Дел 6 - Од почеток Следниот петок се сретнавме, го најдов Стефче како ме чека

Дел 6 - Од почеток Следниот петок се сретнавме, го најдов Стефче како ме чека на вообичаената маса. Тој пристигна прв и изгледаше вознемирено. Откако се поздравивме, тој рече:

„Она што ми го кажа минатиот петок беше тешко да се поверува… Грција е демократска земја… Светот ја гледа како скапоцен камен… Според општо сознанија, Грција на светот му даде демократија, математика, наука… Таа се смета за лулка на демократијата. Едноставно не ми се верува што кажа за Грција... Незамисливо е Грците да не се реални. Се прашувам колку луѓе во светот навистина го знаат тоа, особено самите Грци… Кој би помислил дека Грците се измамници? Ова е едноставно неверојатно… едноставно не можам да верувам во тоа“.

„Стефче, добре дојдовте во мојот свет... И тоа не е се. Не ни почнав да ви кажувам за сите зла што овие Грци ги направија врз нашиот народ за да ги задоволат нивните интереси и да ја промовираат и пропагираат оваа лага наречена хеленизам“.

„Па, положи го на мене. Ако не ме убие, ќе ме направи посилен…“

„Каде да почнам…?“

„Почнете од почеток…“ „Во ред, ќе дадам се од себе. Да почнеме со распадот на Отоманската империја.

Кога европските големи сили почнаа да чувствуваат дека Отоманската империја полека почнува да се распаѓа, тие беа сигурни дека еден ден таа засекогаш ќе исчезне и дека териториите што ги окупираше ќе бидат ослободени... за грабнување. За жал, големите сили не си веруваа една на друга.

Тие се плашеа дека ако некој ја испрати својата војска да ги грабне османлиските територии, другите ќе следат и ќе има војна. Затоа мораа да смислат план, договор како тие територии да се добијат со избегнување војна. Но, едно нешто за кое се чинеше дека се согласија е дека отоманските територии ќе бидат заменети со многу мали земји со еднаква големина. Тие не сакаа целата отоманска територија да биде заменета со една голема христијанска земја бидејќи и таа со текот на времето ќе станеше Голема сила и тие не сакаа повеќе Големи сили во Европа, или каде било на друго место.

Идеално би било османлиските територии да бидат заменети со мали земји кои не би можеле да ги загрозат Големите сили.

Сите тие би требало да бидат со еднаква големина за да не може ниту една земја да доминира или да ги окупира другите. Тие сакаа да бидат сигурни дека османлиските територии никогаш нема да се рекомбинираат. Тие, исто така, сакаа земјите-наследници да се разликуваат една од друга; да се мразат за никогаш да не се спојат. Тие, исто така, одлучија дека секоја земја ќе биде управувана од монархија. Ова беа некои од идеите за кои Големите сили можеа да се договорат додека секоја тајно подготвуваше заговор за тоа како да влијае на овие земји и да ги претвори во прокси.

Првата земја што излезе од Отоманската империја беше Србија, а потоа Грција. Најјужниот дел од Грција бил ослободен со помош на Големите сили. Мислам дека тоа беа Русија, Франција и Англија.

Потоа, со помош на Русија, следно беше ослободена Бугарија.

Русија сакаше да создаде голема Бугарија во која ќе биде вклучен најголемиот дел од Македонија со цел да ја претвори во руски застапник за да може Русија да добие пристап до Средоземното Море. Но, другите големи сили не се согласија.

Како што реков претходно, прво не сакаа да постои голема земја на Балканот и второ не сакаа Русија да има пристап до Средоземното Море. Конкретно Англија не сакаше Русија да има пристап бидејќи го сметаше Средоземното Море како свој

„двор“.

Во 1878 година Големите сили решија да создадат помала Бугарија и да ја вратат Македонија на Османлиите. Во тоа време големите сили решија дека нема да има Македонија. Тие одлучија Македонија да се подели и да им се даде на Грција, Србија и Бугарија. Но, прво ќе требаше да чекаат Отоманската империја дополнително да се распадне.

Македонците по 1878 година неколку пати се обиделе да се ослободат, но без помош однадвор, не успеале. Не знам дали сте слушнале за Илинденското востание во 1903 година, но ова беше време кога цела Македонија се крена да се ослободи, но не успеа. Не успеа бидејќи, како што реков претходно, не доби помош однадвор. Згора на тоа, Големите сили, преку Бугарија, се погрижија востанието да биде саботирано одвнатре. Тоа е долга приказна, не сакам да навлегувам во неа сега, но ако сакате да дознаете повеќе, имам напишано за тоа опширно во моите книги.

