MEMBERS OF THE BOARD ELECTED - Part 04

Зошто токму во таа земја македонска, додека врз европејската сцена допрвин се подигаше завесата на поновата историја, се роди словенската писменост, во Климентовиот Универзитет се одгледуваа богатите расади на една длабока човечка култура и научна мисла и се оспособуваа илјадници мисионери на напредокот и човекољубието. Тоа е богатство на македонскиот народ, неговата гордост и славна историја. Но, дивите бранови на отоманската империја ги поплавија плодните полиња на Повардарието, ги надвија пиринските стрмнини, се истурија врз бреговите на Егеј, пресекувајќи еден блескав развиток и донесувајќи му на македонскиот народ смрт, насилство, маки, воени опустошувања, прогони и апсани, попалени села и градови и едно ропство, најцрно во историјата на човештвото. Во тие пресудни предилинденски дни, нараснува гигантската фигура на вистинскиот водач на македонскиот народ, основател на неговото национално-ослободително движење, неуморен борец Гоце Делчев. Со плеада на свои соборци, тој го подготвува делото на националното ослободување, работи неуморно за издигање на македонската свест, ги обиколува сите краишта на Македонија, организира, упатува, превзема мерки за конкретни акции, со збор и со пушка в раце го подготвува народното вастание. Тој се бори против мрачните планови на царските владеачки кругови во соседните земји и поробувачката политика на нивните дворови, на сите оние велико српски, великобугарски грабачи, кои се трудеа да ја стават својата рака врз Македонија, да се доближат до нејзните богатства, да ја одречат Македонската нација и од географската карта на светот да го збришат нејзиното име, како симбол на нејзиното историско право на слободен и независен живот.

Токму затоа што беше верен син на својот народ и непоткуплив борец за нејзината слобода и национална независност, тој падна од душмански куршум, како жртва на здружените мрачни сили на сите оние што не ја сакаа слободната иднина на Македонскиот народ; Падна уште пред да се разгорат фактите на востанието, на кое тој му го посвети целиот свој живот. Но, крвта пролеана за слободата и трудот вграден во народната иднина, никогаш не се попушта:

историјата тоа го потврдува. Поколенијата тоа го чувствуваат.

И покрај избрзаното донесување на одлуката за подигање на востание, и покрај сите обиди на балканските лакеји, да го свртат во своја полза, првиот истрел илинденски се согласи со идеите на Гоце: слободна, независна и рамноправна Македонија, која нема да биде ослободена од отоманското, за да потпадне во друго ропство, како плен на чужите апетити на хегемонистите од соседните земји.

Втори Август 1903 година.

Светската јавност беше известена: еден народ мал по број, а голем по морална сила и сознание, таму далеку во балканските страни, се дигна против столетните угнетувања се дигна против една империја, што своите пипала ги имаше распрострено на три континенти.

Востаничките чети ширум Македонија се слеаа во единствена војска, за миг беа откопани пушките дедовски, уште во првите налети, нападнати се полициските станици и војничките касарни, извршени се и низа саботажи и акции врз системот на комуникации на султанските власти попалени се по селата беговските кули, кои стоеја како чувари на феудалната сила. Светските телеграфски агенции и извештаи на конзулите на големите сили јавуваа за брзите успеси на востанатиот народ. Како врв на триумфот на востанатиот Македонски народ дојде славното Крушево.

Крушево беше првата слободна територија. Прва надеж на Македонскиот народ во подобри денови, што беа на пат. Во Крушево, Никола Карев и другите македонски водачи, ја прогласија првата Македонска република. Воспоставија прва народна власт, но и недвосмислено ги истакнаа целите на востанието. Во историскиот крушевски манифест, не се исповеда омраза и одмазда, туку една политичка и морална зрелост, една државничка мудрост и далекогледност, еден длабок човечки дух.

