманин родум од Баница. Во текот на февруари 1946 год. оваа група воде-ше повеќедневни воени акции и борби со монархофашистите и де-нови и ноќи престојуваше на теренот со мраз и снег. Борис Ди-манин премрзна и беше префрлен во партизанската болница вос.

Прекопана, HO не преживеа. Беше закопан co сите почести во Про- копана. Зад себе остави жена и две малолетни деца.

Прогласот на KIII за востание и бојкотирање на изборите На 7. Конгрес на КПГ беше донесено решение за миро-њубиво дејствување и решавање на прашањето за учество на КПГ со своите претставници во владата, HO во почетокот на 1946 год.

беше увидено дека владата не ги почитува договорите и врши терор и апсења против прогресивно настроеното население депор-тирајќи го на пустите грчки острови. Политбирото на LIK на KIII издаде проглас до сите бивши борци на ЕЛАС и населението да се.

крене на вооружено востание во целата земја и со оружје да се спротивстави на теророт на владините сили. Во прогласот се бара-ше прогресивното население да не учествува на изборите закажа-ни од привремената влада за 3| март 1946 година.

Во согласност со прогласот, населението масовно се одзва и не учествуваше на изборите, особено во егејскиот дел на Маке-донија и покрај преземените драстични мерки и закани. Специјал-ните единици на владата на денот на изборите вршеше масовни апсења Ha демократски настроените лица по селата и градовите, како и на непослушните во нивните редови.

Организиран масовен протест во Дерин е

3 Во знак на протест, Окружниот комитет на КИТ за Лерин-ско на 24 март 1946 год. во Лерин организира голем масовен про:

тестен митинг со учество на населението од сите села. Присуст-вуваа 4000 лица, а пред нив говореа членови на OK на КПГ, EAM и НОФ. Го повикаа населението да не излегува на изборите Ha 31 март 1946 год. под паролата: „Ни еден на гласање“, а присутните со ракоплескање го прифатија Toa извикувајќи антифашистички пароли. Се бараше од владата да ги почитува склучените догово- ри, да се спречи теророт, да се распуштат терористичките органи-зации и да се исфрлат сите соработници на окупаторот и домашни предавници кои беа меѓу нив, да се формира привремена демо-кратска влада која ќе спроведе праведни и демократски избори под поволни услови за слободно изразување на народната волја за претставници во парламентот. .

Во текот ца март 1946 год. раководството Ha НОФ за Кге-јска Македонија испрати меморандум до грчката влада да се спре-чи теророт и насилствата и да се ослободат уапсените лица. | Bo Баничкиот регион ce движеа партизански групи предво-дени од Вангел Кујчев и одредот на Лефтер Олевски, но беа слабо вооружени. Во март 1946 год. презедоа извесно количество оружје од МК на НОФ од Баница, скриено во баничките рудници за Јаглен иги вооружаа сите баничани и др. лица кои се движеа по теренот на Радушка Планина. Дел од тие лица стапија во партизанските одреди, а дел останаа да дејствуваат поединечно, неорганизирано и самоини-цијативно и да вршат диверзантски акции. Окружното поверенство на НОФ донесе одлука сите или да се приклучат на партизанските единици или да го предадат оружјето и да преминат BO соседните социјалистички држави. Така и стана. Тие што не сакаа да бидат Пар-тизани го вратија оружјето, ги презеде Ѓорѓи Турунџов игипрефрли во Битола. Подоцна, есента 1946 година, тив доброволно се вратија и стапија во редовите на македонските партизански единици.

Изборите и учеството на с. Баница На изборите на 31 март 1946 год. во Деринскиот округ излегоа на гласање само 20 проценти од населението и тоа според офици-јалните изборни извештаи. Преостанатите 90 проценти го прифа-тија прогласот Ha KITT и це излегоа на гласањето.

