ДРАГА МАЈКО - Part 03

Откако ги формираа своите банди, овие фашисти почнаа да го тероризираат македонското население. Тие особено не го сакаа македонскиот народ, особено оние кои отворено го зборуваа својот македонски јазик и се тврдеа како Македонци.

Македонскиот народ се пожали на окупаторите, но тоа не им помогна, освен Италијанците, кои исто така не ги сакаа фашистичките Грци и им дозволија на повеќето селани од Костурско да се вооружат и да возвратат.

Откако бугарските фашисти окупираа делови од Македонија и тие се обидоа да го организираат и вооружат македонскиот народ под организацијата „Охрана“, но од различни причини;

да се бори за бугарската кауза. Но, сè што Бугарите можеа да привлечат беше криминалниот елемент кој беше подготвен да му наштети на сопствениот народ за која било причина, сè додека тој имаше лична корист.

Во германската и бугарската окупирана делови на грчката окупирана Македонија, немајќи друга опција, измачените Македонци избегаа во планините за да се спасат од грчкиот терор. Таму тие се организираа во групи, се вооружија и се бореа за нивниот опстанок. Овие мали групи често се комбинираа во поголеми групи за да ги одбијат грчките фашистички напади врз нивните пријатели, семејства и села.

Недолго по тројната окупација на грчката окупирана Македонија, покрај странските окупатори имаше и грчки фашистички криминални банди кои работеа за Германците и Италијанците, македонските фашистички криминални банди кои работеа за Бугарите, македонските вооружени групи кои ги штитеа селата од Костурско од сите Грци. воопшто и македонските вооружени групи во планините заштитувајќи се себеси и своите села од фашистичките Грци.

Некаде во есента 1941 година, Комунистичката партија на Грција (КПГ) започна да организира движење на отпорот во обид да ги протера окупаторите, но не беше популарна кај грчкиот народ, па создаде и водеше национално ослободително движење (ЕАМ) кое вклучуваше сите левичарски партии во Грција кои беа поблиски до грчката работничка класа.

Има повеќе причини поради кои КПГ презеде иницијатива да организира движење на отпорот. Прво, како дел од поголем план ќе може да се прошири комунистичката идеологија за комунизмот да се вкорени во Грција. На повеќето луѓе, особено на Македонците, им беше доста од фашистите и сакаа промени.

Второ, бидејќи ги претставуваше мноштвото на работничката класа, ќе можеше да ја искористи нивната моќ и да ја пролее нивната крв во идните бунтови, наместо крвта на буржоазијата и нивните поддржувачи кои не гледаа профит во умирањето за некоја кауза.

Трето, бидејќи КПГ беше единствената партија која сакаше да го признае постоењето на македонскиот народ во Грција, таа ќе можеше да ја искористи неговата моќ не само за да се бори против окупаторите туку и да ги спречи да бидат под влијание на окупаторската пропаганда, особено бугарската. пропаганда која нудела автономија и независност на Македонија.

Но, веднаш штом КПГ се етаблираше како водач на движењето на отпорот во Грција, Англија почна да се грижи за губење на Грција од Советскиот Сојуз, особено кога Советите ја свртеа плимата на војната со Германците и почнаа да се движат кон југ.

За да се осигура дека Грција ќе остане во англиската сфера на влијание, Англија почна да се инфилтрира во КПГ со свои шпиони и луѓе. Дури и успеа да се инфилтрира во највисокото раководство на КПГ со Сијантос, еден од нејзините агенти, кој беше назначен за привремен генерален секретар задолжен за КПГ. На овој начин Англија ќе може да ја контролира ситуацијата во Грција во иднина и да се погрижи работите да тргнат по својот пат.

Откако КПГ ја формираше војската на отпорот наречена Националноослободителна армија на Грција (ЕЛАС), почна да ги растура македонските вооружени групи во планините и вложи максимални напори да ги вклучи во ЕЛАС.