Манифестот вели: Ние им се обраќаме на сите народности во Македонија, ние, вашите соседи и познати од убавото Крушево и неговите китни села, без разлика на вера и народност, не можејќи веќе да трпиме тиранија... што гледаат и вас и нас да не дотераат до просјачки стап, и нашата мила и драга земја да заприлега на пустина, денеска дигнавме глава и решивме со пушка да се браниме од тие наши и ваши душмани и да здобиеме слобода. Вие мошне добро знаете дека ние не сме лоши и разбирате дека од мака си ја ставивме главата в торба за да заживееме човечки или да умреме јуначки. Бидејќи од дедо и прадедо живееме како браќа на својата земја, ние ве имаме како свои и сакаме до крај да останеме како свои. Овие зборови звучат како химна на разборноста, на човечноста, на добра волја и разбирање меѓу луѓето, на еден вистински дух на трпеливост и соработка, зошто сите луѓе се браќа и дека сите заедно треба да го понесат товарот на борбата за правото на човекот; на слобода на човечко достоинство.

Потврда за тоа, без преседан во историјата, е и поканата на манифестот на турското население. Манифестот продолжува: Ние ве жалиме како свои браќа, бидејќи знаеме дека и вие сте робови како нас, робови на ефендии и паши, робови на богатите и силните, што го запалија царството од четири страни и што не натераа да дигнеме глас за право, слобода и човечки живот; Ве покануваме и вие да дојдете да водите борба; елате, под знамето на целокупна Македонија. Македонија е наша заедничка мајка и ве кани на помош. Елате да ги скршиме синџирите на ропството, да се спасиме од маки и страданија...

Тринаесет дена Македонското знаме гордо се вееше во Крушево, како смело извисен збор на слободата.

Тринаесет дена очите на светот беа свртени кон херојскиот подвиг на востаниците.

Тринаесет дена, десетте табори регуларна војска, под водството на Бахтијат паша, во еден црн петок, извршија општ напад на тврдината на слободата.

Бранителите беа малубројни, но со големи срца: само на Мечкин Камен, каде што беше четата на прочуениот Питу Гули, султанските војски требаа многу пати да напаѓаат, да дадат журтви. Јунаците на Гули, до последната капка крв, со градите свои ги затвораа вратите од градот пред наездата на непријателот.

Кога беше истрелан и последниот куршум, кога падна и последниот бранител, кога земјата се облеа во крв, а небото се прекри со темните облаци на тагата, дури и турските команданти почуствуваа потреба да им одадат последна почит на загинатите херои, велејќи: Така умираат јунаците.

А потоа, насекаде низ Македонија почнаа крвавите потези над востаниците и населението; почнаа убиства, насилија, прогони во Дејар Бекир; терор каков не го запаметила оваа земја. Свирепоста нема крај, востанието беше задушено во крв и пожари. Но, борбата на Македонскиот народ продолжи: заветот на Илинден не се забораваше, и најдобрите народни синови и натаму со пушка во раце по планините и полињата на Македонија, ги даваа своите животи за слободата.

Една од најистакнатите личности од тоа време, легендарниот Пирински Јане Сандански, во новите услови ја продолжуваше борбата за постигнување на идеите на Гоце, за победа на идеалите на македонското ослободително движење. Се до балканската војна, кога за миг изгледаше дека дојде часот на слободата, тој и овој пат беше излажан и разочоран. Балканските владетели и овој пат го покажаа своето право лице и ги открија своите планови во однос на Македонија. По завршувањето на Првата Светска Војна, картата на овој дел на светот не се измени: Македонија пак беше разделена, помеѓу трите соседни држави.

Македонската националност уште пожестоко беше одрекувана. Таа беше уште посилно изложена на притисок, терор и обид за асимилација. Дури во текот на Втората Светска Војна под нов поробител, светна ѕвездата на надеж за слобода и обединение на целокупна Македонија, воздружената борба на сите Македонци. Но, на жалост и после толку журтви, не се дојде до саканиот час, час на обединувањето на Македонскиот народ. Непријателите на Македонскиот народ со сите сили го исползуваа разединувањето на истиот и од тоа тие влечат лични облаги и ја постигнуваат својата стара, по традиција политичка цел.