Во Баница од запишаните 614 лица ва изборите гласале само 66 лица, односно 10 проценти од запишаните во избирачките СПИСОЦИ, ОД кои 22 биле баничани, а 44 биле службени лица и учи- тели во Баница. | И покрај заканите и заплашувањата, тие немаа успех. Меѓу 22-та баничани кои гласаа беше и семејството на Мице Катин кој беше навреден од ЕДАС поради убиството на неговиот син Ило Катин поради предавство и злоупотреба од лична корист на дви- жењето. Во пролетта 1944 год. беше уапсен од партизаните и по сослушувањето беше осуден на смрт и убиен. Ова семејство даде неколку гласа, а другите што гласаа беа лица во чии домови жи-вееја лица кои беа на служба во селото и поради нивната наклоне-тост беа на гласање. Гласаа и тие што имаа зетовци грчки жан- дарми.

Треба да споменеме дека од стационираните владини сили во касарната, еден цел баталјон, спроти изборите беа уапсени и за-твореци, затоа што власта сметала дека се демократски настро-ени и претставуваат извесна опасност. Ова беше сторено низ це- лата земја.

Нов масовен терор пад паселението во Баница Поради апстиненција на населението на изборите во Грција, на денот по изборите беше донесен закоц co кој КПГ е надвор од законот и у се забранува политичка активност во земјата. Почна посилен терор, особено врз македонското население. Баница беше повеќепати блокирана во периодот од 1 април до 22 мај 1946 год.

и беа уапсени 60 лица, спроведени во Леринскиот затвор, тепани и мачени до смрт.

Уапсени беа следниве лица: Коле Танев, Нуне Танев, Дине Шишарев, Славе Неделков, Кице Апчев, Крише Кочев, Павле Ма-линов, Макиле Мангов, Ило Абов, Доре Васил Малинов, Мице Ман-гов, Пеце Танев, Борис Бабулов - воен инвалид од војната во Мала Азија, Леко Абов, Крише Гајрев, Ристо Поалев, Павле Апчев, Крише Павлев, Славе Катин, Крише Катин, Стојан Котронов и др.

По спроведувањето во затворот, штрајкувале со глад ба-рајќи да дојдат до градоначалникот на Деринскиот округ и да им каже зошто се затворени. Извикувале пароли за демократијата, НОФ, EAM, КПГ, пееле револуционерни песни. Штрајкот co глад траел 3 дена и ги принудиле управата на затворот и градоначал-никот да им дојдат на посета и да им ги ислушаат барањата бидејќи HUM им се придружиле и други стотина затвореници. Градоначал-никот им соопштил дека се обвинети за непријателска дејност во корист на друга држава и поткопување на уставниот грчки режим и ќе им биде судено.

Следните денови 58 баничани биле изведени на суд со ова 00-винение како и 3a убиства вршени за време на народноослободител-ното движење 1941-1945 год. Во судот како сведок се појавил Мице Катин со синовите Јанко и Блаже и ги товарел за смртта на синот Ило Катин. Тој изјавил дека тоа се случило затоа што син му рекол дека се чувствувал дека е Грк и не сака да соработува со бандитите.

Сведоци биле и Стамати и Мичо Михели-браќа оженети со бани-чанки, а по народност Грци. Стамати рекол дека во Баница немало партизани туку бандити (симоритес) организирани со цел да ги ис-требат Грците. Мичо Михели изјавил дека бандитите го заробиле и го спровеле во планината Радош, а по интервенција на Вангел Којчев бил ослободен и повторно нападнат во околината на Баница при што му помогнала воената единица. Гогаш бил и ранет.

Во одбрана на обвинетите настапил сведокот Илија Џовани, Грк, банички зет за ќерката Ha Lune JlaeB кој изјавил дека изјавите

: 149 на сведоците не се точни и дека за сето време на НОВ живеел во Банида и никој ништо не му сторил, туку се чувствувал како BO род-но место. Во одбрана на обвинетите настапил и Глигор Данев, | правник од Баница. | По завршувањето на судењето сите 38 лица биле осудени на.