Оние кои одбиле биле нападнати и распуштени со сила. Кога собра доволно борбени сили, ЕЛАС почна да ги напаѓа фашистичките банди. Потоа ги нападна македонските бендови во Костурско, но без успех. Тие едноставно беа премногу моќни. На КПГ и требаше подобар план, особено против македонските чети во Костурско, па со помош на Југославија дошла до идеја да формира македонска организација наречена Славомакедонски народноослободителен фронт (СНОФ) и нејзиното воено крило Славомакедонско национално Ослободителна армија (СНОВ).

Идејата зад СНОФ беше Македонците да се борат против него -Македонците да се борат против Македонците - и да ги натера четите од Костурско да се предадат. Планот успеа. Сите македонски чети по селата, еден по еден, ги предаваа рацете и се приклучија кон СНОФ.

Мировната тактика на убедување на СНОФ и нејзиното агитирање преку печатот на македонски јазик придонесе многу не само за предавање на оружјето, туку и за убедување на членовите на овие чети да се приклучат на СНОФ, па дури и на ЕЛАС.

После тоа СНОФ нагло се распушти и СНОВ беше распуштен, а неговите борци беа апсорбирани од ЕЛАС. Со други зборови, СНОФ, без оглед на тоа што му било кажано или мисли на македонскиот народ, не бил ништо друго освен комунистичко оружје измислено од Комунистичката партија на Југославија (КПЈ) и од Комунистичката партија на Грција (КПГ) за уништување на Костур. Регион Македонски бендови.

Во тоа време, на површина, КПГ личеше и официјално делуваше како секоја друга балканска комунистичка партија, така што општиот впечаток беше дека КПГ на крајот ќе донесе социјализам во Грција, права на македонскиот народ и ќе погледне на север кон Москва во иднината.

Но, длабоко во себе КПГ не беше како другите балкански комунистички партии, барем не на највисоко ниво. Додека КПГ проповедаше комунистичка идеологија, таа негуваше националистички идеи и го правеше грчкиот суверенитет, со грчка окупирана Македонија во неа, нејзин највисок приоритет, нешто што Москва не би го поддржала.

Москва гледаше на комунистичка балканска федерација со Грција во неа, која ќе ја вклучи и грчката окупирана Македонија. Сепак, ниту еден Грк од каква било политичка определба не беше подготвен да се откаже од грчката окупирана Македонија за социјализам.

Како што се испостави, Западот, особено Англија, ѝ нудеше на Грција токму она што го сака и беше подготвен на време да го испорача. Но, КПГ засега мораше да се однесува како комунистичка партија за да ја спречи советската Црвена армија да ја „ослободи“ Грција и да ги закрие локалните комунисти и Македонците.

Со други зборови, целите на КПГ беа да ги спречи словенските војски да ја нападнат Грција, да ги искористи вистинските комунисти и Македонци за да ги истераат окупаторите и да се погрижи комунистите или Македонците да не победат или да ја преземат власта.

Тоа стана очигледно кога КПГ почна да гледа на Запад.

Започна со потпишувањето на Либанскиот договор за формирање коалициска влада со другите грчки цивилни партии, вклучително и политичките десни партии против кои се бореше. Со Договорот се бараше и разоружување на македонскиот народ како средство за уништување на македонското националноослободително движење кое се градеше од почетокот на тројната окупација.

Потоа го потпиша Договорот од Казерта, со кој се бараше сите сили на отпорот во Грција да бидат ставени под англиска команда. По ова, ЕЛАС беше ставен под команда на англиската поддржана грчка влада во егзил, што го доведе во прв план прашањето што да се прави со македонските сили.

Политичката десница, директно под команда на ЕЛАС, не сакаше да постојат македонски сили бидејќи тоа ќе даде непобитен доказ дека во Грција постоело македонско население. Исто така, Македонците претставуваа опасност за суверенитетот на Грција.

Потоа, откако Сталин и Черчил го поделија Балканот на Јалта, а Сталин ја прифати идејата дека нема да се спроведува социјалистички систем во Грција, започнаа таканаречените „декемвриски настани“. Во Атина беа организирани насилни акти со цел да се оцрни ЕЛАС и да се распушти и да се даде причина на Англичаните легално да влезат во Грција.