Потоа, кога Грција, Србија и Бугарија станаа економски и воено силни, доволно силни за да се спротивстават на распаднатата Отоманска империја, Големите сили ги ослободија и им дозволија да ја нападнат Македонија и да ги избркаат Османлиите. Токму за тоа беа балканските војни од 1912 и 1913 година. Дури и Македонците им помогнаа да ги избркаат Османлиите...“

„Зошто го направија тоа...?“ „Затоа што напаѓачите му кажаа на македонскиот народ дека тие се таму за да го ослободат... да ги ослободат нивните браќа христијани. Но, ова беше лага; тие беа таму за да ја окупираат и поделат Македонија за себе.

Во 1878 година, големите сили одлучија Македонија да биде поделена и дадена на Грција, Србија и Бугарија, но тие немаа идеја како да ја поделат. Во одреден момент беше одлучено Македонија да биде поделена по „национални линии“ кои ги пропагираат „црковните војни“, кои ги спомнав претходно каде Грците се обидоа да ги претворат сите во Македонија во Грци.

И Србите и Бугарите, се разбира, го направија истото. И како што се засилуваше конкуренцијата меѓу тројцата, така се зголемуваа и нивните мерки. Прво почнаа со давање црковни служби, потоа отворија училишта и на крајот прибегнаа кон употреба на насилство, принудувајќи ги Македонците да станат Грци, Срби и Бугари со сите можни средства, вклучително и терор. Од сите страни беа ангажирани вооружени банди за да го тероризираат народот. Ако некое село, на пример, ја прифати едната страна, да речеме бугарската страна, тогаш Грците ќе испратат свои банди да ги принудат луѓето во тоа село да ја прифатат грчката страна.“ „И ако луѓето одбијат?“ „Доколку одбија, беа казнети, па дури и убиени. Нивните домови биле ограбени и запалени, жените и девојките биле силувани, мажите биле мачени и свештениците биле убивани.

Понекогаш се убиваа цели села како што беше случајот со Загоричени. Видете го поглавјето „Масакрот во Загоричени“ во мојата книга со наслов „Колективна казна“, која ќе можете да ја најдите но овои линк:

http://www.pollitecon.com/Assets/Ebooks/Kolektivna-Kazna-Genocid-Izvrsheni-vrz-Makedonkiot-Narod.pdf.

Потоа, пред Грција, Србија и Бугарија да ги нападнат Османлиите во Македонија, тие се консултирале со рускиот крал како да ја поделат Македонија бидејќи Македонија не може да се подели по национални линии. Практично немаше ниту едно село во Македонија што може да се подели по национална линија. Рускиот крал ги советувал да ги нападнат Османлиите од југ, северозапад и североисток и линиите на поделба ќе бидат поставени каде и да се сретнат нивните војски. Со други зборови, која и да е територија што ќе ја ослободат од Османлиите, ќе биде нивна. И тоа е она што тие го направија во 1912 година.

Оттаму ситуацијата стана комплицирана, ќе мора да ги читате моите книги за да дознаете што се случило. Но, едно можам да ви кажам, македонското население во тие војни скапо плати со животи и уништување имоти. Беше ужасно.

Балканските војни беа толку трауматични и толку ужасни што беше покрената истрага.

На 2 август 1913 година, непосредно пред крајот на Втората балканска војна, Фондацијата Карнеги испрати Комисија во мисија за откривање факти. Мисијата се состоеше од седум истакнати членови од САД, Велика Британија, Франција, Германија, Австро-Унгарија и Русија. За да дознаете повеќе за ова прочитајте ја мојата книга: „Колективна казна - извршени геноциди врз македонскиот народ“, можете да ја најдете на овој линк: http://www.pollitecon.com/Assets/Ebooks/Kolektivna-Kazna-Genocid-Izvrsheni-vrz-Makedonkiot-Narod.pdf.

За жал, пред да бидат објавени наодите на Комисијата, изби Првата светска војна и извештајот никогаш не ја виде светлината на денот.

По завршувањето на Првата светска војна, Грците ја продолжија својата политика на асимилација на македонските територии и македонскиот народ и, како што реков претходно, оние Македонци кои одбија да се асимилираат беа протерани, многумина преку размена на население, најмногу со Бугарија.

Во сето тоа ниту еднаш Грците не прашаа што сака македонскиот народ. Тие биле третирани како животни.