Но, денес со голема радост можеме да кажеме дека повеќе од дваесет години, еден дел од Македонија, Вардарска Македонија живее во полна национална слобода и бележи нови успеси незаборавајќи на двете свои сестри кои сеуште се обесправени и без национална слобода. Ние овде си ја негуваме нашата култура, но да не дозволиме никој да може да ја злоупотреби или ни ја открадне, како што се случувало во минатото.

Овие македонски цркви се авангарда за одбрана и наши верски и културни центри, во кои ќе пиеме чиста православна вера на мајчин македонски јазик. Со тоа ќе имаат и што да кажат, кога нивните другарчиња ќе се гордеат со нивната култура и нација. Исто така, обединувањето на сите Македонци во нашите цркви овде во новата наша татковина ќе помогне и ќе доведе до обединување на сите Македонци и во старата наша татковина.

На крајот, имам за чест да ви ги предадам срдечните поздрави на нашиот свештеник Very Rev. Атанас Попов, на сите вас и посебно на вашиот уважен свештеник Very Rev. Спиридон Атанасовски.

Ви го честитаме јубилејот и Ве поздравуваме. Бог да биде везден со сите нас.

Ilinden Picnics and the opposition - Bulgarians and Greeks In 1960, the United Macedonians Canadian Committee celebrated the Ilinden uprising of 1903, by holding the Ilinden picnic. Since then, these picnics have become an annual event. In the beginning, the attendance was relatively small but each year the attendance grew rapidly and by 1965, the attendance grew to more than 10,000 Macedonians taking part in celebrations of Ilinden. As I have mentioned in another article, the Macedonian community was predominantly from the Greek occupied part of Macedonia - Aegean Macedonia. The terror with which they lived, under consecutive Greek governments, and the fear of reprisals against their families left behind, stayed with them for a long time after arriving in Canada. For those with families back home who were thinking that one day they may be going back to Greece, it was unthinkable to identify themselves as Macedonians, let alone join any Macedonian organization or attend a Macedonian celebration of any kind. In North America, the pro-Bulgarian MPO organization was active in Canada. This organization, in Toronto, was organizing the Ilinden picnic, claiming that the Macedonian uprising of 1903, against the Ottoman Empire, was a Bulgarian uprising. Macedonians built churches such as St. George Macedono-Bulgarian Church and St. Cyril Macedono-Bulgarian Church in Toronto but under the jurisdiction of the Bulgarian Church (because at the time there was no Macedonian church). Soon after the United Macedonians Canadian Committee was formed, the Pan-Makedoniki Greek organization that was active in the United States was also activated in Canada.

Now the United Macedonians Canadian Committee was facing two anti-Macedonian organizations in Toronto. The United Macedonians faced both these organizations during the time that the United Macedonians Canadian Committee was holding its annual Ilinden picnic. Both these organizations started to organize picnics at the same time (on the same day) as the United Macedonians Canadian Committee Ilinden picnic.

At the time, the United Macedonians Canadian Committee was chartering buses to take people to the Ilinden picnic. The buses were stationed in different places in Toronto.

The main station for the buses to pick up picnic goers was Pape and Danforth Avenue.