Потоа беше потпишан Договорот од Варкиза со кој се бараше ЕАМ да го распушти ЕЛАС и да одржи референдум за враќање на монархијата во Грција. Со потпишувањето на Договорот од Варкиза, КПГ во основа ја предаде власта на политичката десница и на Англичаните.

Ова треба да ви даде идеја за тоа како се развиваа настаните во Грција за време на Втората светска војна и правецот на КПГ.

Но, додека Втората светска војна беше уништена, во Грција сè уште постоеја комунисти, кои во тоа време беа мнозинство, а исто така и Македонците на кои им беше ветено самоопределување со Атлантската повелба и други консесии од КПГ.

Кога заврши Втората светска војна, комунистите сè уште беа таму, а исто така и Македонците ги бараа ветените отстапки што ги заработија борејќи се на страната на сојузниците. Овие за жал за грчката влада и за Англија беа нерешени работи кои требаше да се решат. Така, уште еднаш беше потребна помош од КПГ. Но, пред било што да се реши, грчката влада во Атина мораше да се легитимира и да се вкорени.

Откако Англија го постави својот агент Захаријадис за генерален секретар на КПГ, Англичаните се свртеа кон КПГ за да им помогне да ја изберат либералната партија која, пак, ја отвори вратата за политичкото право да ја преземе власта.

Сè што требаше да направи Захаријадис беше да ги поттикне демократските сили да ги поддржат либералите. Тој им порача на народот да ги поддржи либералите за да ги спречи „монархофашистите“ да ја преземат власта. Но, кога либералите ја презедоа функцијата, тие ја отворија вратата за „монархофашистите“ да ја преземат.

Откако „монархофашистите“ ја презедоа контролата врз безбедносните сили во Грција, тие почнаа да ги мачат демократските сили и да го тероризираат македонското население. Тие бараа Македонците да ја напуштат Грција.

За жал, нивната тактика не функционираше бидејќи Македонците не одеа никаде. Затоа мораше да се направи нов план. Ако не требаше да заминат под принуда, ќе бидат отстранети со други средства. На пример, ако Македонците земат пушки и почнат да се борат против грчката влада, да речеме да ја отсечат грчката територија, тогаш грчката влада нема да има друг избор освен да возврати. Активностите на Грција би биле поддржани и од нејзините сојузници Англија и Соединетите Американски Држави, бидејќи нивната интервенција ќе се смета за „правна“ бидејќи тие беа таму за да и помогнат на „легално избраната влада на Гик“ и „законскиот режим во Грција“ против „субверзивни елементи“.

И овде Англичаните и нивните западни партнери се обратија за помош на КПЈ и КПГ. Додека десничарите во Грција ги мачеа демократските сили и го тероризираа македонското население, КПЈ создаваше ново народно-ослободително движење за окупирана од Грција (НОФ). Захаријадис во меѓувреме ги подготвуваше демократските сили во Грција за нова вооружена борба. И Југославија и Советскиот Сојуз се согласија да ја поддржат КПГ во тоа.

НОФ пристигна во грчката окупирана Македонија пред да започне новата вооружена борба, подоцна наречена Граѓанска војна во Грција, и започна со подготовки за вооружување на македонскиот народ. Но, дотогаш Втората светска војна беше завршена и македонскиот народ не сакаше да се бори и одби да се приклучи на НОФ. За да ги натера да се борат против политичката десница („Монархофашистите“) почна да ги ескалира своите терористички активности против Македонците на невидени нивоа, принудувајќи многу Македонци да трчаат во планините и да се приклучат на НОФ за да се спасат.

Откако НОФ се наметна на терен и беше подготвена, КПЈ ја потчини НОФ на КПГ и КПГ го искористи како инструмент за собир на македонскиот народ и ја иницира вооружената борба.

И, како што кажав претходно, прво на македонскиот народ му беше кажано дека се бори да се спаси од грчкиот терор, подоцна му беше кажано дека се бори за еднаквост и човекови права во Грција, а потоа им беше кажано дека се бори за обединета Македонија и за независност од Грција. На крајот, бидејќи војната стана многу жешка, им беше кажано дека се борат за нивниот опстанок.