Работите одеа од лошо на полошо за време на диктатурата на Метаксас во Грција непосредно пред почетокот на Втората светска војна. Во 1936 година грчката влада почна да донесува закони со кои илјадници Македонци беа апсени, затворани и протерани од нивната татковина. Еден конкретен закон (правен акт 2366) го прогласи за незаконски македонскиот јазик и им забрани на луѓето да го зборуваат со изрекување високи парични казни и затвор. Многу Македонци, за жал, не зборуваа грчки, особено старите луѓе, и немаа друг начин да комуницираат со своите семејства и пријатели. Луѓето никаде не смееја да зборуваат македонски, ни на пазар, ни дома. Згора на тоа, многу полицајци беа ангажирани да го шпионираат населението и секој што ќе се фатеше да зборува македонски беше казнет; дури и старите дами се обидуваат да купат зеленчук на пазарот.

Процент од казната им бил платен на полицајците кои ги уапсиле, па грчката полиција имала многу поттик да фати луѓе.

Замислете да ви се случи тоа?

Оваа практика продолжи и по завршувањето на диктатурата на Метаксас.

Еден од моите чичковци, од страната на мајка ми, беше претепан од полицаец затоа што едноставно одговорил на прашање на една стара дама. Тоа го поттикнало да се приклучи на партизаните и да се бори против оваа грчка неправда. Тој беше убиен за време на Граѓанската војна во Грција. Нема ниту едно македонско семејство кое не доживеало трагедија во грчки раце.

Друг човек што го сретнав во Канада ми кажа дека и тој бил претепан од грчката полиција затоа што зборувал македонски.

Тој немаше татко; Не знам што се случи со неговиот татко, но неговото семејство беше многу сиромашно. Кога бил момче, мајка му му купила бела кошула, која гордо ја носел низ селото на еден празник. На пат кон црквата сретнал една старица и ѝ рекол добро утро на македонски јазик. За жал, еден полицаец кој минувал го слушнал и го искарал. На полицаецот му рекол дека старицата не зборува грчки, па морал да зборува со неа на македонски. За неговата „дрскост“ полицаецот го удрил по лицето со палката и му го скршил носот, кој искрварил по целата бела кошула и му ја уништил“.

„Тоа е сурово… Какво сурово копиле…“ „Ова за жал беше нормална практика за Грците во тие денови.

Но тоа не е се. Многупати беа забележани полицајци надвор од прозорците на луѓето како слушаат на кој јазик зборуваат луѓето во приватноста на нивниот дом. Ако ги слушнале како зборуваат македонски, ги казнувале. Најбезбедно нешто што требаше да го направат Македонците во тие денови беше воопшто да не зборуваат. Ако зборувале македонски, биле казнети, па дури и уапсени за повеќекратни прекршоци. Ако зборуваа грчки, Македонците ги намуртија.

Поради начинот на кој се однесуваа кон Македонците, македонскиот народ го мразеше грчкиот јазик и не сакаше да чуе некој да зборува грчки, особено кога го зборуваат нивните роднини или нивните соседи“.

„Па, како се очекуваше луѓето да комуницираат... особено оние кои не знаеја да зборуваат грчки?“ праша Стефче.

„Многу внимателно…“ реков и се насмеав, но на Стефче не му беше смешно.

„Успеаја некако да преживеат“, реков и додадов. „Знам за една старица од нашето село која беше казнета. Таа била на градскиот пазар и се обидела да купи намирници. Единствениот јазик што таа го зборуваше беше македонскиот. За жал, таа не го виде полицаецот како стои покрај неа. Нејзината казна изнесуваше повеќе отколку што заработи од продажба на земјоделски култури цела година. Тоа беше поразително за неа.

Таа живееше сама. Нејзините возрасни деца биле партизани кои ја напуштиле Грција за време на војната и не им било дозволено да се вратат. И бидејќи живееле во Источна Европа, не можеле да и помогнат. Писмата што таа ги праќала и примила биле отворени од грчките власти. Постојано ја следеле нејзината пошта. Освен тоа, освен ако не можеа да и испратат американски или канадски долари, парите од источноевропските земји беа нелегални. Селаните направија наплата за да и помогнат да ја плати казната. Беше многу убава дама. Таа секогаш имаше бонбони за мене секогаш кога одев да ја посетам“.

„Човеку, тоа е страшно… немав поим…“ „И покрај тоа што ни го направија Грците во Грција, тие сега сакаат да ги замолчат сите Македонци каде и да живеат. Згора на тоа не обвинуваат за суровост и кражба. Нè обвинуваат дека сакаме да ја украдеме „нивната“ историја и наследство... Овие Грци беа и се уште се сурови луѓе и тажното во тоа е што не можеме да направиме ништо за тоа. И покрај тоа што ни го направија, светот сè уште ги поддржува…“ Само што завршив со разговорот, можев да видам дека Стефче се грижи да си оди дома, па реков: „Стефче, веќе е доцна…

Треба да тргнеме… Ќе го земеме следниот петок“.