Дел 19 - Педесет автори сè уште не можат да грешат! - Part 02

46. „Едноставно не е веродостојно да се сугерира дека најголемиот дел од римските граѓани кои зборуваат грчки јазик во средниот век, а камоли поранешните турски поданици од Грција од 19 век, „живееле како антички Грци“. („Македонија и Грција борбата за дефинирање на нова балканска нација“, од Џон Шеј, страница 95.)

47. „Не помалку впечатлива од малата големина на Хелада беше малата големина на самите Хелени. Но, многу полесно е да се следат границите на едниот на модерната карта отколку да се следи крвта на другиот во телата на современите жители.

Немаме точна евиденција за пропорциите на слободни граѓани кои сами ги сочинувале вистинските Хелени, но тие биле најмногу мало малцинство меѓу големата популација на хелоти и робови“. („The Nineteenth Century a Monthly Review“, уредено од Џејмс Ноулс, том VI, јули-декември 1879 година, страница

932.)

48. „Албанците од Хидра и Спаца, од кои многумина не знаеја ниту да зборуваат грчки, се сметаа себеси за Грци бидејќи нивната верност беше со Православната црква“. („Тоа Грција може сè уште да биде слободна“, од Вилијам Сент Клер, страница 9.)

49. „Овде е крајната грчка трагедија: онаа на земјата принудена да третира сè познато во времето на основањето на нацијата-држава како „туѓо“ додека увезува култура во голема мера измислена – или барем – редизајнирана од германските класицисти од доцниот XVIII почетокот на деветнаесеттиот век.

За многу децении, и речиси без прекин, Грците беа принудени да ги остават настрана музиката, уметноста и јазикот кои се сметаа дека се премногу извалкани од „ориенталните“ влијанија на отоманската, арапската, словенската и албанската култура;

да се заборават делумно албанските корени на Атина и нејзината околина...“ („The Body Impolitic“ од Мајкл Херцфелд, страница 9.)

50. „Филхените – зборот значи „обожавателите на Грците“ – кои почнаа да лобираат за грчката слобода беа погодени од контрастот помеѓу идејата за античка грчка слобода и ропството на современите Грци, за кои обично се претпоставуваше дека се директни потомци на Перикле и компанија. Филхелените генерално се оддалечуваа од реалноста: тие се занимаваа само со митот за Атина и беа способни да игнорираат сè што има тенденција да го оцрни гламурот. („Атина од антички идеал до модерен град“, од Робин Вотерфилд, страница 296.)

Со оглед на тоа што современите Грци НЕ се потомци на некој „древен народ“ како што се преправаат, тогаш како ја оправдуваат инвазијата, окупацијата, поделбата и анексијата на македонските територии? Како го оправдуваат да им кажуваат на Македонците како можат и што не смеат да се нарекуваат?

Зошто овие измамници и шарлатани сè уште се сфаќаат сериозно? Но, се додека ние им обрнуваме внимание и се расправаме со нив, тие ќе продолжат да се расправаат и да се „прават“ дека се потомци на таканаречените Антички Грци.