Во меѓувреме, додека Англичаните му кажуваа на светот дека во Грција се води граѓанска војна - комунистичките Грци се борат против капиталистичките Грци, на грчкото население му беше кажано дека грчката влада се бори против словенските бандити кои со помош на грчките комунисти, се обидувале да им ја украдат Македонија.

Има обрасци кои покажуваат дека кога грчката влада требало да „направи нешто“ против комунистите или против Македонците во Грција, КПГ била тука да помогне. Кога грчката влада требаше да донесе антимакедонски закон или да го собере грчкиот народ да се бори во војната против македонскиот народ, КПГ беше тука за да го оствари тоа.

За да го вознемири грчкиот народ КПГ често му нудеше на македонскиот народ отстапки како признавање, права, независност и слично. Грчкиот печат тогаш требаше да ги прогласи овие отстапки за предавнички.

Овие тактики на КПГ имаа двоен ефект; тие ги собраа и грчкиот и македонскиот народ да се борат еден против друг. Од една страна тие го собраа грчкиот народ зад нивната влада да се борат против словенските бандити кои сакаа да им ја украдат нивната Македонија. Од друга страна го собраа македонскиот народ зад демократските сили кои ветуваа права и самоопределување.

Се што требаше да направат Македонците е да се борат и да ја добијат војната и овие отстапки ќе бидат нивни. Се што требаше да направат Грците е да се борат и да ја добијат војната и Македонија да остане грчка.

Навидум се чинеше дека КПГ прави „добри работи“ за македонскиот народ како да им дозволи да зборуваат македонски јазик, да отвораат македонски училишта, да му нудат еднакви права, да му нудат право на самоопределување итн. Но, ако копаме подлабоко ќе откриеме дека сите овие работи биле направени од задни и злобни намери.

Како што покажа историјата, сите овие отстапки беа привремени и подоцна повлечени. Со други зборови, КПГ ги направи овие отстапки не за доброто на македонскиот народ, туку за доброто на Грција и нејзините покровители Англија и САД.

Она што е интересно овде е дека КПГ се погрижи сите овие понуди да бидат дадени на фантомски народ „славомакедонците“, кои беа дефинирани како словенски Грци кои живееле во грчка окупирана Македонија и кои немаат никаква врска со Македонците во Титова Југославија. .

Но, тоа не беше се што направи КПГ за да и помогне на грчката влада и нејзините покровители Англија и САД да ја добијат војната.

Пред Захаријадис да го започне вооруженото востание во Грција, подоцна наречено Граѓанска војна во Грција, тој направи неколку работи за да се осигура дека грчката влада победи.

Прво, тој се согласи Англија да дојде во Грција, всушност тој инсистираше на тоа.

Второ, тој се согласи да формира коалициска влада на „единство“ со десничарите, непријателите на КПГ.

Трето, тој одби да ја прошири ДАГ и да ја претвори во моќна војска кога можеше, кога грчката влада беше слаба и кога КПГ можеше да ја преземе власта.

Четврто, тој одби да учествува на изборите на 31 март 1946 година, дозволувајќи и на десничарската влада да победи и да ја преземе власта.

Петто, тој одби да дозволи постоење на независни македонски организации и воени формации, кои можеа да му помогнат да ја добие војната.

Шесто.

Седмо, тој ја претвори ДАГ од успешна мобилна војска за удар и водење во неуспешна стационарна војска која се бори на фронтови, давајќи му на својот противник способност да го таргетира со својата тешка артилерија и авијација.

Осма, тој ја внесе војната на север во грчката окупирана Македонија, каде што постави слободни зони и ослободи територии. Како резултат на тоа, војната донесе смрт и уништување, принудувајќи го македонскиот народ масовно да ги напушти своите домови и да се упати кон север преку границата за да се спаси.

Девет, тој се погрижи секој способен Македонец да биде вклучен во воените напори и како резултат на тоа стана непријател на грчката влада.