The United Macedonians buses were stationed at the northeast side of Pape and Danforth Ave. The MPO buses were stationed on the northwest side of Pape and Danforth Avenue and the Greek Pan-Makedoniki, south of Danforth on Pape. This was done in order to intimidate the Macedonian picnic goers from attending the Ilinden picnic celebrations organized by the United Macedonians Canadian Committee. The United Macedonians was facing stiff opposition from the Greeks and the grkomani, as well as MPO propaganda, each trying to convince more people to go to their respective picnics. The United Macedonians Canadian Committee, in those days, had to work hard in order to persuade and win the trust of our people. We tried to convince the picnic goers that, because they were no longer in Greece anymore, they were free citizens in Canada and there was no need to be afraid anymore. We had to fight to win their minds first of all and their trust. Few people at the time had cars to go to the picnic and this is why the majority had to travel by bus. For that reason, the United Macedonians Canadian Committee was chartering buses which were paid for by donations and by businessmen advertizing in our picnic invitations and/or the newspaper of the United Macedonians Canadian Committee.

As a direct result, the buses to the picnic and back were free for those traveling with the chartered buses. Many Macedonians, before they would approach the bus, had to look to their left and to their right and all around, thereby making sure there was no one watching before deciding to board the bus. For others, who had families back in Greece, the fear of reprisals against their families was too great to take the step and defeat their fear and attend our Macedonian picnics. I had argued with many Macedonians, both at work and wherever they would congregate and consequently I had the opportunity to talk about Macedonian affairs. One such Macedonian was one of my co-workers whose family was originally from my village of Oshchima but they had moved to the city of Lerin, many years ago. After serious and heated discussions, he turned towards me and said, "For you it is easy to talk because you have no one back in Greece! Well, I have a brother who is a principal of a school in Lerin and, if you want to, or if you could open my heart, you will find a bigger Macedonian heart than yours." The 1964 Ilinden Picnic and a road incident I will never forget In 1964 when I was Secretary-Treasurer of the United Macedonians Canadian Committee, the Ilinden Picnic was held at 101 International Park. As usual, the day before the picnic, members of the committee and volunteers gathered at the picnic grounds to clean up the area and do all the preparations, such as installing and decorating the stage, installing and connecting the P.A. system and generally doing all the preparations for the next day. Some would even spend the night in the park making sure everything was ready for the next day.

That day I left home and headed for the picnic grounds early in the morning. I was the first to arrive and did as much work as I could, and before the others arrived I left and headed for home. While driving my little Vauxhall, just before the intersection at Woodbine and Finch Avenue, I noticed a funeral procession heading north on Woodbine Ave. I also noticed two older ladies in the car traveling in front of me. It was a brand new, 1964 Ford.

Then all of a sudden the first car in the funeral procession crossed the centre line of the road and headed for me. I reacted and took necessary measures to avoid being hit and then, just as I barely crossed Finch Avenue, I stopped my little car, avoiding hitting the hydro pole at the corner.

I looked back and saw the hearse had collided with the car in front of me and, by then, I had already applied the hand brake in my car. After colliding with the first car and still out of control, the hearse came towards me, smashing my car on the front fender and right along its entire length and pushing it against the hydro pole. The hearse had both doors on the passenger side smashed and had stopped on the shoulder of the road, about 10 feet away from the back of my car. All four doors on my car were smashed.

After removing the casket from the hearse and transferring it to the flower car, a man from the funeral home came over to my car and asked me how I was doing. I told him I was okay and happy to come out of this without any serious injuries. I then gave the man my car keys and asked him to unlock the rear gate of my car, through which I came out after I crawled over the seats.

A tow truck was sent to take me and my car to the City Buick dealership, located on my street, near Danforth Ave. and Main Street, and while I was there a couple of sales people came out to look at my car asking if it was mine. I told them the car was indeed mine. One of them then asked when the accident had taken place and I answered “around

1:00 PM, that same day”. The person then said: “Tomorrow is Sunday, go to church and pray. God was with you today.” My first car, my little Vauxhall, was a total write-off.

That day I was happy to be alive and the next day I was able to attend the Ilinden celebrations.

A call from the United Macedonians Canadian Committee 1903 remember Ilinden picnic Sunday August 1, 1965 With the approach of Ilinden, the national holiday of all Macedonians, a day of mixed feelings of joy and sadness, we gather together on this day with bowed heads to pay tribute and respect to the glorious memories of our heroic forefathers who so gallantly fought and died for freedom and justice, against the overwhelming Turkish hordes, and their feudal oppressive rule, on this sixty second anniversary of the national uprising of

1903.