долгогодишни казни затвор и испратени на пустите егејски остро-ви каде ШТО поминале од 5 до 15 год. тешка робија.

: Ha овој процесим се судеше и на лица во отсуство родени во Баница, кои за време на НОД и периодот на потпишувањето на До-говорот во Варкиза продолжија да се борат против новиот режим.

Меѓу осудените во отсуство беа: Лефтер Олевски - командант на одред; Вангел Кујчев - поранешен инструктор на KITT, a тогаш ин-структор на Окружното поверенство на НОФ, Дине Робев -ин-структор на KIII'; Kune Кочев - претседател на НОФ за Кгејска Македонија; Димитар Кочевски - командант на одред и инструктор на ЕАМ; Тодор Кочевски-Виктор - инструктор на ЕПОН, секретар на Окружното поверенство на ЕПОН (НОМС); Атанас Катинов-ски-Гоче - поранешен инструктор на ЕПОН и политички инструк-тор и офицер на ОЗНА на баталјон, престојува во Југославија;

Мице Неделков - инструктор на KIII'; Мичо Велакин - прв претсе-дател на НОО на Леринскиот округ, началник на градот Кукуш и одговорен по агипроп и печатот во округот; Софика Петкова - ин-структор на АФЖ и Кице Мангов -политички емигрант во Бугарија.

Кице Мангов беше осуден на смртна казна, а другите на вре-менски казни - 20 години робија - во отсуство. | Сите осудени Bo отсуство, освен Атанас Катиновски-Гоче кој се наоѓаше во Југославија и Кице Мангов во Бугарија, работеа и дејствуваа на територијата на округот, ширејќи го народноосло-бодителното движење против режимот.

На Први мај 1946 год. населението од с. Екшисо, Леринско, излезе да го прослави Празникот на трудот во месноста Солинар каде што им се придружи партизанска група под команда на Лазо ЏПопдимитров родум од Баница. Жандармеријата информирана за оваа прослава тргнала кон планината со цел да ги растури соби-рот и веселбата. Партизанската единица имаше поставено заседи и извиднички стражи на доволно растојание, па оваа единица беше поразена, при што загинаа двајца жандарми, еден беше заробен, а другите побегнаа кон селото. По кратката постапка на сослушу-вање Ha заробениот жандарм, поради неговите зверства беше о0с-уден на смрт и стрелан од командата на партизанската чета. Него-вата пушка ја зел командирот Лазо Попдимитров и неколку дена по настанот му ја дал на Mupe Бабулов кој имаше трло BO околи-ната на Баница, во месноста Осојте. На пат кон селото паднал во заседа на жандармите кои го уапсиле и го однесле во станица каде што го тепале и мачеле, но ништо не признал. За жал, истовреме-но беа фатени двајца курири - партизани од групата на Вангел Кујчев во месноста Церово и мачени во затворот. Едниот од нив, Трајче Аџиев од с. Церово, кој многу бил мачен, не можејќи да ги издржи болките кажал за борбата кај с. Екшисо, за убиството на жандармите и за земањето на пушката од страна на Лазо Попди- митров. Тој не знаел дека партизанот Дазо е во затвор и не сакај- ќи, го предал. Извршено било соочување и Лазо Попдимитров признал дека пушката ја оставил во бачилото на Мире Бабулов, во месно- ста Осојте.