Десет, тој и дал доволно време на грчката војска да се подготви пред да нареди напад на Лерин.

Единаесет, кога војната ескалираше и доаѓаше до заклучок, тој се погрижи секое македонско село да биде испразнето од своите луѓе и тие да бидат испратени преку границата во Албанија.

Дванаесет, тој не се обиде да потпише договор за предавање со грчката влада и да го заштити враќањето на борците и бегалците. Всушност, тој се погрижи бегалците да бидат надвор од Грција, овозможувајќи и на грчката влада да ги затвори своите граници и трајно да ги прогони без надеж дека некогаш ќе се вратат.

Граѓанската војна во Грција беше наместена од самиот почеток и беше дизајнирана да ги уништи комунистите во Грција и да се ослободи од Македонците од грчката окупирана Македонија.

Тоа го сакаа Англија, а подоцна и САД и затоа ја поддржаа грчката влада и највисокото раководство на КПГ.

Грчката влада не крие дека сака комунистите да бидат уништени и целото македонско население да биде протерано од Грција. Тоа многу јасно го кажа преку своите весници, грчките медиуми и со одобрување и тајно поддржување терористички активности против Македонците и против демократскиот народ воопшто.

Контролата за тоа како ќе се направи тоа беше препуштена на највисоките лидери на КПГ. За сето ова да биде легално, грчката влада мораше да заземе одбранбена позиција и само да реагира, односно да возврати за да го заштити грчкиот суверенитет. Остатокот мораше да го направи КПГ.

Така, за да се увери дека грчката влада ги исполнила своите цели, КПГ ги постави условите како што е наведено погоре и ги назначи „вистинските луѓе“ да ја водат војната. Највисокото раководство на КПГ се погрижи овие лидери да имаат најмногу да загубат доколку победат комунистите или Македонците.

Англичаните се погрижија највисокото раководство на КПГ да биде инфилтрирано од лојални Грци, како Захаријадис и Вафијадис, кои имаа најмногу да загубат. Захаријадис и Вафијадис и двајцата биле христијански турски колонисти од Мала Азија депонирани во окупираната Македонија од Грција во 1920-тите и им биле дадени македонски земји и домови бесплатно.

На овие луѓе им било кажано дека ако Македонците ја добијат војната тие и сите колонисти и доселеници што грчката влада ги депонирала во Македонија ќе бидат исфрлени. Во исто време, иако поголемиот дел од борбената сила во оваа војна беше македонска, на ниту еден Македонци не му беше дозволено самостојно да водат.

Ако КПГ навистина сакаше да му помогне на македонскиот народ, ќе им дозволише на Македонците самостојно да создаваат и да водат свои организации и војска.

По добивањето извештаи за тоа колку лошо биле третирани комунистите и Македонците во Грција со англиска поддршка, Советскиот Сојуз виде можност да интервенира барајќи од Обединетите нации да ја отстранат англиската војска од Грција.

ОН одбија. Како и денес, во Обединетите нации во тоа време доминираше западно влијание кое повеќе ги поддржуваше интересите на Англија отколку грижата за Македонците или комунистите во Грција.

Како контра на ова, Грција потоа испрати своја делегација во Обединетите нации тврдејќи дека војната во Грција била донесена однадвор, особено од комунистичките партии на Југославија, Бугарија и Албанија и поддржана од Советскиот Сојуз.

Грција и нејзините покровители Англија и Соединетите Држави, требаше да направат оваа војна да изгледа како да е донесена во Грција од надворешни лица, инаку ќе беше тешко да се објасни зошто Грците што зборуваат словенски би сакале да ја отсечат грчката територија и да и ја дадат на Југославија.

Исто така, подоцна ќе биде полесно да се објасни зошто Грција ги прогони сите борци на ДАГ и нема да ги прифати назад. Ова објаснува и зошто КПГ не преговараше за предавање на ДАГ и враќање на борците во нивните домови во Грција. Ако војната може да се обвини на аутсајдери, тогаш немаше да има причина ништо да се објаснува.