The United Macedonians Canadian Committee has selected an able planning committee which is working hard now to prepare for a mammoth Ilinden picnic this year, one that will surpass by far, all previous Ilinden picnics. Gotse Delchev, leader and organizer of the Ilinden uprising said; "We are not fighting against the Muslims, but against their oppressive rule." The 1903 uprising was organized in the spirit of unity of all nationalities, political parties and religious groups in Macedonia, and only in the same spirit of unity and devotion can an Ilinden memorial celebration picnic be justified. We must do a proper and deserving honor to our dead heroes, for only then they did not die in vain. Therefore, let us pledge to uphold and cherish their glorious memory by joining in one massive United Macedonians Ilinden picnic this year, in Toronto, regardless of nationality, politics, or religious affiliations.

We appealed to all Macedonian Churches in Toronto to take an active part this year, in one Ilinden picnic, and to refrain from having separate Ilinden picnics, as was done in the past. It is true that there are many things that we may disagree on, but at least let us all agree on celebrating Ilinden together.

The United Macedonians welcomes everyone, particularly guests from the neighboring states are most welcome, and where ever possible, all to come in their native costumes, man and woman. It will have historic meaning if a dozen young men came dressed in original uniforms of the Macedonian freedom fighters and hats with insignia reading, "freedom or death". Also, you are cordially invited to become a member of the United Macedonians Canadian Committee.

The Ilinden picnic this year is going to be held at the beautiful Spring Hill Park, in Whitby Ontario, which is one of the best picnic grounds in Canada.

In case of rain, the picnic will be postponed to August 8, at the same place.

Мојот први говор-реферат на Илинденските прослави на 1ви Август 1965г. Во Фантаси Ленд Парк во Витби, Онтарио.

Драги сонародници, браќа Македонци.

Секој човек и секој народ има своја историја. Думата историја значи ред собитија.Случки и настани, во подолг период на време, во кој е живеел, живее, и ќе живее еден народ. По пат на таков природен процес и Македижонскиот народ ја створил историјата , јазик и култура.

Историјата е наука и добра учителка, на собствениот народ. Тоа го води низ години и векови своето поколење како мајка со своето дете за рака, му ги повторува уроците на своето минато. Од такво минато предадено на поколење се учат и нашите деца кои се, од каде се и што се. Таков еден големмомент од нашата на миналото е и Илинден.По своето историско значење за македонскиот народ, тој ден е ден на славна дата и гордост во националната историја во нашиот народ.

Македонскиот народ беше под тешко робство на Отоманската Империја 500 години. Тие беа години на мрак од безправие, подтапканост и насилие, Турските феудали го ограбија и оширомашија нашиот народ. Го обесправија и насилно го поробија. Со други зборови Македонскиот Кристијанин или наречен по турск

(ѓаур) немаше ништо своје, или пак ако го имаше, тоа беше привремено и зависно од волјата на Спаџијата и пољакот. Во таа мрачна епоџа нашиот човек небеше стопан на својата нива на својот добиток, на свијите чеда, на својата чес-жена и сестра.Македонецот може да се гордее со многу нешта, но најскапите се овие две:

чешноста и трпението. За тие две убавини, не учи не самонашата историја, ама и општата на сите народи, со кои имаме етнички граници. Таа не записала таква дата, да Македонецот заграбил чужда земја, поробил или убесправил некого, а на против самиот тој бил поробуван многу пати во историјата, од Турци, Грци, Бугари и Срби. Тој факт говори, да секогаш чесниот народ повеке верува, работи и твори,поради тоа бива многу пати лаган и поробуван. Но Македонецот знае нешто друго, тој знае да ја брани својата чест, а за тоа е најголемиот сведител историскиот ден, кој ден ние го празнуваме како Великден.Това е нашиот Национален ден Иливден.