Била испратена жандармериска единица која го блокирала трлото во утринските часови и го затекнала Мире Бабулов со си-нот Ставре во колибата. Мире Бабулов бил претепан до смрт и не признал дека има пушка кај него. Еден од жандармите го зел синот и го условувал Мире со него. Ставре поверувал дека ќе го спаси татко си и себе и кажал каде е скриена пушката. Тогаш жандар-мите се вратиле кај полумртвиот татко и го убиле, а малолетниот син го поштедиле. Ги собрале овците и козите и го запалиле трло-то, оставајќи го малиот Ставре покрај него. Лазо Попдимитров беше спроведен во Леринскиот затвор и обвинет за убиство Ha жандарм и за непријателска дејност во корист на туѓа држава (Југославија)

Беше осуден на смрт со стрелање, а по жалбата за пресудата од адвокатот, второстепениот суд му ја замени казната на 1989-годишна робија со принудна работа во логорите на смртта на островите.

Таму поминал 18 години и според негово раскажување работел од 15 до 18 часа дневно со мизерна исхрана и малтретирање. Камши-кувањето и самиците биле честа појава во логорот за сите затворе-ници и 3a него. Со својата младост издржал и по 18 год. беше ociio- боден. Болен се враќа дома, бара здравствена заштита, но е одбиен.

Илегално ја преминува границата во реонот на Битола каде што е прифатен и испратен на лекување.

Истовремено во една акција беа уапсени Крише Кочев и Павле Апчев кои и покрај психофизичкото малтретирање, не признаа ништо за партизаните на ДАГ. Крише Кочев ги преживеа малтретирањата и тепањата и беше пуштен. Поради постојаното малтретирање емигрираше во Канада кај своите блиски и таму умре во 1980 год. како тежок воен инвалид.

Вториот уапсен, Павле Кице Апчев, ги преживеа сите маче-ња во баничката жандармериска станица и со повреди беше пре-фрлен во Леринскиот затвор без никаква лекарска помош. Храбро ги поднел сите методи на мачење и во лице на мачителите им 300-рувал дека ако преживее, ќе се одмазди, ако не, другарите ќе го сторат Toa. Беше убиен sBepcku во баничкиот затвор, без да биде суден и осуден.

Павле Апчев е роден во 1925 год. во Баница и потекнува од работничко семејство. Како младинец се вработува во рудникот за јаглен. По окупацијата во 1941 год. станува член на младинската комунистичка организација ОКНЕ и активно учествува во приби-рањето оружје и воена опрема. За член Ha КПГ е примен кон кра-јот на 1941 год., кога стапува во Баничкиот партизански одред и учествува во сите акции во редовите на ЕЛАС до пролетта 1945 год, кога се враќа во селото и ја продолжува активноста се до ап- сењето. Народот загуби уште еден борец. Бавичкиот воен ба- талјон и жандармериска чета започнаа пресметка со баничката младина. Уапсени беа малолетниците Ѓорѓи Малинов, Таки Кочев и др. и со тепање се обидуваа да извлечат Податоци од нив. И пок-рај тортурите, децата останаа неми, ништо не кажаа и беа ослобо-дени по интервеницијата на месната власт.

Во јуни 1946 год. во борби меѓу партизаните и владините силе, во близина на селата Лажани-Арменоро-ЈТеринско, во мес-носта Јачево Поле беше ранета и заробена Софика Џугоманова од Баница, член и инструктор на Окружното поверенство на АФЖ за Леринско, а Кице Кочев беше полесно ранет, се повлече CO пар-тизанската единици и беше упатен на лекување во Битола.

Bo Леринскиот гатвор Софика Џугоманова беше малтре-тирана и понижувана за да ги предаде соборците, но таа ништо не кажа. Беше осудена на 18 години робија со принудна работа во ло- горите на смртта на островите во Егејско Море. Ги издржа маче-ничките робијашки денови без барање милост.

Во текот на јуни Баница беше блокирана и беа уапсени:

Крише Кочев, Митра Кочева, Ставро Бабулов, Богле Боглев, Ставро Дулов, Коле Попдимитров, Ставро Попдимитров и Миле Попдимитров. Овие лица беа обвинети за снабдување на движе- њето и партизаните со храна и др. потреби. Во Леринскиот затвор беа долго време измачувани.