Обединетите нации навистина испратија истражен тим кој спроведе внатрешна и надворешна истрага, но нејзините наоди беа неубедливи. Грција се погрижи да бидат интервјуирани

„вистинските“ луѓе кои им дале на истражителите лажни информации.

За жал, фактот што НОФ, АФЖ и Народноослободителната младинска организација (НОМС) беа создадени во Југославија и испратени во Грција да започнат војна, не помогна на ситуацијата.

На крајот Обединетите нации гласаа во корист на Грција и им наредија на Југославија, Бугарија и Албанија да не ги признаваат комунистите во Грција или да ги поддржат воените напори. Ништо не беше преземено за македонската состојба.

Нешто подоцна, сфаќајќи дека работите може да станат многу полоши на Балканот, Советскиот Сојуз и нареди на Југославија да престане да ги поддржува воените напори во Грција. Сталин почна да се грижи кога се слушна дека грчката влада бара од САД да размислат за употреба на атомско оружје против ДАГ во македонските планини. „Погледнете што правеа во Јапонија, илјадници километри... Замислете што би правеле овде ако продолжиме да се мешаме во нивните работи...“ му рекол Сталин на Тито.

За жал, Тито одби да се придржува, со што започна расправијата Сталин-Тито, свртувајќи го целиот комунистички блок, вклучително и КПГ, против КПЈ.

Ова беше многу лошо за македонскиот народ кој беше фатен на средина. Расправијата не остави средина; македонскиот народ беше принуден да одлучи дали е „за Тито“ или „за Сталин“. А кога би биле за едниот тоа значело дека се против другиот.

Македонскиот народ се подели на два дела и почна свој расправија нарекувајќи се едни со други предавници.

Всушност, Сталин беше толку вознемирен, откако неколку пати се обиде да го убие Тито и не успеа, што се закани дека ќе ја растури Југославија. Тој му рекол на Тито дека ќе собере војска од македонските борци и ќе ја испрати да го отсече југословенскиот дел од Македонија и да создаде независна македонска држава. И тоа е причината зошто Советскиот Сојуз ги одведе сите прогонети борци на ДАГ во Ташкент, СССР по завршувањето на Граѓанската војна во Грција.

Години подоцна, кога борците почнаа да се враќаат во татковината, не добредојдени во Грција, слетаа во Република Македонија. По нивното влегување, тие беа испратени во затвор на испрашување и прашани дали се „за Тито“ или „за Сталин“... и Господ нека им помогне на оние што велеа дека се за Сталин.

Македонските борци кои побегнаа од Граѓанската војна во Грција и отидоа во Република Македонија пред да заврши војната, подлегнаа на пропагандата на КПЈ и почнаа да ги обвинуваат Македонците кои се уште се борат во војната дека се предавници; борејќи се за грчката кауза.

Македонските борци кои до крај се бореа во Граѓанската војна во Грција и беа испратени во Ташкент, подлегнаа на пропагандата на КПГ и почнаа да ги обвинуваат борците кои заминаа за време на војната дека се предавници, дезертери и дека ги напуштиле семејствата и татковината.

Немаше македонски херои во оваа војна од ниту една страна, само злобници, кои се обвинуваат меѓусебно за загубата на војната. Историјата застана на страната на архитектите кои ја започнаа оваа војна и вината ја префрлија директно на рамениците на македонскиот народ. Почнаа расправија, Македонец обвинувајќи го Македонецот за погрешно постапување, што се уште трае до ден-денес, за да се прикрие вистината. Југославија беше многу дел од заговорот за ослободување од Македонците од Грција исто како и Грција, Англија и САД.

Се проценува дека илјадници македонски цивили и борци биле убиени за време на Граѓанската војна во Грција, а илјадници други биле раселени, вклучително и децата бегалци. Нема точна статистика за ова, но вкупно околу 120.000 Македонци биле раселени од својата татковина исто како што г. Липер предложил во своето испраќање до г. Иден.

Но, тоа не беше најтрагичниот дел.

Во годините што следеа, на ниту еден од Македонците кои беа протерани од татковината не му беше дозволено да се врати дома, ниту на невини деца кои немаа никаква врска со војната.