ДОЖИВОТНА ЈАМКА 101

ДОЖИВОТНА ЈАМКА 101

- Ајде,доста будалштини, — го прекина чичкото. - Тие такви- те бегаат од тебе какоѓавол од темјан. Јасно име дека, ако те напад-нат тебе, нема живи да останат. И ним не им се умира, не беригајле.

Туку ајде да тргаме, пат не чека.

Се поздравија со пријателот на чичко му и станаа да си одат.

Тој пред тргање зеде некоја папка од другата соба, каде малку се за-држа, му ја подаде на Слободан и заминаа.

- Што замолче, Раде? - праша чичкото по некое време. bea на половина пат до селото.

- Се вратив неколку години наназад. Има една работа многу што ме измачува... Ќе те прашам нешто, но нема да се налутиш.

- Дали мислиш дека би можел тебе да ти се налутам? Е сега, ако ептенја претераш! - рече со смеење Слободан.

- Не. Се надевам дека не, -зборуваше Раде со голема тегоба во гласот.

- Тогашкажувај слободно, да слушнам што ти тежи, - се оби- дуваше чичко му даго ослободи.

Раде долго го одлагаше прашањето, како да бараше некои посебнизборови. Потоа воздивна и со полузадавен глас праша:

- Дали знаеше дека ќе ro затворат Милан?! И дека тоа ќе ce случи токму таа вечер на договорената веридба? - Одвај ги изгово-ри тие зборови Раде. Во нив имаше страв и од тоа што ќе одговори чичко му! Имаше и страв од реагирањето на чичко му на ваквото прашање. Се чувствуваше во гласот и некоја голема болка.

Чичкото воопшто не ја сврте главата кон Радета. Како одам-на даго очекувал тоа прашање, брзо одговори:

- Да! Знаев!

На Раде не му се веруваше - колку ладнокрвно го кажа тоа неговиот чичко, братот на татко му.

- Тогаш зошто барем не го спречи повикувањето на гости- те?! Ќе се избегнеше срамот пред роднините и пријателите. А и Ду-

102 Драгица Најческа шица немаше да го доживее тој страшен шок, - рече возбудено Ра- де.

- Најпрвин, јасни мртов не би смеел тоа да ви го кажам, неза- висно од тоа што сте ми толку блиски. Друго, што ако помогнев да се одложи затворањето на Милан за неколку дена? После, зарем полесно ќе и беше на сестра ти да го доживее тој настан, веќе како верена, или мажена? И трето, на сето семејство ќе му се ставеше јамка околу вратот за цел живот. Ни куќа Ke се видеше, ни работа за кој било од вас, а и jac немаше убаво да си поминам. Колку да бе-ше страшен ударот за сестра ти, дека саканиот ненадејно ја напуш-тил, ова другото, со кое таа ќе се соочеше, ќе беше пострашно, — зборуваше чичкото полека, одбирајќи го секој збор.

- Значи, ити носиш вина! Ти прв си разбрал! - рече речиси шепотејќи Раде. - Си разбрал и сија скрил таа работа од сите нас, --го рече тоа со повисок глас Раде, 3a првпат осмелувајќи се со таков тон да проговори CO чичКоО си.

- Зоштовелиш-ити? - се зачуди Слободан.

—Jac cyM вториотвиновник и притајувач на вистината за Ми-лана, - со глас на обвинет кој се решил да ја признае вината пред сведоци рече Раде. Потоа замолче. Молчеше, како да чекаше вто-ро прашање од Слободан. Тоа не стигна. Гогаш Раде продолжи:

- Говидоввоходникот пред мојата канцеларија... Го носеа на сослушување. По седум месеци откако не дојде на веридбата, и...

никој не знаеше зошто, ниту каде исчезна.

- Како тоа кај тебе?! Што им требало да го носат таму каде што се иследуваат само криминалци, - рече зачудено Слободан.

- Ијаснајпрвин си помислив дека е затворен како кримина- лец! Но, иследникот Трајан ми кажа дека го привеле на соочување со еден криминалец, па полесно им било Милан да го спроведат ту-ка, - му објаснуваше Раде Ha чичкото.

На Слободан како да му стана незгодно од тој факт. Се чине-ше дека размислува како да го продолжи разговорот натаму.