Трпението имаше свои граници тоа беше исцрпено и требаше да се дејствува со особена, решителност, за да дојди до крајната цел, целта на свенародноослободување. На 13 Јули по стар стил над селотоБуф Леринско штабот реши да се објви на ден Илинден востанието, тоа е 2 Август 1903 година. На еднаш се испрате саопстение во округот Битола за да го препрати овој во централниот комитед во Солун.Во село Боиста на хектограф се извадија писма саопстенија во сите околии пет дена на самото востање, и се распратија на скаде. Беше известена званично и цела Европа, изнесени беа причините за дигање на востанието.

Не наказаните населби на Турците и системачките прогони ги натераа кристианите од Македонија и Одринско да влезат во масовна вооружена борба. Тие ја прифатија таа крајност од кога гиисктија сите средства за да го донесат мешањето на Европа во духот на договорените што ја регулираат положбата на населението. Такви соопштенија беа испратени лично и до видни Турци.Иистите деиствуваа резултатно. Едно писмо прокламација подписано од Никола Карев меѓу другото говори така: Бидејки од дедо предедо си живиме како браќа во оваа земја, ние ве имаме како свој. Ние не дигаме пушка против вас тоа би било страмно за нас.Ние не дигаме пушка против чесниот, трудолубивиот турски народ.

Ние не излеговме да колиме и грабиме; ние не излеговме да порисијануваме и да ги безчестиме вашите сестри и мајки-жени и керки. Треба да знаете дека се; што е ваше, ние толку скапо колку нашето. Овој повик имаше големо дејство кај Турците и многу од учените Аги, Бегови, Паши и офицери писмено зајавија до централниот комитед да го оправдуваат востанието. Ево едно такво писмо од еден турски офицер од армијата- началник на гарнизонот во Крушево; тој пишува следното:

Прокламацијата до мојте сонародници живо ме заинтересира. Целта ви е голема.

Од неа разбрав дека залудно сме ве сметале за разбојници. Целта ви е голема а борбата смислена. Напред по тој страшен и славен пат по кој сите народи се добрале до слободата.Во овие денови, преди 62 години во надвечеријето на Илинден Мкедонија вриеше како кошница од пчели. Војводите и централниот комитет плануваа. Од народот имаше луѓе кои плануваа а другите чуствуваа и со нетрпење го очекуваа големиот ден, ден на оплата и слобода. Во главно сите беа опфатени со еден пламен на желба и њубов и готови беа да својте животи ги дадат за слобода на својот народ. Мажи и жени старо и младо, сите и на секаде зборуваа за едно - за Илинден и слободата.На брзина се свршуваат сите полски работи - се купуваат оружје и се стегаше духот на Македонскиот народ, ево дојде саканиот ден.Во 1903 пушки загрмеа бомби пукаат, борба започна борба не равна, над Крушевската Република Питу Гули, за прв пат го разви знамето на слободна Макржедонија. За таа слобода во таа борба, паднаа многу наши браќа, тие паднаа за да живеат нивните поколенија. Востанието пропадна но екот на македонскиот дух за својата слобода го разбуди целиот свет. Не се покрива оган кој гори на врв планина, ниту гасни тоа што неможи да угасни, Македонскиот дух беше после востанието уште по силен, по познат и присутен на сите меѓу народни конференции.Многу пати каузата за обединета Македонија беше подкрепвана од други држави и државни политичари.Но, противниците беа по силни и Македонскиот Вопрос изастовуван, конечно никој пат не решен после првата световна војна, на конференцијата за мир, Американскиот пресидент Вилсон на наседанието држеше пред себе библија и настојуваше да се решат сите спорни проблеми во кој влегуваше Македонија по правда.Но Францускиот државник Министер председател Клемансо си наложи волјата и ја заврши невидена неправда на Македонија. Со други зборови, живата мрша на Македонија беше исечена на 3 парчина и дадено: Едно на Грција, друго на Србија и трето на Бугариј. Мислејки да македонија ја тури за вечни времина во гроб. Но историјата не учи да неговите надежди беја само илузии и Македонија е жива.Каква беше судбината на Македонците под робство на овие три Балкански земји? Познато ние на сите нас.

Македонецот остана без право, без своји мајчин, јазик слобода и просвета, што значи пак под црно робство под други господари. Од Илинден до денес изминаа 62 години и уште две части на Македонија Егејска и Пиринска се обезправени.

Обединети Македонци го бара и ке го бара правото и обединението на цела Македонија. Еден дел на Македонија, а тоа е Вардарска успеа со собствените си сили да после толку години се ослободи и заговори на свој мајчин јазик. Да има свои училишта своја црква, своја култура и национална слобода. Но во исто времр ние уште до ден денес жаламе за нашите браќа кој му е земено правото како нација во Грција и Булгарија. Обединети Македонци организација а е пламен на вечниот оган на неугаснатите идеали на славните борци на Македонија. Гоце Делчев, Даме Груев, Перо Тошев, Никола Карев, Јане Сандански, Питу Гулев и безбројни борци кои ги дадоа својте животи за слободата на Македонија.

Пред тие славни борци и нивниот дух Обединети Македонци дава савет дека ке работи без одих за светите идеали на Илинденците тоа ест за обединењето на Македонија, во тоа име ве поздравуваме и благодарам на вашатапатриотична свест што дојдовте пак заедно да го прославиме Илинден со надеш и тврда вера до идната година се стретнеме тука со исполнети желби за слободна Македонија.

The 1965 Ilinden picnic - a success story with a twist Before the Ilinden picnic of 1965, I was elected president of the United Macedonians Canadian Committee for that year, and so I decided to start preparations for the 1965 Ilinden picnic early. The most important task for my committee was to find suitable grounds for the picnic. We expected to have a large turnout that year so we rented large grounds to accommodate it. We decided to hold the picnic on August 1, 1965 at Springhill Park, near Whitby, Ontario. This picnic was one of the largest picnics we ever had and was held at this park for the first time.

As president of the organization holding the picnic, I delivered a speech about the 1903 historic Ilinden uprising and what it meant for the Macedonian people everywhere.

Besides drawing a record high turnout, this picnic was also successful in every respect.

Unfortunately its success did not please our enemies.

At about the same time my wife Cena was pregnant with Caroline, our youngest child, born on August 10, 1965, just nine days after we had the Ilinden picnic and for that reason she was unable to attend.

At the same time, being a young family, we lived on the first floor of a house we rented out. This was our first house and economics during those days were such that we were forced to rent the whole top floor. The four of us, with a fifth on the way, lived in two rooms and a kitchen on the main floor.

The day we had the Ilinden picnic something strange took place. Around 11:30 p.m.

we heard sirens and saw emergency lights approaching our street. It was the fire department blaring in the night, causing anxiety in the neighbourhood as we all wondered what was going on. The trucks then stopped in front of our house and just as they did, police cars also arrived, blazing their sirens full blast with emergency lights flashing in front of our house.

Then, both police and firefighters rushed towards our house and stood on our veranda, knocking on the door and yelling to open the door… that it was an emergency.

The moment the door was flung open, the police ordered everyone out of the house.

Plain clothes and uniformed policemen then quickly rushed through our house as if searching for something. They were preoccupied looking for something and ignored our inquiries about what the emergency was all about. After searching everywhere, they finally came out and told us that someone with a young voice had called the police department and told them that a bomb had been planted in our house. Fortunately no bomb was found!

I figured there was a message in all this for me. Our enemies were not too pleased with our successful Ilinden picnic and they were definitely not appreciative of the speech I gave. I guess our huge successes with the picnic were too much for them to bear.